ย่างก้าวสู่วิถีเซียน นิยาย บท 95

บทที่ 95 นับวันคนผู้นี้ยิ่งกล้าพูดจาแทะโลม

หลินหวั่นชิงกับสวีจื่อรั่วนั่งอยู่บนเก้าอี้หินบริเวณลานบ้าน บนโต๊ะหินข้างหน้าทั้งสองมีกลิ่นหอมของชาอบอวลไปทั่ว

ใบชาสีขาวที่ลอยเคว้งอยู่ในน้ำ

หลังจากหลินหวั่นชิงได้ยินคำพูดหยอกล้อของสวี่หยางผ่านยันต์สื่อสาร ใบหน้างดงามก็แดงระเรื่อทันที

‘นับวันคนผู้นี้ยิ่งกล้าพูดจาแทะโลม’

แม้จะพูดเช่นนี้ แต่มุมปากของหลินหวั่นชิงก็ค่อย ๆ ยกขึ้นด้วยความรู้สึกว่าเรื่องนี้ช่างน่าสนใจนัก

นางหนีบขาเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว

สวีจื่อรั่วผู้กำลังจิบชาเห็นรอยยิ้มที่ยากจะอธิบายของหลินหวั่นชิงก็บังเกิดความสงสัย “หวั่นชิง เหตุใดเจ้าถึงยิ้มหรือ? มีเรื่องอะไรตื่นเต้นหรือ? หืม? ยันต์สื่อสารมีความผันผวน เจ้ากำลังติดต่อกับใครอยู่น่ะ?”

“อา สหายน่ะ”

หลินหวั่นชิงลอบคิดว่าเพราะสวีจื่อรั่วสร้างรากฐานขึ้นมาแล้ว ทำให้การรับรู้ในตอนนี้เฉียบคมกว่าเดิมหลายเท่าตัว

“น่าสงสัย น่าสงสัย…” สวีจื่อรั่วโน้มตัวยื่นหน้าเข้าไปใกล้ “หลินหวั่นชิง เจ้ากำลังปิดบังบางอย่างจากข้าใช่หรือไม่? สหายที่ว่าหมายถึงหวานใจของเจ้าหรือเปล่า? ”

“จื่อรั่วพูดอะไรน่ะ เจ้าเพิ่งจะสร้างรากฐานไม่ทันไร เหตุใดจึงพูดจาเหลวไหลเช่นนี้ ข้าไม่ได้…”

หลินหวั่นชิงเอ่ยคำพลางเบี่ยงสายตาหลบ

“เหอะ…”

เมื่อเห็นหลินหวั่นชิงเป็นเช่นนี้ สวีจื่อรั่วจะไม่รู้ได้อย่างไรว่านางกำลังโกหก!

แต่นางไม่คิดเปิดโปง

เพียงแต่อดสงสัยไม่ได้ว่าคนที่กำลังสนทนากับหลินหวั่นชิงคือใคร?

โดยปกติแล้ว หากร่างกายของหลินหวั่นชิงฟื้นตัวเต็มที่ ด้วยความสามารถกับรูปลักษณ์ของอีกฝ่ายย่อมเป็นที่หมายตาของใครหลายคน!

หลินหวั่นชิงไม่รู้เลยว่าสวีจื่อรั่วมองออกว่านางโกหก

มันก็ช่วยไม่ได้ ทั้งสองรู้จักกันตั้งแต่เด็ก พวกนางร่ำเรียนด้วยกันจนเกิดเป็นความสัมพันธ์อันดีต่อกัน

เมื่อสวีจื่อรั่วอยากสอบถามเพิ่มเติม หลินหวั่นชิงก็ลุกขึ้นและกล่าวลาทันที

“ไยจึงรีบไปเล่า?” สวีจื่อรั่วพูดไม่ออกชั่วขณะ “ข้ายังคิดว่าเจ้าสามารถช่วยคิดว่าจะจัดงานฉลองการสร้างรากฐานสำเร็จอย่างไรได้เสียอีก คงจะดีถ้าเจ้า…”

หลินหวั่นชิงต้องการไปเจอหน้าหวานใจใจจะขาด จึงคลี่ยิ้มพลางกล่าว “ข้าเป็นเพียงทายาทต่างแซ่ หาได้มีคุณสมบัติที่จะให้คำแนะนำไม่ เจ้าให้ผู้อาวุโสจัดการเรื่องนี้ก็แล้วกัน!”

สิ้นคำ หลินหวั่นชิงก็เดินจากไป

ขณะย่างก้าว นางก็ส่งสารหาอีกฝ่าย “เจ้ามาหาได้เลย อยากกินอะไรเป็นพิเศษหรือไม่? ข้าจะทำให้กินเอง”

สวี่หยางยิ้ม คาดไม่ถึงว่าหลินหวั่นชิงผู้มีสีหน้าเย็นชาจะมีน้ำใจจนถึงขนาดเสนอทำอาหารด้วยตัวเอง

แน่นอนว่าเขาไม่สามารถปฏิเสธความใจดีของหลินหวั่นชิงได้ จึงตอบตกลงไป

“เช่นนั้นข้าจะไปหาตอนเย็น”

หลินหวั่นชิง “ตกลง เดี๋ยวข้าขอตัวไปซื้อวัตถุดิบก่อนนะ”

……

ตลอดทั้งวัน สวี่หยางไม่ได้ไปทำงาน แต่ทำการฝึกฝนอยู่ที่ลานบ้าน

หลังจากไปถึงขอบเขตกลั่นลมปราณระดับแปด ความก้าวหน้าก็ไม่รวดเร็วเท่าแต่ก่อน ดังนั้นเขาจึงอยากไปถึงคอขวดโดยไวเพื่อเข้าสู่ระดับเก้า

ในตอนนี้ เขากำลังทำสมาธิและกระตุ้นวิชายุทธ์ขณะพลังวิญญาณในจุดตันเถียนยังคงเพิ่มพูนและควบแน่นอย่างต่อเนื่อง จากนั้นจึงเข้าสู่เส้นลมปราณตามแขนขา

ขณะทำการฝึกฝน เขาได้กินยาต้มโสมหญ้าโลหิต ด้วยความช่วยเหลือของโอสถนี้ ทำให้มีรากฐานลึกล้ำมากขึ้น

ผ่านไปสักพัก เขาก็เริ่มครุ่นคิด

ตอนนี้เขาอยู่ขอบเขตกลั่นลมปราณระดับแปด ส่วนเสิ่นม่านอวิ๋นก็อยู่ขอบเขตกลั่นลมปราณระดับเจ็ด หลังจากไปถึงระดับเก้าก็ถึงเวลาที่ต้องคิดเกี่ยวกับการสร้างรากฐาน

“ข้าต้องวางแผนล่วงหน้า” สวี่หยางลูบคาง

ความเป็นจริง ผู้บำเพ็ญมนุษย์ทั้งหลายเริ่มเตรียมโอสถสร้างรากฐานตอนอยู่ขอบเขตกลั่นลมปราณระดับเจ็ด

ผู้ที่มีตระกูลหนุนหลังอาจช่วยสนับสนุนด้วยการซื้อทรัพยากรที่โรงประมูลหรือสำนักขนาดใหญ่

ส่วนผู้ที่ไม่มีภูมิหลังเช่นนั้นจะต้องรวบรวมโอสถสร้างรากฐานด้วยตัวเอง จากนั้นสั่งสมทีละน้อยจนในที่สุดก็มองหานักปรุงยาเพื่อกลั่นโอสถ

“ต้องไปหารายการสมุนไพรวิญญาณที่จำเป็นต่อการกลั่นยาสร้างรากฐานทีหลัง”

สวี่หยางเอ่ยพึมพำ ไม่นานกลิ่นอายในร่างกายก็ค่อย ๆ เบาบางและมั่นคง

ในตอนนี้ หลินหวั่นชิงก็ส่งสารมาทางยันต์สื่อสาร “สามี ถึงเวลาข้าวเย็นแล้ว”

สวี่หยาง “เข้าใจแล้ว”

เขาลุกขึ้นก่อนจะเดินไปที่ร้าน

“สามี ผลจากการฝึกฝนวันนี้ดูเหมือนจะดีไม่น้อย!”

หลินอวี้สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของสวี่หยางที่เข้มข้นขึ้นอีกครั้งก่อนจะเอ่ยอย่างมีความสุข

“อื้ม ถือว่าดีมากเลยละ”

“ข้าเตรียมปีกอสูรอินทรีกับปลาเขียววิญญาณเอาไว้แล้ว สามีต้องการสุราด้วยหรือไม่?” หลินอวี้ถาม

“เอ่อ ไว้ข้ากลับมาเมื่อไหร่จะกินก็แล้วกัน ตอนนี้ข้าต้องออกไปหาหลินหวั่นชิงเพื่อรักษานางก่อน” สวี่หยางเอ่ย

เสิ่นม่านอวิ๋นผู้กำลังจัดการบัญชีเหลือบมองสวี่หยางด้วยความสงสัย “เจ้าบอกเองไม่ใช่หรือว่าอาการบาดเจ็บของหลินหวั่นชิงหายดีแล้ว?”

สวี่หยางตอบ “ได้รับการรักษาแล้วก็จริง แต่ยังไม่หายขาด ยังต้องดูอาการไปอีกสักระยะน่ะ”

หลินอวี้พลันผิดหวัง “ก็แล้วแต่ พวกข้าจะรอเจ้ากลับมาแล้วกัน”

“แค่ก แค่ก พวกเจ้ากินกันก่อนได้เลย”

เสิ่นม่านอวิ๋น “ก็ได้ สหายเต๋าสวี่รีบไปเสีย อย่าไปถูกผู้อื่นล่อลวงเสียเล่า”

ดูเหมือนจะมีบางอย่างแฝงอยู่ในคำพูดหรือเปล่านะ?

สวี่หยางไม่มีทางอื่นนอกจากต้องตัดสินใจหาโอกาสให้หลินหวั่นชิงเข้ามาในบ้านเพื่อจะได้ทำความรู้จักกับทุกคน

แต่จะหาโอกาสเช่นนั้นได้จากไหนกัน?

สวี่หยางครุ่นคิดระหว่างทางไปบ้านของหลินหวั่นชิง

ทันใดนั้น เขาก็เกิดความคิดบางอย่าง อีกสามวัน สวีจื่อรั่วจะจัดงานฉลองที่สร้างรากฐานได้สำเร็จที่ทะเลสาบพานหยางไม่ใช่หรือ?

เขาได้รับคำเชิญจากตระกูลสวีแล้ว ดังนั้นตนเองจึงตัดสินใจว่าจะพาผู้หญิงทั้งสองไปที่นั่นเพื่อทำความรู้จักกัน

“คิก คิก คิก… ข้ากระหายนัก…”

“ข้าจะช่วยเจ้าดับกระหายเดี๋ยวนี้แหละ”

สวี่หยางสะบัดมือ แล้วค่ายกลป้องกันในห้องก็เพิ่มขึ้น ป้องกันเสียงได้อย่างสมบูรณ์ ทำให้ไม่มีใครทราบว่าข้างในเกิดอะไรขึ้นบ้าง

ไม่ช้า เตียงก็หยุดสั่นไหว

หลินหวั่นชิงทิ้งรอยเล็บจนแผ่นหลังของสวี่หยางลายพร้อย

“ข้า… ข้าขอโทษ เมื่อครู่ข้าตื่นเต้นจนไม่สามารถควบคุมตัวเองได้” หลินหวั่นชิงมองรอยบนแผ่นหลังของเขาขณะหอบหายใจอย่างรุนแรง

สวี่หยางจนปัญญา ทีนี้ข้าจะพูดอะไรได้อีก?

โชคดีที่รอยนั้นหายไปอย่างรวดเร็ว

ขณะมองหลินหวั่นชิงผู้เหนื่อยล้าเกินกว่าจะขยับได้ สวี่หยางก็ลุกขึ้นมา “อีกสามวัน เจ้าต้องไปทะเลสาบพานหยางเหมือนกันใช่หรือไม่?”

“ใช่แล้ว เจ้าจะไปที่นั่นคนเดียวหรือพาหลินอวี้กับเสิ่นม่านอวิ๋นไปด้วย?” หลินหวั่นชิงเอ่ยถามขณะแต่งตัว นางครุ่นคิดสักพักก่อนจะเม้นริมฝีปากแน่น “พวกเราจะปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้ เจ้าควรคุยกับภรรยาก่อนย่อมเป็นการดีกว่า ข้า… ข้ายอมเป็นภรรยาน้อยก็ได้ อย่างไรก็ไม่ได้คิดมากอยู่แล้ว ตอนนี้ข้าเป็นเพียงผู้บำเพ็ญธรรมดา ข้าไม่สนหรอกว่าจะเป็นภรรยาที่เหมาะสมหรือไม่”

สวี่หยางคลี่ยิ้ม “ได้สิ ข้าวางแผนจะให้เจ้ากับพวกนางพบกันที่ทะเลสาบพานหยาง จากนั้นข้าก็จะหาโอกาสบอกพวกนาง ส่วนเรื่องสถานะ อื้ม พวกเจ้าต่างก็เป็นภรรยากันทั้งสิ้น!”

หลินหวั่นชิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก แม้นางจะบอกว่าไม่สนเรื่องที่จะเป็นภรรยาน้อย แต่ส่วนลึกในใจก็ยังมีความกังวลอยู่บ้าง

ถึงอย่างไร การมีสถานะเป็นภรรยาน้อยในโลกเซียนนับว่าต่ำต้อยนัก

ภรรยาน้อยของผู้บำเพ็ญมนุษย์บางส่วนจะถูกสั่งให้รับใช้แขกจนไม่ต่างกับสาวใช้

อย่าว่าแต่ความแตกต่างทางสถานะเลย สิ่งสำคัญอยู่ที่คนรุ่นต่อไปต่างหาก

บุตรของภรรยาน้อยจะมีสถานะต่ำต้อยจนไม่ได้รับความสนใจ

แต่ตอนนี้สวี่หยางให้สัญญาว่าสถานะของนางคือภรรยา แค่นั้นตนก็พอใจแล้ว

หลังจากรู้สึกผ่อนคลายแล้ว หลินหวั่นชิงก็สวมกอดสวี่หยางแล้วจูบอย่างดูดดื่ม “ขอบคุณ เจ้าช่างเป็นคนดีเหลือเกิน”

“เอาละ เจ้าพักผ่อนเถอะ”

“จะว่าไป ทำไมเจ้าไม่ถามข้าเรื่องแผนที่สมบัติหรือ?” หลินหวั่นชิงพลันเอ่ยถาม

“ตอนนี้พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว ไยต้องถามด้วยเล่า” สวี่หยางยิ้ม

“อื้ม ส่วนที่เหลือของแผนที่สมบัติอยู่กับพ่อแม่ของข้า ตอนนี้พวกเขาออกเดินทางเพื่อหาทางช่วยข้า ทำให้ไม่สามารถติดต่อได้สักพัก ถ้ากลับมาเมื่อไหร่ ข้าจะแจ้งให้เจ้าทราบทันที”

“ดี! ข้าขอตัวก่อน หากต้องการอะไรก็ติดต่อมาได้เลย อย่าได้เกรงใจ”

สวี่หยางพยักหน้าก่อนจากไปอย่างรวดเร็ว

……

ไม่ช้า เขาก็เดินทอดน่องไปตามถนน

แต่เมื่อกลับมาถึงร้าน เขาก็ได้รับการติดต่อจากใครบางคน

“สหายเต๋าสวี่ แย่แล้วละ ตระกูลหวงบุกเข้ามาตอนกลางคืนแล้วบังคับให้พวกข้ารับหินวิญญาณ จากนั้นก็ขอให้ย้ายออกไปภายในสามวัน ผู้ที่ไม่ยอมรับหินวิญญาณจะถูกจับไปทรมาน”

คนที่ติดต่อมาคือหลี่ต้าต่ง

เขายังได้รับสารสำคัญอีกว่า พ่อแม่ของหวงเสี่ยวเหมยถูกทุบตีทั้งเป็นจนสิ้นใจแล้ว