บ่วงแค้นแสนรัก

บทที่ 19 สารเลว

"ลู่จิ้นยวนฟื้นแล้วนายยังกล้ามาอีก นายไม่กลัวว่าฉันจะตะโกนเรียกคนอื่นไง!"

"เธอเรียกสิ ถ้าเธอกล้าเรียกผมก็กล้าจัดการเธอต่อหน้าพวกเขา ดูว่าถึงเวลาลู่จิ้นยวนยังจะยอมทนสวมเขาอยู่อีกหรือเปล่า!"

"สารเลว!"

"เวินหนิง หนึ่งเดือนที่เราสัญญากันก็ใกล้จะถึงแล้ว เธอคิดดีหรือยัง? ตกลงหรือว่าไม่ตกลง?"

เวินหนิงรู้สึกอึ้ง เขายังจำเรื่องนี้ได้!

"เรื่องใหญ่ขนาดนี้ผมจะลืมได้ยังไงผู้ชาย?" คนนั้นเหมือนอ่านใจเธอออก "ผมอยากรู้คำตอบของเธอมาก"

ร่างกายของเวินหนิงสั่นกลัว ทางเดินข้างนอกก็มีเสียงฝีเท้า เวินหนิงกำลังจะตะโกนเรียกก็โดนผู้ชายคนนั้นปิดปากไว้ "เด็กดีไม่ต้องกลัว วันนี้ผมจะยังไม่กินเธอหรอก เช็คที่ผมเคยให้ไปตอนนี้ผมเปลี่ยนเป็นการ์ดแล้ว เธอเอาการ์ดนี้ไปซื้อชุดที่สวยๆแล้วก็เซ็กซี่ ถ้าถึงเวลาหนึ่งเดือนเมื่อไหร่ผมจะมาหาเอง ถึงเวลา ก็ใส่ชุดพวกนี้ต้อนรับผมแล้วกัน"

บัตรเครดิตใบหนึ่งยัดเข้ามาในมือเธอ ผู้ชายอย่างยิ้มมีเลศนัยแล้วลุกขึ้นพร้อมก้มมองไปที่เธอ "ถ้าเธอกล้าไม่ฟังคำพูดของผม

จนมุมบัตรเครดิตทะลุเข้าไปในเนื้อแล้วรู้สึกเจ็บ

สุดท้ายเธอก็จำใจหลับตาลงแล้วพยักหน้า "ฉันรู้แล้ว"

"ลู่จิ้นยวน ตอนที่คุณสลบอยู่รู้สึกตัวหรือเปล่า? การได้ยินเสียงอะไรพวกนี้ปกติไหม?"

"ทำไม กลัวว่าผมจะได้ยินคุณทำอะไรกับผู้ชายคนนั้นหรอ?"

"เปล่า……ฉัน……"

เธอกลัวว่าเขาจะได้ยินคำพูดที่เธอระบายในค่ำคืนอันหมดหวังนั่น

ผู้ชายลุกขึ้นแล้วเดินมาข้างกายเธอ จากนั้นก็นั่งลงมาจับแก้มเธอไว้ "เวินหนิง จำไว้ว่าคุณคือใคร

ความเยือกเย็นของลู่จิ้นยวนแล้วท่าทางที่เอ่ยอย่างหนักแน่นของเขาต่างกับความเจ้าเล่ห์ของผู้ชายคนนั้นอย่างสิ้นเชิง

แต่ทั้งสองคนก็ทำให้รู้สึกกลัวจนเวินหนิงเสียวสันหลัง

เธอพยักหน้า "ฉัน

"ถ้างั้นก็ดี!"

สะบัดหน้าเธอออก ลู่จิ้ยวนก็เช็ดมือของตัวเองเหมือนว่าจับสิ่งของสกปรกแล้วค่อยนอนลงไป

เพราะไม่รู้ว่าผู้ชายคนนั้นกำลังจับตาจ้องมองเธออยู่มุมไหน

Bình Luận ()

0/255