ชีวิตพลิกผัน ข้ากลายเป็นคุณหนูตัวปลอม นิยาย บท 581

“ชอบก็ตรงที่เขาหน้าตาดียังไงล่ะ!”

คำตอบนี้เป็นคำตอบที่เจียงกั๋วกงคาดไม่ถึง ทำให้เขาหัวเราะออกมาทันที

“ไม่เห็นจะดีเลย หน้าตาดีตรงไหนรึ”

คำพูดค่อนแคะจากบิดาผู้ให้กำเนิด ไม่รู้ว่าเขาคิดเช่นนั้นจริงๆ หรือแค่พูดตามมารยาท

ทว่า ในขณะที่เขาพูดประโยคนี้ สีหน้าและน้ำเสียงกลับแฝงไปด้วยความภาคภูมิใจอย่างชัดเจน

ซูหว่านพลันตระหนักได้ว่า เจียงกั๋วกงก็ไม่ได้เคร่งขรึมอย่างที่คิด น่าจะมีนิสัยขี้เล่นอยู่บ้าง

“เจ้าลูกคนนี้น่ะดื้อรั้นมาตั้งแต่เล็ก ไม่เคยลงรอยกับข้าเลย แถมยังชอบทำตัวขัดแย้งกับข้าเสมอๆ เห็นแก่แม่ของเขาหรอกนะ ข้าก็เลยยอมหลับตาข้างหนึ่ง จนตอนนี้เขาก็เติบใหญ่แล้ว มีนางในดวงใจแล้ว

ตอนเป็นเด็ก หากปรารถนาสิ่งใด หรือต้องการบรรลุเป้าหมายอะไร เขาก็จะพยายามทุกวิถีทาง เวลานี้ก็ยังเป็นแบบนั้น แต่ท้ายที่สุดแล้ว ลูกก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ส่วนข้าก็แก่ลงแล้วเช่นกัน”

เจียงกั๋วกงแหงนหน้ามองฟ้า ราวกับกำลังหวนคิดถึงอดีต

ซูหว่านไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆ เขาถึงพูดเรื่องเหล่านี้กับนาง แต่ก็พอฟังออกว่าเขายังคงโอนอ่อนให้เจียงอวี้อยู่ไม่น้อย

ไม่นานนัก หลังจากจัดการกับบาดแผลของเจียงอวี้เสร็จ ซูมู่เดินออกมาจากด้านใน

“ทำแผลเสร็จแล้ว เข้าไปได้”

ซูหว่านรีบวิ่งเข้าไปในกระโจม ภายในยังคงอบอวลด้วยกลิ่นคาวเลือดจางๆ

เจียงอวี้ที่นอนพังพาบอยู่บนเตียงได้เปลี่ยนเป็นชุดนอนสะอาดสะอ้านแล้ว ตอนนี้เขาทำได้เพียงนอนคว่ำหน้าเท่านั้น

เมื่อเห็นซูหว่านเดินเข้ามา เขาก็ส่งยิ้มอ่อนโยนให้

ซูมู่ถอนหายใจด้วยความเอือมระอาเมื่อเห็นน้องสาวของตัวเองไม่สนใจเขาเลย จากนั้นจึงรออยู่ด้านนอก

พี่ใหญ่กำชับไว้ว่า ตอนกลับจะต้องพาน้องสาวกลับไปด้วย เพราะอย่างไรเสียการที่เด็กสาวยังอยู่ข้างนอกไม่ยอมกลับบ้านในยามดึกดื่นมืดค่ำ ดูจะไม่เหมาะสมนัก

เขาจดจำคำสั่งของพี่ใหญ่ได้ขึ้นใจ ประเดี๋ยวก็ต้องพาซูหว่านกลับไปด้วย

ซูหว่านเดินเข้ามานั่งลงข้างเตียง แล้วช่วยซับเหงื่อให้เขา

“ดีขึ้นบ้างไหม เจ็บมากหรือเปล่า”

เจียงอวี้คว้ามือของนางมาจุมพิตที่ริมฝีปากอย่างเป็นธรรมชาติ เพราะสายลมโชยในป่ายามค่ำคืนค่อนข้างเย็นยะเยือก มือของนางจึงเย็นเฉียบ

คิ้วของเจียงอวี้ขมวดเข้าหากันเล็กน้อยจนยากจะสังเกตเห็น

“มีเจ้าอยู่ข้างๆ ข้าไม่รู้สึกเจ็บเลย”

ซูหว่านรู้สึกเขินอายกับคำพูดของเขา ยิ่งไปกว่านั้น บิดาของเขาก็ยังอยู่ข้างๆ ด้วย นี่มันเวลาไหน ยังไม่วายพูดจาหวานเลี่ยนเช่นนี้อีก

อย่างน้อยเจียงอวี้ก็ได้เห็นความแน่วแน่ในความรู้สึกที่ซูหว่านมีต่อเขา

อันที่จริงซูหว่านก็อยากจะอธิบายเรื่องระหว่างนางกับมู่หรงไหวให้เขาฟัง

“เอ่อ...เรื่องของข้ากับมู่หรงไหว...”

“ข้ารู้!”

ซูหว่านยังพูดไม่ทันจบ เขาก็ชิงพูดตัดหน้าเสียก่อน

จากนั้นเขาก็พูดต่อว่า “ข้าเชื่อใจเจ้า เมื่อครู่นี้มู่หรงไหวก็พูดกับข้าแล้ว หวานหว่าน ข้าไม่สนว่าเจ้าจะมีความลับที่พูดไม่ได้อะไร ยังไงข้าเลือกที่จะเคารพการตัดสินใจของเจ้า เจ้าไม่ต้องอธิบายอะไรกับข้าเลย”

ที่ซูหว่านไปพบมู่หรงไหวเป็นการส่วนตัว เขารู้มานานแล้ว

คนของเขาคอยคุ้มกันอยู่กับซูหว่านทุกวัน ย่อมเห็นนางไปพบมู่หรงไหวตามลำพัง

คนหนึ่งคือสตรีที่รัก อีกคนคือสหายสนิท ที่จริงแล้วเขาก็เชื่อใจคนทั้งสอง

นอกจากนี้ วันนี้ชัดเจนว่าองค์ชายหกจงใจยุยงให้เกิดความแตกแยก เขาไม่ใช่คนตาบอดเสียหน่อย

ได้ยินเขากล่าวเช่นนี้ ซูหว่านก็ขี้เกียจจะอธิบายเหมือนกัน เขาเชื่อใจนางก็พอ เรื่องอื่นๆ ก็ไม่จำเป็นต้องพูดให้มากความ

ยิ่งอธิบาย ก็ยิ่งดูเหมือนมีเจตนาจะปิดบัง