ชีวิตพลิกผัน ข้ากลายเป็นคุณหนูตัวปลอม นิยาย บท 599

องค์ชายเหล่านี้ไม่ได้จัดงานเลี้ยงฉลองอภิเษกสมรส แต่ได้จัดพิธีสถาปนา ตามกฎของบรรพบุรุษ พระชายาเอกจะเข้าตำหนักก่อนสามวัน พระชายารองจะเข้าตำหนักตามหลังสามวัน โดยเข้าทางประตูข้าง ไม่สามารถใส่สีแดงเขียว แต่สามารถใส่สีแดงทั้งชุดได้

หลังจากพักผ่อน บรรดาสาวสูงศักดิ์ที่ยังไม่ได้ถูกเลือกทั้งหมด ยกเว้นพระชายาเอกที่ถูกเลือกไปแล้วสามคน ยังคงยืนเรียงกันเป็นแถวเพื่อรอให้องค์ชายเลือก

มู่หรงเซิงมอบตราพระชายารองให้กับกู้เย่ว์ และลูกสาวของขุนศึกยศสี่ขั้นคนหนึ่ง

มู่หรงไหวก็เลือกธิดาของขุนนางในเมืองหลวงที่มีตำแหน่งไม่สูงนักมาเป็นพระชายารองสองคน

พิธีเลือกพระชายาจึงสิ้นสุดลง ถือว่าผ่านไปด้วยดี มีเพียงกู้เย่ว์เท่านั้นที่รู้สึกถึงความอัปยศอดสู

ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้น นางก็ยังยอมจำนนต่อโชคชะตา และเลือกที่จะเป็นพระชายารองของมู่หรงเซิง

ซูหว่านก็ยังไม่ค่อยเข้าใจนัก กู้เย่ว์ที่เป็นตัวเอกหญิงของเรื่อง กลับรู้สึกว่ามีวิสัยทัศน์ไม่กว้างขวาง ไม่สามารถแบกรับบทบาทนางเอกได้เลย หรืออาจเป็นเพราะการมาของนาง ทำให้เนื้อเรื่องทั้งหมดพังทลายไปแล้ว ตอนนี้นางต่างหากที่เป็นตัวเอก ได้พลิกสถานการณ์และประสบความสำเร็จอย่างต่อเนื่อง ส่วนกู้เย่ว์กลับกลายเป็นตัวประกอบ และค่อยๆ เผยให้เห็นถึงข้อบกพร่องทางด้านจิตใจของมนุษย์ออกมา

แต่ว่ามู่หรงเซิงก็ไม่ได้สมบูรณ์แบบเหมือนในนวนิยายอีกต่อไปแล้ว เขาเองก็อาจจะถูกอำนาจครอบงำและทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้มา

งานเลี้ยงเลิกแล้ว ทุกคนต่างกลับบ้านตน เฉินกุ้ยเฟยได้ชวนนางให้อยู่ทานอาหาร มู่หรงไหวก็ชวนนางเช่นกัน ซูหว่านไม่สามารถปฏิเสธได้ จึงอยู่ในวังจนกระทั่งทานอาหารเย็นเสร็จจึงได้ออกจากวังหลวง

เมื่อออกมาข้างนอกก็เป็นเวลากลางคืนแล้ว ที่หน้าประตูเซวียนอู่ มีรถม้าคันคุ้นตาจอดอยู่ เป็นรถม้าของเจียงอวี้

อาหนานยืนอยู่ข้างรถม้า เมื่อเห็นซูหว่านมาถึง เขาก็ยกเท้าเดินเข้าไปหา

"จวิ้นจู่ ซื่อจื่อรอท่านนานแล้วขอรับ"

เท่าที่ซูหว่านรู้ บาดแผลที่ก้นของเจ้านี่ก็ยังไม่หายสนิทดี แต่ก็ยังไม่หยุดอยู่เฉยๆ และยังออกไปข้างนอกอีกด้วย

ขณะที่คิดเช่นนั้น ในใจของนางกลับรู้สึกยินดี

นางเหยียบบันไดขึ้นไปบนรถม้า การตกแต่งภายในยังคงเหมือนเดิม เพราะนางชอบนอนบนรถม้า ทำให้รถม้าของเขาปูด้วยผ้าห่มหนานุ่มอยู่เสมอ

เจียงอวี้เอนกายอยู่ข้างใน เมื่อเห็นนางเข้ามา แววตาก็ยิ้มแย้ม

"ท่านหาข้ามีเรื่องอะไรเหรอ" ซูหว่านจำได้ว่าข้อความตอบกลับจากคนของเขาบอกว่ามีเรื่องจะหาเขา

หลังจากที่นางนั่งลง เจียงอวี้ก็เอื้อมมือไปจับมือนางวางไว้ที่ริมฝีปากและจูบเบาๆ ดวงตาคู่ที่เหมือนดอกท้อของเขาทอประกายระยิบระยับราวกับภูติชายที่สามารถดูดกลืนพลังชีวิตของผู้คน

"ไม่มีอะไร แค่คิดถึงเจ้า อยากเจอเจ้ามากๆ เลย เจ้าคนไม่รู้คุณคนนี้ ไม่รู้จักมาเยี่ยมข้าบ้างเลย"

เจียงอวี้ทำหน้างอน ซูหว่านคิดว่า แค่ไม่กี่วันที่พวกเขาไม่ได้เจอกันเอง ทำไมจะต้องขนาดนั้นด้วยนะ

ซูอวิ๋นก็อยู่ด้วย เห็นเขาเป็นเช่นนี้ ก็หัวเราะออกมาอย่างไม่มีมาดเหมือนกับซูหว่าน

แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ทำเช่นนี้ก็เพื่อน้องสาว ดังนั้น ตอนนี้ซูอวิ๋นเห็นเขาจึงมีท่าทีที่ดี

อีกอย่าง ตอนนี้ก็ถือว่าเป็นว่าที่น้องเขยอย่างเป็นทางการแล้ว จะให้ทำตัวเหมือนเป็นศัตรูทุกครั้งคงไม่ได้หรอก

เจียงอวี้รู้ว่าพวกเขากำลังหัวเราะเรื่องอะไร รู้สึกเขินนิดหน่อย เลยไอออกมาสองสามทีด้วยความกระอักกระอ่วน

ซูหว่านถึงได้หยุดหัวเราะ

"อยากกินอะไร บอกมาเลย วันนี้ข้าเลี้ยงเอง" ซูอวิ๋นพูดอย่างถือว่าตัวเองใจกว้างมาก

เจียงอวี้ก็ไม่เกรงใจ สั่งอาหารที่ตัวเองชอบหลายอย่าง ของว่างมาสองอย่าง ของหวานก็มาสองอย่าง

เมื่อไม่นานมานี้ เฉิงโหลวเพิ่งรับอาจารย์ทำขนมหญิงคนหนึ่งมาเป็นพิเศษเพื่อทำขนมและของหวาน ได้ยินมาว่าขนมทุกชนิดที่นางทำได้ นางจะใส่ความคิดสร้างสรรค์ที่เป็นเอกลักษณ์ของตัวเองเข้าไป ขนมที่มีขั้นตอนสิบกว่ายี่สิบขั้นตอน นางก็ทำได้อย่างง่ายดาย ที่สำคัญที่สุดคือ อาจารย์ทำขนมคนนี้อายุเพียงสิบเจ็ดปี ว่ากันว่าครอบครัวของนางทำขนมสืบต่อกันมาหลายรุ่น แต่ไม่รู้ด้วยเหตุผลอะไร ครอบครัวเกิดเหตุการณ์พลิกผัน เหลือเพียงนางและแม่ตาบอดคนเดียว

นางเห็นว่าเฉิงโหลวรับสมัครอาจารย์ทำขนม จึงเข้ามาทดลอง ซูอวิ๋นเห็นว่านางเก่งมาก จึงให้เงินเดือนสูงเพื่อให้อยู่ต่อทันที