ชีวิตพลิกผัน ข้ากลายเป็นคุณหนูตัวปลอม นิยาย บท 600

ซูอวิ๋นเคยสอบถามเกี่ยวกับภูมิหลังของนางแล้วว่านางเดินทางมายังเมืองหลวงเพื่อมาพึ่งพาญาติ แต่กลับถูกไล่ออกมา ทั้งแม่และลูกสาวใช้เงินติดตัวไปจนเกือบหมดแล้ว ต้องอาศัยอยู่ในศาลเจ้าเก่าๆ ที่ทรุดโทรมแห่งหนึ่ง

ในช่วงที่สิ้นหวังพอดี นางก็เห็นภัตตาคารเฉิงโหลวรับสมัครคนทำขนม ก็เลยเข้าไปทดลอง

ในตอนแรก ซูอวิ๋นก็ยังอดสงสัยไม่ได้ว่า เด็กสาวที่แต่งกายมอมแมมคนนี้จะทำขนมเป็นจริงหรือ

แต่เขาก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อก่อนตัวเขาก็ไม่ต่างจากนางมากนัก จึงให้โอกาสนางไป แต่ไม่คิดว่านางจะทำได้จริง

ดังนั้น ซูอวิ๋นจึงให้ค่าจ้างนางเดือนละยี่สิบตำลึง แถมยังให้นางรับลูกศิษย์มาด้วย

เขาให้แม่ลูกคู่นั้นพักอยู่ในเรือนเดียวกับพวกสาวใช้ในห้องส่วนตัวชั้นสาม และจัดห้องแยกให้พวกเขาอยู่ต่างหาก

ปกติแล้วมื้ออาหารมีวันละสามมื้อ ในเรือนมีแม่บ้านที่ทำอาหารโดยเฉพาะ ตอนกลางวันจะทำไว้ให้แม่ของนางทาน ส่วนตัวนางทำงานอยู่ที่เฉิงโหลว ไม่ต้องกังวลเลยว่าแม่จะไม่มีคนดูแล

เจียงอวี้สั่งขนมซูไหนฮวา (ขนมดอกไม้หวาน) เหอเถาเล่า(พุดดิ้งวอลนัท) ซึ่งเป็นฝีมือของอาจารย์ทำขนมหญิงคนนี้ทั้งหมด

นอกจากนี้ยังมีซวงผีหน่าย (นมสองชั้น) ที่เย็นและอร่อ กับถั่วเขียวกวน สองอย่างหลังนี้เป็นความคิดของซูหว่าน

ทันทีที่ขนมสองอย่างถูกนำมาเสิร์ฟ ความประณีตงดงามถึงขนาดที่ซูหว่านเองเห็นแล้วก็อดไม่ได้ที่จะอยากลองชิม

"ว้าว สวยงามจังเลย อยากกินบ้างแล้ว'" ซูหว่านที่เมื่อครู่บอกว่าจะไม่กิน กลับตบหน้าตัวเองในวินาทีถัดมา

"กินสิ ในเมื่อเจ้าชอบ ก็ทำให้เจ้ามีความสุขก็พอแล้ว ภัตตาคารที่พี่สี่เปิด เจ้าอยากกินอะไรก็กินได้เลย ไป เอาขนมหวานทุกอย่างที่จวิ้นจู่อยากกินมาเสิร์ฟให้หมด ชิมทีละอย่างเลย"

เนื่องจากอาจารย์ทำขนมคนนั้นเพิ่งเริ่มงานวันนี้ การประชาสัมพันธ์ก็ยังไม่ได้เริ่มออกไป ทำให้คนในครอบครัวซูยังไม่เคยได้ลิ้มลองของใหม่

"พี่สี่ อย่าเพิ่งทำแบบนี้สิ ค่อยๆ อย่าให้เสียของ เดี๋ยวจะกินไม่หมด วันหลังยังมีอีกยาวไกล"

ซูหว่านรู้สึกว่าซูอวิ๋นใช้จ่ายฟุ่มเฟือยเกินไป แต่ถึงอย่างนั้น คำพูดของเขาก็ทำให้นางรู้สึกดีใจอยู่ดี

ซูอวิ๋นก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน ดังนั้นเขาจึงสั่งให้คนข้างล่างจัดเตรียมอาหารสดใหม่มาสักสองสามอย่างก่อน

สภาพอากาศแบบนี้ เมื่อทานคู่กับของหวานเย็นชื่นใจ รสชาติหวานหอม มันช่างสบายใจเสียจริง ๆ

ซูหว่านยังคงนึกถึงพี่สะใภ้ใหญ่และหลิงเอ๋อร์ที่บ้าน อีกทั้งยังมีเจียเจียด้วย นางจึงบอกให้พี่สี่เตรียมไว้สักสองสามชุดเพื่อนำกลับไปให้พวกนางได้ลองชิม และพรุ่งนี้จะส่งชุดหนึ่งไปให้เจียเจียและซื่อจื่อเฟยด้วย

เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องให้นางพูดเลย ซูอวิ๋นได้เตรียมการไว้เรียบร้อยแล้ว

หลังจากอาหารขึ้นครบแล้ว ซูอวิ๋นถึงเวลานี้เขาก็ควรจะต้องกลับแล้ว ส่วนซูหว่านเขาก็ไม่ได้กังวล เพราะเจียงอวี้จะไปส่งนางกลับเอง

หลังจากอยู่เป็นเพื่อนเขาทานอาหารเย็นอย่างเงียบ ๆ และเพลิดเพลินกับของหวานเสร็จ ซูหว่านก็แสดงสีหน้าพึงพอใจ

ซูหว่านก็นึกถึงได้แค่ที่นั่นที่เดียว

ก้นของเจียงอวี้กว่าจะหายดีเต็มที่ก็คงต้องรอสิ้นเดือนแล้ว แต่เขาเองก็ทนรอไม่ไหว อยากจะไปสู่ขอด้วยตัวเอง จึงเลือกวันที่ดีที่สุดที่ใกล้ที่สุด

ช่วงสองสามวันนี้ เขากำลังครุ่นคิดอยู่ว่าจะเขียนใบทะเบียนสมรสอย่างไรดี เขียนทิ้งไปหลายแผ่นแล้วก็ยังไม่พอใจ รู้สึกว่ามันไม่สามารถสื่อถึงความสำคัญที่เขาซูหว่านได้เพียงพอ

"อย่างนี้ดีกว่า ข้าจะเอาไปไว้ที่จวนที่อยู่ติดกับจวนของตระกูลซู ข้าซื้อที่นั่นไว้แล้ว พอถึงเวลาก็จะทุบเชื่อมจวนซูเข้าด้วยกัน พอแต่งงานแล้วเราก็จะย้ายไปอยู่ที่นั่น ตอนนั้นอยากกลับบ้านเมื่อไหร่ก็กลับได้ตลอดเลย”

ซูหว่านไม่คิดว่าเขาจะจัดการรวดเร็วขนาดนี้

“ทำแบบนี้ ท่านพ่อของท่านจะไม่โกรธหรือ”

ซูหว่านคิดว่า พอแต่งงานปุ๊บก็จะย้ายออกไปเลย พ่อของเขาจะไม่อนุญาตหรือเปล่า

“จะมีอะไรกันเล่า เขาจะย้ายตามพวกเรามาด้วยก็ได้นี่นา ไม่ใช่ว่าไม่มีห้องให้อยู่เสียเมื่อไหร่

เจียงอวี้พูดอย่างไม่ใส่ใจ

ไอ้หมอนี่ ให้ตายเถอะ เรื่องใหญ่ขนาดนี้ยังไม่บอกกล่าวกันเลย