ชีวิตพลิกผัน ข้ากลายเป็นคุณหนูตัวปลอม นิยาย บท 606

“เช่นนั้นก็ได้ ขอบคุณจวิ้นจู่มาก ลำบากท่านแล้ว” ลั่วซีจู๋ย่อกายคำนับนางอีกครั้ง

ซูหว่านไม่ได้รีบร้อนบอกเรื่องนี้กับแม่ซูและคนในครอบครัว แต่ไปบอกกล่าวกับพี่สะใภ้ใหญ่แทน

พี่สะใภ้ใหญ่และน้องสามีแยกกันดำเนินการ เสิ่นชิงหลีให้คนจัดเตรียมเรือนที่อยู่ใกล้ซูอี้ที่สุด แล้วยังจัดสาวใช้ที่ละเอียดรอบคอบไว้คอยดูแล ส่วนซูหว่านก็เตรียมเสื้อผ้าอาภรณ์ เครื่องประดับ และของใช้ส่วนตัวที่จำเป็นสำหรับสตรี

เมื่อทุกอย่างพร้อมสรรพ สองสาวก็ไปรับลั่วซีจู๋ออกมาจากเรือนของซูอี้ด้วยตัวเอง

เรือนของนางอยู่ห่างจากเรือนของซูอี้เพียงไม่กี่ก้าว มีสาวใช้อยู่คอยปรนนิบัติอยู่ภายในเรือนจำนวนหนึ่ง แต่สาวใช้ข้างกาย มีเพียงคนเดียว

ครั้งนี้นางแอบหนีออกมา แม้แต่สาวใช้ข้างกายก็ไม่ได้พามาด้วย ดังนั้นพวกนางจึงต้องจัดเตรียมสิ่งต่างๆ เหล่านี้ให้กับนาง

แลเห็นทุกอย่างที่จัดเตรียมไว้ให้ เบ้าตาของลั่วซีจู๋ก็เริ่มแดงก่ำ

“ขอบคุณจวิ้นจู่ ขอบคุณฮูหยินใหญ่ ซีจู๋ซาบซึ้งใจยิ่งนัก”

นางย่อกายคำนับคนทั้งสอง ซูหว่านและเสิ่นชิงหลีรีบยื่นมือไปประคองนางพร้อมกัน

“น้องลั่ว เจ้าจากบ้านมาไกล พักอยู่ที่นี่ให้สบายใจสบายกายเถอะ หากขาดเหลือสิ่งใด ต้องการอะไรเพิ่มเติมก็มาบอกข้า อย่าได้เกรงใจเชียว” เสิ่นชิงหลีเอ่ยพลางกุมมือนางด้วยความเอ็นดู

ซูหว่านพยักหน้าเห็นด้วย

ระหว่างสตรีด้วยกันก็พูดง่ายหน่อย ลั่วซีจู๋ไม่ต้องมาคอยระวังตัวและรู้สึกอึดอัดอีกต่อไป

หลังจากนั้นซูหว่านจึงได้บอกเรื่องนี้ให้แม่ซูรับรู้ ทันทีที่แม่ซูได้ยิน ดวงตาเป็นประกายโดยพลัน รีบไปหาลั่วซีจู๋ด้วยตัวเอง

ลั่วซีจู๋กลับมาสวมอาภรณ์สตรี ซูหว่านเห็นว่านางเหมาะกับสีสันที่สดใสเรียบง่าย จึงเลือกชุดสีฟ้าอ่อน สีเขียวหยก และสีเขียวครามให้นาง แล้วก็ดูเหมาะจริงๆ อย่างน่าประหลาดใจ

ฉีอันจวีซื่อเป็นปัญญาชนผู้ยึดมั่นในคำสอนของขงจื๊อ ชีวิตประจำวันจึงค่อนข้างพิถีพิถันในเรื่องของความวิจิตรบรรจง

ดังนั้น บุตรสาวภายใต้การเลี้ยงดูของเขาจึงมีบุคลิกแช่มช้อยงดงามตามธรรมชาติ ดังคำกล่าวที่ว่า ‘บทกวีและตำราจะนำพาสง่าราศีมาสู่ตน’ รูปลักษณ์ของนางหวานละมุนตรงตามแบบสตรีโบราณ ท่วงท่าชดช้อยอ่อนโยน มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นผู้ที่มีความสามารถหลากหลายและได้รับการอบรมมาเป็นอย่างดี

ฝีมือการวาดภาพของนางก็น่าจะดีเช่นกัน อย่างไรเสียนางก็เป็นถึงบุตรีของบรมครูผู้มีชื่อ ย่อมต้องได้พรสวรรค์ของบิดาสืบทอดมาบ้าง

จะว่าไป การที่นางมาช่วยงานพี่ห้านั้น ก็เหมาะสมอย่างยิ่ง

“คำนับฮูหยินผู้เฒ่าซู” ลั่วซีจู๋ย่อกายทำความเคารพอย่างนอบน้อม

ฮูหยินซูเริ่มตระหนักได้ว่าตนเองก็กระตือรือร้นเกินไปจนทำให้หญิงสาวไม่คุ้นเคย

นับจากนี้ ที่บ้านก็จะมีสมาชิกเพิ่มขึ้นมาอีกคน ช่างเป็นบ้านที่ครึกครื้นยิ่งนัก เพียงแต่ยังขาดเสียงหัวเราะของเด็กๆ ไปเท่านั้น

...

วันรุ่งขึ้น พวกเขาไปไหว้พระที่วัดหมื่นพุทธ รถม้าสี่คันออกเดินทางพร้อมกัน ระหว่างทางองค์ชายเจ็ดก็มาสมทบ ทั้งยังพาหลินจิ้งซูว่าที่พระชายาเอกของเขามาด้วย

หลินจิ้งซูได้เข้าไปอยู่ในจวนองค์ชายเจ็ดแล้ว ถือเป็นพระชายาองค์ชายเจ็ดอย่างเป็นทางการ พรุ่งนี้เป็นวันที่ชายารองจะเข้าจวน แต่ทั้งสองก็ไม่แยแส ยังคงร่วมเดินทางไปที่วัดหมื่นพุทธเพื่อสักการะพระพุทธด้วยกัน

ทุกคนออกจากบ้านตั้งแต่เช้ามืด วัดหมื่นพุทธตั้งอยู่นอกเมือง ใช้เวลาเดินทางเพียงครึ่งชั่วยามก็ถึงแล้ว ทว่ารถม้าไม่สามารถขึ้นเขาได้ ผู้มาสักการะทุกคนต้องเดินเท้าขึ้นไป

ทางขึ้นเขาทั้งหมดเป็นบันไดคดเคี้ยวทอดยาวสูง ดังนั้น การขึ้นไปสักครั้งจึงไม่ใช่เรื่องง่าย

อย่างไรก็ดีวัดหมื่นพุทธขึ้นชื่อเรื่องความศักดิ์สิทธิ์ แม้แต่เหล่าเชื้อพระวงศ์ในวังหลวงก็ยังมาไหว้พระที่นี่เป็นประจำ

เมื่อลงจากรถม้าแล้ว ซูอวิ๋นเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าทุกคนต่างมากันเป็นคู่ๆ ทางด้านพี่สาม หากเจียเฉิงจวิ้นจู่ไม่บาดเจ็บที่ขา ก็คงไม่ได้มาคนเดียวเช่นกัน ทันใดนั้นก็พลันรู้สึกสับสน เหตุใดทุกคนถึงมีคู่กันหมด มีเพียงเขาคนเดียวที่โดดเดี่ยว ไม่เข้าใจเลยจริงๆ