ชีวิตพลิกผัน ข้ากลายเป็นคุณหนูตัวปลอม นิยาย บท 609

“ใครมาเสี่ยงรักอะไรกัน ข้าแค่มาดูเฉยๆ เท่านั้น” ซูอวิ๋นเถียงข้างๆ คูๆ

หลักๆ เป็นเพราะเขาเพิ่งพูดไปหยกๆ ว่าไม่สนใจจะเสี่ยงทาย แต่ตัวเองกลับวิ่งมาที่นี่ แล้วถูกจับได้คาหนังคาเขาแบบนี้ หากยอมรับออกไปตรงๆ ก็เสียหน้าแย่สิ

ซูหว่านรู้ดีว่าเขาจะไม่ยอมรับ จึงหันไปถามหลวงจีนที่นั่งอยู่ด้านหลัง “พระอาจารย์เจ้าคะ ไม่ทราบว่าพี่สี่ของข้าเสี่ยงได้เซียมซีอะไร”

ซูหว่านถามหลวงจีนที่เพิ่งดูเซียมซีให้เขาโดยตรง หลวงจีนได้ยินดังนั้น ก็ยื่นไม้เซียมซีที่ยังไม่ได้ใส่กลับลงไปในกระบอกให้นาง “สีกา เซียมซีของประสกผู้นี้อยู่ที่นี่”

ซูอวิ๋นเหมือนโดนฟ้าผ่า เขาคิดจะหันไปแย่งคืน แต่เจียงอวี้เร็วกว่าหนึ่งก้าว คว้าไม้เซียมซีไว้ได้ก่อน “อุ๊ย พี่สี่ เซียมซีมงคลสูงสุดนี่นา ข่าวดี ของพี่ใกล้จะมาถึงแล้ว!”

เจียงอวี้ถอดรหัสความหมายคำทำนายบนเซียมซีออกมาทันที ซูอวิ๋นรู้สึกกระอักกระอ่วนใจ ใบหน้าแดงก่ำไปหมด “นี่แน่ะซูหว่าน เจ้ายังไม่ทันได้ออกเรือน ก็ร่วมมือกับคนนอกรังแกพี่แล้วใช่ไหม ฮึ่ม!”

ครั้นเห็นว่าความลับถูกเปิดเผย ซูอวิ๋นก็ยอมปล่อยเลยตามเลย หันไปบ่นเจียงอวี้แทน

ซูหว่านอ่านข้อความทั้งหมด แล้วก็หันไปมองซูอวิ๋น “พี่สี่ เจียงอวี้ไม่ใช่คนนอก พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว อีกอย่าง พี่ก็ถึงวัยอันควรแล้วด้วย อยากจะแต่งงานก็ไม่ใช่เรื่องน่าอายสักหน่อย จะกลัวอะไรกัน”

ซูหว่านไม่ได้หัวเราะเยาะเขา เพียงแค่สงสัยเท่านั้น

แล้วก็อยากรู้ด้วยว่า ผู้หญิงแบบไหนที่จะกำราบซูอวิ๋นได้

“ข้าไม่ได้กลัว โอ๊ย ไม่คุยกับเจ้าแล้ว ข้าไปหาพี่สามดีกว่า!”

เมื่อเห็นว่าเถียงสู้ไม่ได้ ซูอวิ๋นก็รีบเผ่นหนี ซูหว่านกับเจียงอวี้สบตากัน แล้วก็ยิ้มออกมา

“เมื่อกี้นี้ร่วมมือกันได้ดีมากเลย พยายามต่อไปอีกนะ” นางยกนิ้วโป้งให้เจียงอวี้

เจียงอวี้หัวเราะเบาๆ พลางยื่นมือออกไปบีบแก้มของนาง แล้วโน้มตัวลงไปใกล้ “เจ้าไม่คิดจะให้รางวัลข้าหน่อยหรือ” เขาชี้ไปที่ริมฝีปากของตัวเองอย่างหน้าไม่อาย

ซูหว่านเห็นดังนั้น จึงทุบไปที่หน้าอกของเขา ไม่หนักไม่เบา พอให้คันๆ เหมือนลูกแมว “เขตพุทธสถาน ห้ามคิดเรื่องไม่เป็นเรื่องพวกนี้”

ก็ได้ เจียงอวี้ยักไหล่อย่างจนใจ แล้วเดินตามนางไปหาเสิ่นชิงหลี

พี่ใหญ่และพี่สะใภ้ใหญ่ไปขอยันต์คุ้มกายให้ลูกน้อยในครรภ์ บังเอิญเจ้าอาวาสของวัดแห่งนี้ก็อยู่บริเวณพระพุทธรูปทองคำด้วยพอดี ท่านครองผ้ากาสาวพัสตร์ มีลูกประคำพันอยู่บนข้อมือ

เสิ่นชิงหลีเพิ่งจะหยัดกายลุกขึ้น ซูหว่านก็เดินเข้ามาพอดี

ในเวลานี้ ซูหว่านจ้องมองใบหน้าเมตตาของเจ้าอาวาส พลันก็รู้สึกว่าโลกนี้ช่างน่าอัศจรรย์ มีคนที่เจ๋งขนาดนี้อยู่ด้วย แค่มองเห็นนางก็รู้แล้วว่านางมาจากต่างโลก

เจียงอวี้สนใจเฉพาะประโยคที่ว่า ‘จะได้ครองรักกันอีกในชาติภพหน้า’ เขาเองไม่ใช่คนที่เชื่อเรื่องงมงายหรอก แต่ยามนี้มีซูหว่านอยู่กับเขา แล้วมีคนบอกว่าพวกเขายังมีชาติหน้า เขาก็ต้องลองเชื่อดู

“ไต้ซือ พวกเราต้องทำอย่างไรบ้าง ได้โปรดชี้แนะด้วย หลังจากนี้ข้าจะบริจาคเงินทำบุญให้วัดหมื่นพุทธอีก!”

แม้จะเป็นเพียงคำพูดแค่ประโยคเดียว แต่เจียงอวี้ก็ยินดีจะทุ่มเทเงินทอง

ทว่าเจ้าอาวาสกลับโบกมือปฏิเสธ “ไม่จำเป็นต้องบริจาคเพิ่มแล้ว พวกท่านได้บริจาคเงินค่าธูปเทียนจำนวนมากแล้ว วาสนาในวันนี้ถือว่าอาตมามอบให้แก่พวกท่านทั้งสอง หากยังต้องการจะมีชาติหน้าร่วมกัน ขอเพียงในร้อยปีหลังจากนี้ หากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจากไปก่อน อีกฝ่ายก็จงเดินทางไปพร้อมกัน เลือกสถานที่ที่ท่านทั้งสองได้พบพานกันเป็นที่พำนักสุดท้าย นำสิ่งของที่เป็นเครื่องหมายแทนใจของกันและกันไปฝังรวมกันก็พอ”

ซูจิ่งที่ประคองเสิ่นชิงหลีอยู่ข้างๆ ได้ยินทุกอย่างทั้งหมด ความหมายของเจ้าอาวาสก็คือ หากเจียงอวี้หรือซูหว่านฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเสียชีวิตไปก่อน อีกฝ่ายจะต้องฆ่าตัวตายตาม เลือกสุสานในสถานที่ที่พวกเขาพบกัน และฝังของแทนใจของกันและกันไว้ด้วย

ซูจิ่งได้ยินแล้วรู้สึกไม่สบายใจ เขาไม่ปรารถนาให้เจียงอวี้หรือซูหว่านฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งต้องยอมสละชีวิตเพื่ออีกฝ่าย

อย่างไรก็ตาม วันนี้เขาเพิ่งทำบุญสร้างกุศลไป หากรีบร้อนโต้แย้งเจ้าอาวาส เกรงจะเป็นการทำลายผลบุญอันดีนี้ แล้วจะส่งผลกระทบต่อเด็กน้อยในครรภ์ของเสิ่นชิงหลี