ชีวิตพลิกผัน ข้ากลายเป็นคุณหนูตัวปลอม นิยาย บท 627

มีทั้งการละเล่นทายนิ้ว และพนันดื่มสุรา

พี่ชายทั้งห้าไม่ได้คิดจะกลั่นแกล้งเจียงอวี้แต่อย่างใด พวกเขาเองก็ไม่อยากให้เขาดื่มมากจนเกินไป

วันนี้เป็นวันมงคลฤกษ์งามยามดี สมควรได้รับประสบการณ์ที่ยอดเยี่ยมที่สุด หากเมามายไปเสียก่อน จะยังมีความหมายอันใด

ทว่าซูอวิ๋นดื่มมากไปหน่อย จนเริ่มมีอาการเมามายไม่ได้สติแล้ว กระนั้นก็ยังกอดขวดสุราไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

ถึงจะเป็นเช่นนั้น เขาก็ยังคงพร่ำเพ้อถึงซูหว่าน

เขาเดินโซซัดโซเซไปหาเจียงอวี้ ก่อนจะกอดคออีกฝ่ายแล้วเริ่มพรั่งพรูความในใจออกมาไม่หยุดหย่อน

“เจียงอวี้ ข้าจะบอกอะไรให้นะ หากเจ้ากล้ารังแกซูหว่าน ชาตินี้ต่อให้ต้องตามไปจนสุดหล้าฟ้าเขียว ข้าก็จะตามไปฆ่าเจ้าให้ได้ แล้วแย่งชิงตัวซูหว่านกลับคืนมา ได้ยินหรือไม่”

“ยังมีอีกนะ หากเจ้ากล้ารังแกนาง ก็คอยดูเถิด หมัดเท่ากระสอบทรายของข้ารอเจ้าอยู่”

พูดจบ เขาก็โยนขวดสุราทิ้งไป แล้วกำหมัดชูให้เจียงอวี้ดู

เจียงอวี้ที่อยู่ในอาการมึนเมาเล็กน้อยเพราะฤทธิ์สุรากำลังรู้สึกคึกคักได้ที่ แต่พอได้ยินพี่สี่พูดเช่นนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะหลุดหัวเราะออกมาอย่างเสียมารยาท

ลำพังหมัดของพี่สี่ แค่ต่อยใยแมงมุมให้ขาดได้ก็เก่งแล้ว

“ท่านวางใจเถิด ข้าไม่มีวันรังแกหว่านหว่าน นางคือชีวิตของข้า หากปราศจากชีวิตแล้ว ท่านคิดว่าข้าจะยังคงมีชีวิตอยู่ต่อไปได้หรือ?”

พี่น้องอีกสี่คนที่เหลือก็ดื่มไปไม่น้อยเช่นกัน ทว่าพวกเขามีนิสัยการดื่มที่ดีกว่าซูอวิ๋น จึงไม่โวยวายก่อเรื่องราว

ซูอวิ๋นพูดยืดยาดกับเจียงอวี้อยู่ครู่ใหญ่ จู่ๆ อาการก็เริ่มแปลกไป เขาทำปากมุ่ยแล้วร้องไห้ออกมา

เป็นการร้องไห้โฮเสียงดังลั่น จนแขกเหรื่อต่างหันมาสนใจความวุ่นวายทางฝั่งนี้

“ฮือ ๆ... ทำไมซูหว่านถึงแต่งงานไปเสียแล้วเล่า? ทั้งที่เวลาเพิ่งผ่านไปไม่นาน เหตุใดนางถึงโตเร็วนัก? ฮือ ๆ ๆ...”

เขาร้องห่มร้องไห้น้ำมูกน้ำตาไหลพรากอยู่ที่นั่น หากใครไม่รู้คงนึกว่าเขากำลังร้องไห้หน้าศพเป็นแน่

ผู้คนเริ่มชี้ชวนกันดูและซุบซิบนินทา บางคนก็หัวเราะเยาะซูอวิ๋น วันนี้เขาขายหน้าครั้งใหญ่เข้าให้แล้ว

ซูจิ่งและคนอื่น ๆ มิอาจทนยืนดูเขาขายหน้าอยู่เฉย ๆ ได้ มิเช่นนั้นพวกเขาคงพลอยเสียหน้าไปด้วยกันหมด

ดังนั้น ซูจิ่งและซูเฉินจึงเดินเข้าไปหาก่อนจะลากตัวซูอวิ๋นกลับบ้าน ประจวบเหมาะกับที่เวลาล่วงเลยเข้าสู่ช่วงพลบค่ำพอดี สมควรแก่เวลากลับแล้ว

ทว่าเจ้าตัวดีกลับนั่งลงกับพื้นราวกับรากงอก ร้องไห้คร่ำครวญอย่างน่าเวทนาอยู่คนเดียว

ปกติแล้วเจ้าหมอนี่มักจะเรียกชื่อซูหว่านห้วน ๆ อยู่เสมอ มิใช่ว่าเขาไม่สนิทกับนาง เพียงแต่เคยชินไปแล้วเท่านั้น บางครั้งยิ่งเขาไว้วางใจและสนิทสนมกับใครมากเท่าไร เขาก็ยิ่งกล้าทำตัวตามสบายต่อหน้าคนคนนั้นมากขึ้นเท่านั้น

แม้จะรู้อยู่แล้วว่าจวิ้นจู่มีรูปร่างดี แต่นางไม่เคยสวมใส่เสื้อผ้าเช่นนี้มาก่อน อย่าว่าแต่ซื่อจื่อเลย ต่อให้เป็นพวกนางที่เป็นสตรีเหมือนกันได้เห็นก็ยังอดใจเต้นหน้าแดงไม่ได้ แทบจะต้านทานเสน่ห์นี้ไม่ไหว

ส่วนซูหว่านกลับไม่ได้รู้สึกอะไรมากนัก ในฐานะคนจากยุคปัจจุบัน นางยอมรับเรื่องพวกนี้ได้อย่างเต็มที่

อีกทั้งเนื้อผ้านี้เมื่อสวมใส่แล้วช่างสบายผิวยิ่งนัก

วันนี้เป็นวันมงคลสมรสของนาง มีบางเรื่องที่จำเป็นต้องเผชิญ ไยจึงไม่ฉกฉวยความสุขไว้ก่อนเล่า?

เส้นผมอ่อนนุ่มทิ้งตัวลงกลางแผ่นหลัง เรียบลื่นดุจแพรไหม

เมื่อแม่นมเห็นว่านางอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็หยิบสมุดเล่มเล็กออกมาอย่างมีลับลมคมในแล้วยัดใส่มือให้นาง

ซูหว่านรู้สึกงุนงงเล็กน้อย กำลังจะเปิดออกดูเดี๋ยวนั้น แม่นมก็หน้าแดงระเรื่อ รีบกดมือนางไว้ทันที

“จวิ้นจู่ ท่านแอบดูคนเดียวเงียบ ๆ เถิดเจ้าค่ะ อาศัยจังหวะที่ซื่อจื่อยังไม่กลับมา ท่านรีบดูและศึกษาเรียนรู้ไว้ก่อนนะเจ้าคะ”

พูดจบ แม่นมก็เรียกสาวใช้รวมถึงหลิวอวิ๋นและคนอื่น ๆ ออกไป พร้อมกับช่วยปิดประตูให้เสร็จสรรพ

ซูหว่านจึงเปิดสมุดเล่มเล็กนั้นออกดู ให้ตายสิ นึกว่าเป็นอะไร ที่แท้ก็เป็นภาพวาดท่วงท่าพิศวาสนี่เอง