ชีวิตพลิกผัน ข้ากลายเป็นคุณหนูตัวปลอม นิยาย บท 634

บัดนี้ทั้งสองเป็นสามีภรรยากันแล้ว เจียงอวี้จึงไม่ปิดบังเรื่องราวใด ๆ แก่ซูหว่านอีก เขาถ่ายทอดทุกความเป็นไปในจวนให้นางได้รับรู้จนสิ้น

ซูหว่านพลอยได้รับรู้เรื่องราวในอดีตของมารดาเจียงอวี้ ว่าแท้จริงแล้วต้นเหตุทางอ้อมล้วนมาจากหนิงเวยผู้นั้น

ทว่า ซูหว่านกลับรู้สึกเคลือบแคลงใจอยู่บ้าง ถึงอย่างไรแม่สามีก็เติบโตมาในสำนักเฟิงเย่ว์ ในฐานะบุตรสาวของท่านตา ย่อมต้องมีวรยุทธ์ติดกาย ร่างกายไม่ควรจะอ่อนแอถึงเพียงนี้

อีกทั้ง เจียงอวี้ยังเล่าว่ามารดาป่วยกระเสาะกระแสะอยู่กว่าสองปี ซึ่งนับตั้งแต่หนิงเวยแต่งเข้าจวน ช่วงเวลาก็ประจวบเหมาะกันพอดี

หากกล่าวว่าป่วยเพราะตรอมใจ ก็ดูจะไม่สมเหตุสมผลที่อาการจะหนักหนาสาหัสถึงเพียงนั้น

แม้เจ้าของร่างเดิมจะตายเพราะความคับแค้นใจ แต่ก็นับเป็นการตายฉับพลันเพราะขาดใจตายในชั่ววูบ หากมิใช่ชั่ววูบนั้น ก็ย่อมไม่ถึงแก่ความตาย

คำกล่าวที่ว่าเจ็บป่วยเพราะความโกรธแค้นนั้นเป็นไปได้ แต่ย่อมต้องสามารถบำรุงรักษาให้หายดี มิใช่ยิ่งรักษากลับยิ่งทรุดหนักเช่นนั้น เป็นไปไม่ได้เลยที่คนเรากินยาอยู่ทุกวัน ต่อให้หนิงเวยจะก่อเรื่องไม่เว้นวัน ยาก็ควรจะออกฤทธิ์บ้างมิใช่หรือ?

ความจริงมีเพียงหนึ่งเดียว แม่สามีถูกคนปองร้าย

เจียงอวี้มองคิ้วของซูหว่านที่เดี๋ยวขมวดมุ่นเดี๋ยวคลายออก ก็เข้าใจถึงความสับสนภายในใจนาง

พอเอ่ยถึงมารดา ต่อให้เมื่อครู่จะมีความสุขเพียงใด แต่ชั่วพริบตาต่อมาเขาก็ไม่อาจเบิกบานใจได้อีก

ถึงกระนั้น เขาก็เต็มใจที่จะอธิบายให้ซูหว่านฟัง

“ท่านแม่ของข้าถูกคนวางยา และคนที่วางยาก็คือท่านย่าแท้ ๆ ของข้าเอง”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ซูหว่านก็ตกตะลึงจนตัวแข็งทื่อ

นางลอบกลืนน้ำลาย รู้สึกได้ชัดเจนว่ามือที่ถูกเขากุมไว้บีบแน่นขึ้นหลายส่วน

“เดิมทีท่านย่าหมายตาให้หนิงเวยขึ้นเป็นฮูหยินกั๋วกง แต่ท่านพ่อไม่ชอบนางและยืนกรานจะแต่งกับท่านแม่ ฮูหยินผู้เฒ่าเพื่อเปิดทางให้หนิงเวย จึงจ้างคนมาวางยาพิษท่านแม่ ทำให้ร่างกายของนางทรุดโทรมลงเรื่อยๆ ไม่ว่าจะบำรุงรักษาอย่างไรก็ไร้ผล นางช่างอำมหิตนัก ไม่ได้วางยาในอาหารการกินปกติ แต่กลับใส่ในเครื่องหอมที่ยากจะตรวจสอบ พวกเราหลงคิดมาตลอดว่าท่านแม่ตรอมใจเรื่องการมีอยู่ของหนิงเวยจนร่างกายย่ำแย่ กว่าจะรู้ความจริงว่าทั้งหมดเป็นฝีมือของท่านย่าของข้า ก็สายไปเสียแล้ว”

“แต่ท่านพ่อจะสังหารมารดาบังเกิดเกล้าของตนได้อย่างไร? ภายหลังเมื่อฮูหยินผู้เฒ่าสิ้นใจ เป็นฝีมือข้าเอง ย้อนรอยคืนสนองด้วยวิธีเดียวกัน ไม่มีใครล่วงรู้ว่าเหตุใดหลายปีมานั้นความสัมพันธ์ของข้ากับท่านพ่อจึงย่ำแย่นัก ทุกคนต่างเข้าใจผิดว่าเป็นเพราะสาเหตุจากท่านแม่ ทำให้พ่อลูกต้องห่างเหินกัน”

สองปีหลังจากเจียงซินโหรวจากไป เจียงอวี้ในวัยเจ็ดขวบได้รับรู้ความจริง เด็กน้อยในยามนั้นมีความคิดที่จะฆ่าคนเป็นครั้งแรก

เขารู้ว่าบิดามิอาจทำมาตุฆาต แต่เขาไม่เหมือนกัน เขาเสียมารดาไป เช่นนั้นก็ต้องให้คนที่พรากมารดาเขาไปต้องชดใช้

ทั้งสองนั่งอยู่บนชิงช้าในลาน นางอิงแอบแนบอกเขา ฟังเขาเล่าเรื่องราวเหล่านี้

ทันใดนั้น หยาดน้ำตาหยดหนึ่งก็ร่วงหล่นลงบนหลังมือของนาง ซูหว่านใจหายวาบ เงยหน้าขึ้นมองเขา

ภายใต้แสงจันทร์ ดวงตาของเขารื้นไปด้วยหยาดน้ำ ซูหว่านปวดใจยิ่งนัก

“หวานหว่าน เจ้าว่าข้าทำถูกหรือไม่? ข้าลงมือสังหารท่านย่าของตัวเอง”

เจียงอวี้มองนาง ขอบตาแดงก่ำ

บ่าวไพร่ในลานถูกไล่ออกไปจนหมด จึงไม่ต้องกลัวว่าจะมีใครได้ยินบทสนทนาของพวกเขา

ภายในใจเจียงอวี้ทุกข์ทรมานนัก เมื่ออายุมากขึ้น เขาก็ยิ่งรู้สึกสับสนขัดแย้ง

ฝ่ายหนึ่งคือมารดาผู้เป็นที่รักยิ่ง อีกฝ่ายคือท่านย่าที่มีสายเลือดเดียวกันและดีต่อเขาเสมอมา

แต่เพื่อแก้แค้นให้มารดา เขาได้วางยาพิษสังหารท่านย่าแท้ ๆ ของตนไปแล้ว