เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 19

“เสี่ยคะ!”

ดอกแก้วเผลอขึ้นเสียงใส่ เมื่อจู่ๆ เสี่ยก็ผละออกห่าง เธอกำลังจะได้ขึ้นไปคว้าปุยเมฆนั่นอยู่แล้วเชียว แต่เสี่ยกลับทิ้งเธอไว้กลางทางดื้อๆ แบบนี้

คนใจร้าย

“เด็กดื้อ ขึ้นเสียงใส่ฉันเหรอ?”

“ก็เสี่ย...”

ดอกแก้วตื่นเต็มตาแล้ว สติต่างๆ กลับมาจนครบถ้วน เธอหันหน้าหนีไปอีกทางไม่ยอมพูดต่อ ทั้งอาย ทั้งกลัว

อาย... ที่ตัวเองเผลอทำตัวเหมือนเป็นผู้หญิงร่านรัก แค่เขาผละออกห่างก็โวยวายหน้าไม่อาย

และกลัว... กลัวว่ากิริยานั้นจะทำให้เสี่ยรำคาญกัน คนแบบเสี่ยคงไม่เคยมีใครกล้าขึ้นเสียงใส่มาก่อน แล้วเธอล่ะ เก่งกล้ามาจากไหนกันถึงทำแบบนั้น

พิธานขยับขึ้นไปคร่อมทับดอกแก้ว เขาใช้แขนยันกับฟูกนอนไว้เพื่อรับน้ำหนักของตัวเองบางส่วน เพราะไม่อยากทับเธอเต็มตัว

ดอกแก้วก็ตัวแค่นี้ พิธานกลัวว่าเธอจะถูกเขาทับจนแบนซะก่อน

“เธอง่วงหรือเปล่า?” เขาถาม จงใจไม่พูดเรื่องที่ค้างคาต่อ เพราะมันไม่ได้สำคัญอะไร เขาไม่ใช่คนเอาแต่ใจที่จะโกรธเธอเพราะเรื่องแค่นี้ และที่สำคัญ เวลาที่ดอกแก้วขึ้นเสียงก็น่ารักดีเหมือนกัน “ว่ายังไง ง่วงไหม?”

“ไม่ง่วงแล้วค่ะ”

“ถ้าไม่ง่วง...”

มือหนาขยับเข้ากอบกุมเต้ากลมผ่านเนื้อผ้าลื่นบาง เขาออกแรงบีบนวดเร้าอารมณ์เบาๆ จนดอกแก้วหายใจติดขัด

“อื้อ”

“เรามาหาอะไรทำกันดีไหม?”

“เสี่ยเมาหรือเปล่าคะ?”

ดอกแก้วอดถามไม่ได้ เธอได้กลิ่นแอลกอฮอล์จากตัวเขา และท่าทางของเขาก็ไม่เหมือนเดิม จากที่เคยเป็นคนสุขุมพูดน้อย กลับกลายเป็นหนุ่มเจ้าสำราญที่ส่งสายตาเจ้าชู้แพรวพราวมาให้เธอไม่หยุด คำพูดที่ใช้ก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

“วิสกี้สองแก้วทำอะไรคนอย่างฉันไม่ได้หรอก”

พิธานไม่ปฏิเสธว่าไม่ได้ดื่ม แต่เรื่องเมา... เขาจำได้ว่าไม่เคยกินเหล้าจนเมามายมาก่อนในชีวิต

“ดอกแก้ว ฉันต้องการเธอ”

แม้แอลกอฮอล์จะทำให้พิธานเมาไม่ได้ แต่มันก็ทำให้พิธานพูดอะไรออกไปได้ง่ายขึ้น เขาเป็นคนค่อนข้างเก็บความรู้สึก แต่ถ้าได้เหล้าซักแก้วก็จะพูดสิ่งที่คิดออกมาได้ง่ายกว่าปกตินิดหน่อย

แค่นิดเดียวเท่านั้น

หญิงสาวแก้มร้อนจัด บางส่วนที่แข็งขืนดุนดันขาอ่อนของเธอเบาๆ ราวกับจะบอกว่าสิ่งที่เสี่ยต้องการหมายถึงอะไร