เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 80

พิธานไม่ได้คร่อมทับเธอเหมือนที่ขู่ไว้ว่าจะรังแก เขาทำเพียงแค่วางเธอไว้บนนั้น ส่วนตัวเองก็นั่งลงบนพื้นพรม รอจนกระทั่งดอกแก้วค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง เขาจึงดึงมือบางมากุมไว้หลวมๆ

“ไหน ดอกแก้วของคุณพิธานเป็นอะไร?” พิธานคิดว่าวันนี้คงเป็นวันที่เขาอ่อนโยนที่สุดตั้งแต่เกิดมา เสียงทุ้มอ่อนลงอย่างคนที่ยอมทิ้งทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นตำแหน่งใหญ่โต ผู้ชายที่เคยเป็นเสี่ยของใครๆ วันนี้เขาเป็นเพียงแค่เสือไร้เขี้ยวเล็บที่สยบอยู่บนตักของคนที่รักเท่านั้น “ใครรังแก เดี๋ยวคุณพิธานจัดการให้”

“ขึ้นมานั่งข้างบนเถอะค่ะ อย่านั่งข้างล่างแบบนั้น” ดอกแก้วเมื่อเริ่มได้สติก็รีบร้องบอกคนตัวใหญ่ เขาเป็นเจ้าของที่นี่ แต่กลับลงไปนั่งที่พื้นแบบนั้น ทั้งยังนั่งต่ำกว่าเธอด้วย แบบนี้ไม่ดีเลย...

“ดอกแก้วโกรธฉันหรือเปล่า? ถ้าโกรธ โกรธเรื่องอะไร?” พิธานไม่สนใจเรื่องที่ดอกแก้วพูด เขาถามพลางลูบมือนุ่มไปมาเบาๆ เพื่อให้เธอผ่อนคลาย “บอกคุณพิธานสิดอกแก้ว คุณพิธานคนนี้ไม่เคยแคร์ใครเท่านี้มาก่อน คุณพิธานเลยไม่เก่ง เดาใจดอกแก้วไม่ถูกถ้าดอกแก้วไม่ยอมพูดแบบนี้”

“.....”

“ดอกแก้ว...”

“คุณพิธาน...”

“ว่ายังไงครับ?”

ดอกแก้วตั้งใจว่าจะไม่พูดเรื่องที่รับรู้มาออกไป ตั้งใจจะเก็บมันเป็นความลับจนกว่าเขาจะพูดมันออกมาเอง เธอแค่อยากใช้เวลาที่มีอยู่ในตอนนี้ให้มีความสุข ....ก่อนที่เขาจะไปเป็นของคนอื่น เธอกลัวว่าถ้าเธอพูดออกไปตอนนี้แล้วเขาจะตีตัวออกห่าง ถ้าเป็นแบบนั้นเธอคงเจ็บยิ่งกว่าต้องเฉือนเนื้อตัวเอง

แต่น้ำเสียงอ่อนโยน และแววตาเว้าวอนนั้นทำให้เธอลังเล ใช่ว่าเธอจะไม่รู้ว่าผู้ชายคนนี้เป็นคนยังไง ถ้าเขาไม่รู้สึกอะไรกับเธอจริงๆ เขาคงไม่ยอมลงให้เธอทุกอย่างแบบนี้

เธอตัดสินใจว่าจะเชื่อใจเขา จะบอกเขาทุกเรื่อง และไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไร เธอก็จะยอมรับมัน

“ดอกแก้วเห็นข่าวแล้วค่ะ”

“ข่าวนั้นมันไม่จริง!”

หัวใจพิธานร่วงลงกองที่พื้นทันทีที่ได้ยินแบบนั้น สิ่งที่เขากลัวเกิดมันขึ้นเร็วเกินไป เขาขอเวลาอีกแค่สองวัน... แค่สองวันเท่านั้น แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ทันเสียแล้ว

และพิธานก็มั่นใจว่าถ้าหากวันนี้เขาไม่พูดทุกอย่างออกไป ดอกแก้วดอกนี้คงหนีหายไป และไม่กลับมาหาเขาอีกเลย

“ที่จริงแล้วมันจริงแค่ส่วนเดียว”

“ส่วนไหนคะ?”

“ส่วนที่ฉันไปทานข้าวกับซูฮวาจริงๆ และเคยจะหมั้นกับเธอจริงๆ”

“ค่ะ”

เพียงแค่นั้นดวงตากลมก็หม่นแสงลง มันดูเศร้าสร้อยจนพิธานต้องดึงใบหน้าเล็กๆ เข้ามาจูบหลายๆ ครั้ง ก่อนจะเคลื่อนริมฝีปากลงมาจูบที่ฝ่ามือนุ่มเนิ่นนาน เขากำลังอ้อนวอน ขอร้องให้เธอเชื่อใจกัน

“แค่เคยดอกแก้ว เพราะตอนนั้นฉันยังไม่ได้รักเธอ” พิธานเอนใบหน้าซบลงบนฝ่ามือที่ตนเองจูบไปเมื่อครู่ เขาถูหน้ากับมือนั้นเบาๆ ยอมแล้ว... เขายอมให้เธอทุกอย่างแล้ว “ฉันคิดแค่ว่าถ้าแต่งกับซูฮวาคงไม่เป็นไร เพราะฉันไม่ได้รักใคร แต่พอฉันรักเธอ ฉันก็ไม่คิดจะแต่งงานกับซูฮวาอีก”

“.....”