เด็กเสี่ย NC-25 นิยาย บท 84

“โอ๋...” คนเป็นแม่รีบโอ๋ ไม่กล้าต่อว่าที่ลูกซนอีก เธอเป่าเพี้ยงๆ ใส่กระหม่อมน้อยจนผมเส้นเล็กปลิว “ไม่เจ็บนะลูก เดี๋ยวแม่พาไปล้างแผล เดี๋ยวเดียวหายเจ็บเลย”

“หายเลยหรือจ๊ะ” ดวงตาโตมองมารดาเพื่อหาคำตอบ และเมื่อเห็นว่าเธอพยักหน้าอย่างจริงจังคนเจ็บก็ยิ้มอวดฟันหลอ “งั้นรีบๆ ทำนะจ๊ะ หนูอยากหายเจ็บแล้ว”

เสียงหัวเราะของคนเป็นพ่อและแม่ดังขึ้นเบาๆ เด็กน้อยช่างบริสุทธิ์เหลือเกิน ดูสิ... พอเห็นพ่อกับแม่หัวเราะก็หัวเราะตามจนตาปิด ทั้งๆ ที่กำลังจะถูกพาไปใส่ยาทำแผลแท้ๆ

.

.

เวลาแห่งความสุขช่างผ่านไปไวเหลือเกิน ผ่านหน้าฝนไม่กี่ครั้ง พ่อที่ใจดีและรักเธอที่สุดก็จากโลกใบนี้ไป

ดอกแก้วโตพอที่จะรู้ว่าการนอนครั้งนี้พ่อจะหลับไปตลอดกาล พ่อไม่มีวันฟื้นขึ้นมากอดเธออีกแล้ว เธอจำได้ว่าตัวเองร้องไห้ออกมาทุกคืน นอนหลับไปพร้อมกับน้ำตา และตื่นมาพร้อมดวงตาที่ปูดบวม ในแต่ละวันของเธอเหมือนเหลือแค่เพียงร่างกาย แม้จะถูกแม่โอบกอดทุกเช้า แต่เธอกลับรู้สึกว่ามันไม่พอ เธอยังโหยหาอ้อมกอดอีกอ้อมกอดหนึ่งที่จะไม่มีวันได้สัมผัสอีกแล้วอยู่ทุกวัน... ทุกคืน

ครอบครัวของเธอเป็นครอบครัวหาเช้ากินค่ำมาโดยตลอด ตอนที่ยังมีพ่ออยู่ เธอไม่เคยลำบากถึงขั้นต้องอดมื้อกินมื้อเลยซักครั้ง

แต่พอเสาหลักของบ้านอย่างพ่อไม่อยู่ แม่ที่เคยกับข้าวขายเป็นรายได้เสริมก็ต้องจริงจังมากขึ้น แม่ตื่นตั้งแต่ตีสามเพื่อไปตลาด เตรียมของจนถึงเช้า อยู่ขายของจนถึงเย็น พอหัวถึงหมอนก็หลับทันที

ไม่มีอ้อมกอดที่คุ้นเคย ไม่มีนิทานเรื่องโปรดที่เล่าให้ฟังก่อนนอนทุกคืน แต่ดอกแก้วเข้าใจแม่ เข้าใจว่าแม่เหนื่อย

ดังนั้นเด็กหญิงดอกแก้วจึงช่วยแม่หยิบจับทุกอย่างเท่าที่จะทำได้ รวมถึงตั้งใจเรียนและเอาผลการเรียนที่สูงสุดในระดับชั้นมาอวดแม่ทุกปี แรกๆ แม่ดีใจและกอดหอมเธอ แต่นานวันเข้าแม่ก็ทำแค่เพียงพยักหน้า และหันไปยุ่งกับงานของตัวเอง

ความสัมพันธ์ของเธอกับแม่เริ่มจางลงเรื่อยๆ

จนกระทั่งมันขาดสะบั้นจนไม่เหลือแม้แต่เส้นบางๆ เพราะแม่พาผู้ชายคนหนึ่งเข้าบ้าน

ผู้ชายคนนั้นน่ากลัว ชอบลงไม้ลงมือกับแม่ แต่เพราะผู้ชายคนนั้นมีเงิน แม่จึงไม่ต้องทำงานหนักเหมือนเคย แต่แม่ก็ไม่มีเวลาให้เธออยู่ดี เพราะต้องคอยรองรับอารมณ์ของพ่อเลี้ยงทุกวัน

เธอเห็น... ภาพนั้น

ดอกแก้วขึ้นมัธยมชั้นปีที่ห้าแล้ว เธอรู้ว่าอะไรเป็นอะไร และในวันที่เธอกลับมาจากโรงเรียน เธอก็ได้เห็นภาพที่ผู้ชายคนนั้นทำรุนแรงกับแม่ เธอเห็นสภาพแม่ที่หอบเหนื่อย ไร้เรี่ยวแรง เนื้อตัวช้ำเป็นจ้ำน่าสงสาร แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้

เธอรู้ดีว่าเงินที่ใช้จ่ายทุกวันนี้ได้มาจากผู้ชายคนนั้น เธอจึงตัดสินใจทำงานเล็กๆ น้อยๆ เก็บเงินเข้าบัญชีของตัวเองเพื่อให้แม่ในวันที่จบชั้นมอปลาย จะได้ไม่ต้องพึ่งผู้ชายคนนั้นอีก

โชคร้าย... ที่เธอไม่มีโอกาสได้ทำแบบนั้น

วันที่เธอจบการศึกษา เธอกลับบ้านมาด้วยหัวใจที่พองโต มือเล็กๆ ประคองเกียรติบัตรที่ยืนยันว่าเธอเรียนจบแล้วไว้แน่น หวังว่าจะให้แม่เห็นมันเป็นคนแรก

แต่แม่ไม่อยู่

มีแค่พ่อเลี้ยงที่อยู่ในบ้าน เขาบอกเธอเรียบๆ ว่าแม่ไปเยี่ยมญาติ คงจะกลับดึกหน่อย เธอได้แต่พยักหน้ารับและเข้าห้องของตัวเองไป

และกลางดึกคืนนั้น เธอรู้สึกเหมือนร่างกายถูกกดทับ

ดอกแก้วลืมตาขึ้น ภายใต้ความมืดเธอเห็นเงารางๆ ของใครบางคน แวบแรกเธอคิดว่าเป็นผี แต่เสียงหัวเราะที่คุ้นหูนั่นทำให้ดอกแก้วรู้ว่าไม่ใช่

“ปล่อยนะ!” ดอกแก้วกรีดร้องออกไป พยายามดิ้นรนให้หลุดพ้นจากร่างใหญ่ๆ นั่น “แม่จ๋า ช่วยดอกแก้วด้วย”