เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอเป็นเซียน นิยาย บท 478

ตอนที่ 478 น่าแปลก

เวลาผ่านไปประมาณหนึ่งก้านธูป

ขงซิงเจี้ยนจึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

ขณะเดียวกันเขาก็ได้สติกลับมาอีกครั้ง และรู้สึกว่าเสียงนี้ช่างดูคุ้นหูยิ่งนัก

น่าแปลก !

เหมือนเคยได้ยินเสียงนี้ที่ไหนมาก่อน

แต่สุดยอดผู้แข็งแกร่งที่สามารถสังหารผู้บำเพ็ญเพียรระดับเซียนได้ง่าย ๆ เช่นนี้ เขามิน่าจะลืมได้นี่น่า !

มินานดวงตาของขงซิงเจี้ยนก็เบิกโพลง จนแทบจะถลนออกมานอกเบ้า ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า พลันมีสีหน้าตื่นตระหนกจนถึงขีดสุด

‘ใช่แล้ว ! ’

‘เสียงนี้ข้าเคยได้ยินเมื่อมินานมานี้’

‘เสียงของจิตวิญญาณอาวุธที่ปรากฏกายที่นิกายกระบี่สวรรค์ พร้อมนักพรตเสวียนจีมิใช่หรือ ? ’

‘แต่จิตวิญญาณอาวุธผู้นี้จะน่ากลัวเกินไปแล้วกระมัง’

‘หุ่นเชิดนั่นเป็นถึงผู้แข็งแกร่งขั้นสูงสุดของระดับเซียนเชียวนะ’

‘สามารถสังหารได้ง่ายดายเพียงนั้นเชียวหรือ ? ’

‘ข้าประมาทเกินไปแล้ว ! ’

‘ก่อนหน้านี้ดูเหมือนว่าข้าจะประเมินความน่ากลัวของจิตวิญญาณอาวุธผู้นี้ต่ำเกินไปจริง ๆ ! ’

‘แต่เดี๋ยวก่อน ! ’

‘ก่อนหน้าเขาได้หนีเตลิดออกจากนิกายกระบี่สวรรค์ไปแล้วนี่นา เหตุใดตอนนี้ถึงกลับอยู่มี่เมืองกระบี่สวรรค์ได้’

‘เพราะอันใดกันแน่……’

‘จริงสิ ท่านเย่ ! ’

‘การที่จิตวิญญาณอาวุธมาอยู่ที่นี่ จะต้องเกี่ยวข้องกับท่านเย่เป็นแน่’

‘แต่เขามีความสัมพันธ์เช่นไรกับท่านเย่กัน ? ’

‘หากเป็นไปได้ล่ะก็ ในเมื่อมิสามารถให้ท่านเย่ออกฌานมาช่วยหยุดศึกในครั้งนี้ได้ เช่นนี้หรือว่าจะขอให้จิตวิญญาณอาวุธตนนี้ช่วยออกหน้าแทน ? ’

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ขงซิงเจี้ยนก็ได้สูดลมหายใจเข้าเบา ๆ ก่อนจะประสานมือคารวะ พลางเอ่ยอย่างนอบน้อมว่า “ผู้อาวุโส มิทราบว่าท่านกับท่านเย่มีความเกี่ยวข้องกันเยี่ยงไรหรือขอรับ ? ”

ผ่านไปชั่วอึดใจ

เสียงอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นในโสตประสาทของเขาอีกครั้ง

“ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังคิดอันใดอยู่”

“แต่เจ้าอย่าได้เพ้อฝันจะดีกว่า รีบตัดใจเสียเถอะ ข้ามิมีทางเข้าไปยุ่งกับศึกในครั้งนี้อย่างแน่นอน”

ได้ยินดังนั้น ขงซิงเจี้ยนก็มิกล้าซักไซ้อันใดอีก เพราะจากการคาดเดาของสามสำนักเซียนใหญ่ของพวกเขา การที่วังเสวียนจีประสบกับหายนะถูกฆ่าล้างสำนัก บางทีอาจเป็นเพราะจิตวิญญาณอาวุธอันน่ากลัวตนนี้ต้องการตัดผลกรรมบางอย่าง จึงได้ตัดสินใจลงมือเช่นนั้น

บวกกับฝีมือที่เขาได้แสดงให้เห็นเมื่อครู่นี้ เกรงว่าพลังที่แท้จริงของเขา แม้แต่เซียนทุรชนก็คงมิต่างอันใดกับมดปลวกเป็นแน่

ผ่านไปครู่ใหญ่ ขงซิงเจี้ยนก็มิได้รีรออีก ก่อนจะแปลงร่างเป็นลำแสงพุ่งทะยานไปทางนิกายกระบี่สวรรค์ในทันที

เมื่อเห็นเช่นนั้นผู้เฒ่าชุดดำที่ยืนอยู่บนกำแพงเมืองก็ยกยิ้มออกมา พลางเอ่ยพึมพำกับตนเอง

“การจะสังหารเจ้าเฒ่าที่แปดเปื้อนสิ่งอัปมงคลผู้นั้น สำหรับข้าแล้ว ง่ายราวกับปอกกล้วยเข้าปาก”

“ทว่าบัดนี้นายท่านได้ออกมาสู่โลกภายนอก เพื่อสัมผัสการบำเพ็ญเพียรวิถีเซียน แล้วข้าจะเข้าไปก้าวก่ายได้เยี่ยงไรกัน ? ”

“หากวันหนึ่งนายท่านปลดผนึกตบะบารมีและความทรงจำแล้วรู้เรื่องนี้เข้า ทั่วทั้งใต้หล้าจะยังมีที่ให้ข้าซ่อนตัวได้อีกเยี่ยงนั้นหรือ……”

เมื่อเอ่ยถึงตรงนี้ผู้เฒ่าชุดดำก็เหมือนนึกบางอย่างขึ้นมาได้กะทันหัน พลันตบที่หน้าผากของตนเองเบา ๆ แล้วเอ่ยว่า “บ้าจริง เกือบจะลืมเรื่องสำคัญไปซะแล้ว”

เอ่ยเพียงเท่านั้นผู้เฒ่าชุดดำก็หายตัวไปทันที เพียงพริบตาเขาก็ได้ปรากฏกายขึ้นอีกครั้ง บนเขาลูกหนึ่งที่ห่างออกไปหลายสิบลี้

……

……

แม้จะเห็นภาพเช่นนั้น และสัมผัสได้ถึงไอพลังอันน่าสะพรึงกลัว ที่แผ่ออกมาจากร่างของชวี่สิงหยาง

ทว่าหนิงซู่ซู่ที่มือทั้งสองข้างยังคงกดอยู่บนสายพิณ ก็ยังคงมิมีทีท่าว่าจะยอมแพ้แม้แต่น้อย มือทั้งสองข้างยังดีดไปบนสายพิณ และปล่อยคลื่นพลังอันรุนแรงสายหนึ่งออกมาอีกครั้ง

ทว่าวินาทีต่อมา ชวี่สิงหยางเพียงส่งเสียง หึ ออกมาอย่างมิแยแส พร้อมกับยื่นมือออกไปกลางอากาศ ก่อนจะกุมหอกสีเลือดด้ามหนึ่งเอาไว้ได้

เพียงชั่วประกายไฟแลบ

หลังจากที่ชวี่สิงหยางพุ่งหอกสีเลือดด้ามนั้นออกไปแบบส่ง ๆ ห้วงอากาศก็เกิดรอยแยกที่ยาวหลายร้อยจั้งขึ้นมาในทันที

เมื่อประกายไฟสาดกระเซ็น หอกสีเลือดด้ามนั้นก็กลายเป็นลำแสง ที่ห่อหุ้มพลังทำลายล้างสายหนึ่ง และพุ่งเข้าโจมตีหนิงซู่ซู่

ตู้ม !

หลังเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวขึ้น เพราะคลื่นพลังที่หนิงซู่ซู่ปล่อยออกมา ปะทะกับหอกสีเลือดด้ามนั้น พลันสลายลงไปในทันที

ส่วนหอกสีเลือดหาได้สะทกสะท้านใด ๆ ไม่ และยังคงพุ่งมาหาหนิงซู่ซู่อย่างรวดเร็ว

“ศิษย์น้องหนิง ! ”

“ท่านเซียนหนิง ! ”

เมื่อทุกคนที่อยู่ในค่ายกลป้องภูผาเห็นดังนั้น ก็ตะโกนออกมาแทบจะพร้อมกัน

และเมื่อเผชิญหน้ากับหอกสีเลือด

ใบหน้าของหนิงซู่ซู่ก็ค่อย ๆ แจ่มชัดขึ้น ดวงตาเรียวยาวคู่นั้น กับใบหน้าที่ซีดขาวจนไร้สีเลือดยังคงสงบนิ่งมิไหวติงใด ๆ

“อาจารย์เคยบอกว่า เคราะห์ความรักยากที่สุด ทุกข์ที่สุด บัดนี้ข้าได้สัมผัสมันอย่างลึกซึ้งแล้ว”

หนิงซู่ซู่ค่อย ๆ ยกมือทั้งสองข้างขึ้น ก่อนจะเพ่งสมาธิผลักชวี่เหวินเซี่ยที่ขวางอยู่ตรงหน้าออกไป และค่อย ๆ หันไปมองทางส่วนลึกของนิกายกระบี่สวรรค์ชั้นใน

“เย่ฉางชิง เคราะห์กรรมนี้ข้าคงมิสามารถก้าวข้ามไปได้……”

เอ่ยเพียงเท่านั้น หนิงซู่ซู่ค่อย ๆ หลับตาลง เพราะคิดว่าต้องดับสูญ ณ ที่แห่งนี้เป็นแน่

ทว่าเมื่อหอกสีเลือดอยู่ห่างจากหนิงซู่ซู่เพียงสิบจั้ง ก็เกิดเหตุประหลาดขึ้น หอกสีเลือดที่แฝงจิตแท้ของหลักเต๋าและพลังอันน่าสะพรึงกลัว ราวกับจมหายไปในอากาศ จากนั้นห้วงอากาศเกิดการสั่นสะเทือน และเกิดระลอกคลื่นขึ้นเป็นชั้น ๆ ก่อนจะมลายหายไป