เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอเป็นเซียน นิยาย บท 579

ตอนที่ 579 เรียกน้ำย่อย

ทันทีที่ราชันทมิฬเอ่ยออกมา

เหล่าผู้แข็งแกร่งของเผ่าสวรรค์พลันตกตะลึง

‘เจ้าสุนัขไร้ยางอายตัวนี้คิดจะทำอันใดกันแน่ ! ’

‘อันใดคือได้เวลาแสดงความสามารถที่แท้จริงแล้ว ? ’

‘ข้ามิเห็นเข้าใจเลย ! ’

‘หรือคิดหาวิธีหนีได้แล้วเยี่ยงนั้นหรือ ? ’

‘เป็นไปมิได้ ! ’

‘ที่นี่ถูกปกคลุมเอาไว้ด้วยค่ายกลโบราณมากมาย ความว่างเปล่ารอบบริเวณนี้แทบจะถูกผนึกเอาไว้หมดแล้ว’

‘อีกทั้งเจ้าสุนัขไร้ยางอายตัวนี้ก็มีตบะบารมีเพียงระดับเทวาเท่านั้น’

‘คิดจะหนีไปจากที่นี่ แม้แต่ผู้แข็งแกร่งไร้เทียมทานระดับเทพพิภพก็ยังอาจบาดเจ็บหนัก’

‘มิใช่สิ ! ’

‘เจ้าสุนัขตนนี้มิมีทีท่าว่าจะหนีเลยนี่นา’

ระหว่างที่เหล่าผู้แข็งแกร่งเผ่าสวรรค์กำลังคาดเดาไปต่าง ๆ นานาอยู่นั้น

มิกี่อึดใจต่อมา

ภาพอันน่าสะพรึงกลัวและน่าเหลือเชื่อภาพหนึ่งก็ปรากฏขึ้น

เมื่อสมบัติเซียนนับร้อยชิ้นที่ลอยอยู่ด้านหน้าราชันทมิฬได้ยินคำกล่าวของเขาก็เกิดตอบสนองขึ้นมา

ทันใดนั้นสัญลักษณ์โบราณก็เริ่มส่องประกายระยิบระยับ ไอพลังอันรุนแรงแผ่ออกมา

แสงอันเจิดจ้าหลายสายพุ่งขึ้นฟ้าอย่างต่อเนื่อง เป็นปรากฏการณ์ที่ตระการตายิ่งนัก

เพียงพริบตา ร่างที่มีรูปทรงแตกต่างกันมากมายก็ปรากฏสู่สายตา

จนดำทะมึนไปหมด แทบจะมองมิเห็นแสงสว่าง

เงาดำทะมึนเหล่านั้นประกอบไปด้วย ชายชราที่หนวดและผมขาวโพลน เหล่าสตรีและบุรุษที่งดงามหล่อเหลา มีสตรีวัยกลางคนร่างท้วม สตรีที่เย็นชาจนหวาดกลัว……

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า รวมทั้งสัมผัสได้ถึงไอพลังอันรุนแรงที่แผ่ออกมาจากกายของพวกเขาแล้ว

เหล่าผู้แข็งแกร่งเผ่าสวรรค์ก็รู้สึกชาวาบไปทั้งตัว

ถูกต้อง !

คนนับร้อยที่ปรากฏกายขึ้นมาในตอนนี้ ล้วนเป็นจิตวิญญาณอาวุธที่เกิดจากสมบัติเซียนในตำนาน

เพราะพลานุภาพที่สมบัติเซียนปล่อยออกมาจะแข็งแกร่งเพียงใดนั้น ล้วนเกี่ยวข้องกับตัวของจิตวิญญาณอาวุธอย่างมาก

มิเพียงเท่านั้น เงื่อนไขในการหลอมสมบัติเซียนนั้นยังสูงส่งอย่างยิ่ง วัสดุฟ้าดินที่ใช้จึงมีมากมายนับมิถ้วน ดังนั้นสมบัติเซียนจึงมีจำนวนที่น้อยมาก

ในหนึ่งยุคจะปรากฏเพียงมิกี่ชิ้นเท่านั้น อีกทั้งการก่อเกิดจิตวิญญาณอาวุธยังใช้เวลายาวนานอีกด้วย

ทว่าบัดนี้กลับมีสมบัติเซียนปรากฏขึ้นพร้อมกันมากมายเช่นนี้ แม้อิทธิฤทธิ์ของสมบัติเซียนจะเป็นไปตามกาลเวลา และเมื่อถึงปลายยุคสมัยความโกลาหลอันดำมืดเริ่มต้นขึ้น

ในศึกระหว่างเหล่าผู้แข็งแกร่งไร้เทียมทานมากมาย ย่อมเกิดการปะทะกันระหว่างสมบัติเซียนขึ้น จึงทำให้ตัวสมบัติเซียนเหล่านั้นได้รับความเสียหายไปด้วยมิมากก็น้อย และทำให้สมบัติเซียนมากมายมิสามารถปล่อยพลานุภาพที่แท้จริงออกมาได้

ทว่าเวลานี้ราชันทมิฬกลับมีสมบัติเซียนมากมายเช่นนี้ติดกาย

และที่น่าเหลือเชื่อมากที่สุด ก็คือ ราชันทมิฬเพียงแค่เอ่ยออกมาเพียงประโยคเดียว ก็ทำให้จิตวิญญาณอาวุธมากมายเช่นนี้ปรากฏกายขึ้นได้แล้ว

นี่หมายความว่าสมบัติเซียนจำนวนมากเหล่านี้ มิได้รับความเสียหายเลยแม้แต่ชิ้นเดียว

เมื่อคิดได้ดังนั้น เหล่าผู้แข็งแกร่งของเผ่าสวรรค์ก็ส่งสายตาสื่อสารกัน ก่อนจะลอบส่ายหน้าและถอนหายใจออกมาอย่างอดมิได้

‘เป็นไปมิได้ ! ’

‘เป็นไปมิได้เด็ดขาด ! ’

‘จะมีจิตวิญญาณอาวุธของสมบัติเซียนมากมายเช่นนี้ปรากฏขึ้น จะต้องเป็นเพราะเจ้าราชันทมิฬใช้เคล็ดวิชาลับบางอย่างเป็นแน่ ถึงซ่อมแซมสมบัติเซียนแต่ละชิ้นให้กลับมาสมบูรณ์ได้’

‘แต่จะเป็นไปได้เยี่ยงไรกัน ! ’

‘เพราะการหลอมสมบัติเซียนนั้นยากเย็นยิ่งนัก และการจะซ่อมแซมจนทำให้จิตวิญญาณอาวุธก่อเกิดขึ้นอีกครั้ง มีค่าเท่ากับการหลอมสมบัติเซียนชิ้นหนึ่งเลยก็ว่าได้’

‘มิน่าเล่า ! ’

‘มิน่าเล่า เจ้าราชันทมิฬถึงชอบไปขุดสุสานสำนักเซียนน้อยใหญ่ต่าง ๆ เพื่อชิงสมบัติล้ำค่าต่าง ๆ ’

‘ตอนนี้ดูเหมือนว่าเจ้าสุนัขไร้ยางอายตัวนี้ คงจะมีสุดยอดเคล็ดวิชาที่สามารถใช้ซ่อมแซมสมบัติเซียนได้อยู่เป็นแน่’

สิ้นเสียง ชายชราที่มีผมและหนวดขาวโพลนผู้หนึ่ง ก็แปลงร่างเป็นบุรุษชุดดำที่ดุดันภายในพริบตา

“พี่ราชันทมิฬ คนพวกนี้แค่มิกี่คน ข้าแค่เขวี้ยงค้อนออกไป เกรงว่าคงได้กลายเป็นเถ้าถ่านเป็นแน่”

แววตาของบุรุษชุดดำเปล่งประกายสีแดงระยิบระยับออกมา พร้อมกับเอ่ยอย่างดูแคลน

เด็กหญิงที่มีผิวพรรณผุดผ่องผู้หนึ่งตะโกนอย่างดุดันว่า “พี่ฆ้อน ข้าอายุน้อยที่สุด พวกเขามิกี่คนปล่อยให้ข้าจัดการเองเถอะเจ้าค่ะ”

“กระดูกน้อย ข้าเคยบอกเจ้าแล้ว ว่าอย่าเรียกข้าเช่นนั้น”

มุมปากบุรุษชุดดำกระตุกเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยต่ออีกว่า “ข้าชื่อว่าค้อน มิใช่ฆ้อน”

“พี่สาววิญญาณอัคคี พี่ฆ้อนทำข้าตกใจเจ้าค่ะ”

เด็กน้อยหันไปมองสตรีผู้มีรูปร่างเย้ายวน ร่างทั้งร่างแผดเผาไปด้วยเปลวเพลิง พร้อมกับเอ่ยฟ้องขึ้น

มุมปากของหญิงสาวผู้นั้นโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา พลางหันไปทางบุรุษชุดดำแล้วเอ่ยว่า “เจ้าค้อน เดี๋ยวนี้เจ้ากล้ายโสโอหังเพียงนี้เชียวหรือ”

บุรุษชุดดำยิ้มประจบออกมา พลางสงบปากสงบคำลงทันที

ขณะที่จิตวิญญาณอาวุธมากมายแก่งแย่งกัน เพื่อลงมือสังหารเหล่าผู้แข็งแกร่งเผ่าสวรรค์อยู่นั้น

“ราชันทมิฬ มนุษย์พวกนี้แค่พวกเราคนใดคนหนึ่งก็สามารถจัดการได้แล้ว”

บุรุษหัวโล้นที่มีตาเดียวมองไปทางราชันทมิฬ พลางเอ่ยด้วยเสียงอันดัง “เอาเช่นนี้ เจ้าเลือกพวกเรามาสักคนหนึ่งให้ไปจัดการก็แล้วกัน”

“นายท่านเคยบอกเอาไว้ว่า ต่อให้เป็นเรื่องเล็กก็ควรลงมือทำให้เต็มที่”

ราชันทมิฬส่ายหน้าไปมา พลางเอ่ยด้วยท่าทางจริงจัง “ดังนั้นพวกเจ้าลงมือพร้อมกันเถอะ”

“และข้าขอเตือนพวกเจ้าสักอย่างว่า มนุษย์เหล่านี้เป็นเพียงการเรียกน้ำย่อยเท่านั้น หลังจากจัดการพวกเขาเรียบร้อยแล้ว ข้าจะพาพวกเจ้าบุกไปถล่มเผ่าสวรรค์ด้วย”

“เข้าใจแล้ว ! ”

“เช่นนั้นจะยืนเฉยกันอยู่ทำไม ลงมือพร้อมกันเถอะ”

“ดี ดาบของข้ากระหายเลือดมานานจนแทบจะทนมิไหวแล้ว วันนี้ถือซะว่าเป็นการลับคมดาบก่อนก็แล้วกัน”

“ดาบหัก เจ้าช่างไร้คุณธรรมสิ้นดี จะลงมือเลยเยี่ยงนั้นหรือ”

“พวกเจ้าโหดเหี้ยมเกินไปแล้ว เหลือให้ข้าบ้าง……”