เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอเป็นเซียน นิยาย บท 608

ตอนที่ 608 เรือสีดำลึกลับ

“จะไปจากโลกใบนี้แล้วเยี่ยงนั้นหรือ ? ”

สิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวหัวเราะออกมาอย่างน่าสยดสยอง “ผู้แข็งแกร่งวิถีเซียนเช่นนี้ถูกกำหนดมาให้เป็นอาหารของข้า จะปล่อยให้หนีไปได้เยี่ยงไรกัน ! ”

“เด็กน้อย ข้าจะพยายามอย่างสุดแรงเพื่อทำลายข้อต้องห้ามสุดท้ายนี้ หวังว่าเจ้าก็จะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อช่วยข้าอีกแรงเช่นกัน”

ทันทีที่สิ้นเสียง หลี่เสวียนเทียนก็หรี่ตาลงพร้อมกับพยักหน้ารับ “ขอผู้อาวุโสได้โปรดวางใจ ผู้น้อยจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อช่วยท่านออกมาให้ได้ขอรับ”

ผ่านไปมิกี่อึดใจ

มิเพียงเฉพาะวังโจวเท่านั้น ทว่าแม้แต่แคว้นขนาดใหญ่ที่อยู่ใกล้กับวังโจว ปราณวิญญาณฟ้าดินก็ล้วนพลุ่งพล่านขึ้นมา

เปรี้ยง !

ขณะเดียวกัน แผ่นดินอันกว้างใหญ่ไร้ที่สิ้นสุดก็เกิดสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ปรากฏรอยแยกอันน่าสะพรึงกลัวที่ลึกจนมิเห็นจุดจบขึ้นมามิหยุด

โดยเฉพาะส่วนลึกของวังโจว ที่นี่ได้กลายเป็นดินแดนมรณะไปเรียบร้อยแล้ว

ลาวาสีแดงฉานพวยพุ่งขึ้นมาจากใต้ดินอย่างต่อเนื่อง

หมอกควันอันหนาทึบระเหยออกมาจากที่ต่าง ๆ ก่อนจะพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า

มิเพียงเท่านั้น พลังปราณพิฆาตต่าง ๆ ก็กระจายไปทั่วทุกสารทิศ ทำให้เกิดรอยแยกยาวหลายร้อยจั้งขึ้นในห้วงอากาศอย่างต่อเนื่องเช่นเดียวกัน

และบนท้องฟ้าเวลานี้ หลี่เสวียนเทียนก็ยังคงถือทวนเทพเอาไว้ในมือ รอบกายปกคลุมไปด้วยนิมิตต่าง ๆ และแผ่พลานุภาพอันน่าสะพรึงกลัวยิ่งออกมาอีกด้วย

ฟิ้ว !

จากนั้นเขาก็แทงทวนออกไปทันที

เพียงเสี้ยววินาที ราวกับท้องฟ้าทรุดลงไปกว่าครึ่งจั้ง

ลำแสงเจิดจ้าที่พร้อมจะทำลายล้างทุกสิ่งสายหนึ่งก็พุ่งลงไปยังเบื้องล่าง……

ปรากฏการณ์ทำลายฟ้าดินเช่นนี้ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก !

แต่เวลานี้หลี่เสวียนเทียนกลับรู้สึกมีความสุขเป็นอย่างมาก

เพราะด้วยตบะบารมีของเขาในตอนนี้ สามารถสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงความร้อนรนของสิ่งมีชีวิตโบราณผู้นี้ ขณะโจมตีข้อต้องห้ามสุดท้ายอย่างบ้าคลั่ง

ดังนั้นขอเพียงสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัวผู้นี้ถูกปล่อยออกมา

เขาจะต้องรีบเดินทางไปยังเส้นทางโบราณ เพื่อตามหาท่านเย่อย่างแน่นอน

แต่ความจริงแล้วสิ่งที่เรียกว่าเส้นทางโบราณนั้น หาได้ง่ายดายดังเช่นที่คิดเอาไว้ไม่

หลี่เสวียนเทียนผู้เป็นเจ้าผู้ปกครองสวรรค์บูรพา ย่อมรู้ความลับทั้งหมดเกี่ยวกับเส้นทางโบราณดี

ความจริงแล้วเส้นทางโบราณนั้นหาได้ตั้งอยู่ในสวรรค์บูรพาไม่

บางทีอาจเป็นแดนต้องห้ามบางแห่งในแดนเซียนโบราณ

และมีความเป็นไปได้ว่าอาจจะตั้งอยู่ในแดนเซียนโบราณที่ลึกลับยิ่งกว่านั้น

อีกทั้งบนเส้นทางโบราณนั้นก็เต็มไปด้วยสิ่งแปลกประหลาดมากมาย แม้แต่พลังของเจ้าแห่งสวรรค์บูรพาเช่นเขาก็ยังมิกล้าก้าวเข้าไป

เพราะตอนที่เขามาปกครองสวรรค์บูรพาใหม่ ๆ ก็พบว่าทางที่จะเข้าไปยังเส้นทางโบราณสายนี้แม้จะอยู่ในเขตของสวรรค์บูรพา

ทว่าตัวเส้นทางโบราณสายนี้กลับมิได้รับผลกระทบ และถูกจำกัดด้วยกฎของสวรรค์บูรพาแม้แต่น้อย

แน่นอนว่าเจ้าแห่งสวรรค์บูรพาเช่นเขา ย่อมเคยลองก้าวเข้าไปบนเส้นทางโบราณสายนี้มาแล้ว เพื่อหวังที่จะตามหาโอกาสและวาสนา

ทว่าเมื่อเขาก้าวเข้าไปบนเส้นทางโบราณครั้งแรก กลับสัมผัสได้ถึงกลสังหารอันน่ากลัวจนเขาอดที่จะอกสั่นขวัญแขวนมิได้

มิเพียงเท่านั้นเขายังพบว่ามีไอพลังประหลาดมากมาย ที่ห่อหุ้มด้วยพลังอันพิสดารบางอย่างเอาไว้ และต้องการไหลเข้าสู่ร่างของเขาตลอดเวลา

เมื่อเวลาผ่านไป จากการที่เขาคอยเฝ้าสังเกตการณ์อย่างต่อเนื่อง

ทำให้เขาค้นพบว่าผู้ที่สามารถก้าวไปบนเส้นทางโบราณจนสามารถขึ้นไปยังแดนเซียนโบราณได้สำเร็จ ล้วนเป็นเหล่าคนรุ่นหลังที่ก่อนหน้านี้มิได้ตั้งใจสะกดตบะบารมีเอาไว้

ส่วนพวกตาแก่รู้มากที่คอยแต่สะกดตบะบารมีเอาไว้ หวังจะสร้างรากฐานให้มั่นคงจะได้ขึ้นไปแดนเซียนโบราณได้สำเร็จนั้น

บ้างก็ตายอยู่ที่นั่น บ้างก็แปดเปื้อนพลังประหลาด กลายเป็นเซียนทุรชน

นี่จึงตีความได้ว่า พลังยิ่งแข็งแกร่งก็ยิ่งถูกเส้นทางโบราณจับตามองมากเป็นพิเศษ

และมิว่าจะเป็นสิ่งมีชีวิตอันน่ากลัวที่ถูกผนึกเอาไว้ผู้นี้ หรือท่านเย่ที่มีตบะบารมีอันลึกล้ำ

หลี่เสวียนเทียนรู้ดีว่า การจะให้ทั้งสองคนตายอยู่ที่เส้นทางโบราณคงจะเป็นไปมิได้

แต่หากเส้นทางโบราณสามารถสะกดและลดพลังของทั้งสองลง เช่นนั้นเจ้าแห่งสวรรค์บูรพาอย่างเขาวันหน้าก็มิต้องอยู่อย่างอกสั่นขวัญแขวนตลอดเวลาเช่นนี้อีกแล้ว

มินาน จ้าวปีศาจหน้าหยกก็เอ่ยเสริมขึ้นว่า “นายท่าน กล่าวกันว่าที่ก้นทะเลดำแห่งนี้ มีสิ่งมีชีวิตโบราณมากมายหลับใหลอยู่ หากนั่งเรือวิเศษสิ่งมีชีวิตโบราณเหล่านี้ก็จะสัมผัสได้ทันที”

“ถึงตอนนั้นมิว่าจะเป็นเรือวิเศษหรือว่าผู้แข็งแกร่งบนเรือ ก็จะกลายเป็นอาหารของสิ่งมีชีวิตโบราณเหล่านี้ขอรับ”

“อีกทั้งหากสิ่งมีชีวิตโบราณเหล่านี้ตื่นขึ้นมา ทะเลดำก็จะกลายเป็นดินแดนต้องห้ามในทันที จนถึงเวลาที่ยุคสมัยนี้สิ้นสุดลง สิ่งมีชีวิตโบราณเหล่านี้ถึงจะหลับใหลอีกครั้ง”

“ดังนั้นเพื่อเป็นการป้องกันพวกเราควรจะทำตามธรรมเนียมที่นี่ นั่นคือนั่งเรือสีดำลึกลับไปยังเส้นทางโบราณขอรับ”

“เรือสีดำ ? ”

เย่ฉางชิงปรายตามองพวกจ้าวปีศาจหน้าหยกเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองทะเลดำที่ราวกับน้ำเสียก็มิปาน

‘เรือสีดำ ? ’

‘แล้วเรือสีดำที่พวกเจ้าเอ่ยถึงอยู่ที่ใดกัน เหตุใดข้าถึงมองมิเห็นเล่า ? ’

‘หรือพวกเจ้าคิดว่าข้าตาบอด ? ’

ตอนนั้นเอง จ้าวปีศาจคิ้วแดงเหมือนจะสังเกตเห็นท่าทีที่เต็มไปด้วยความสงสัยของเย่ฉางชิงออก จึงเอ่ยอธิบายเสียงเบาว่า “นายท่าน เมื่อราตรีมาเยือนจะมีเรือสีดำมากมายแล่นมาจากส่วนลึกของทะเลดำขอรับ”

“เมื่อถึงยามโฉ่ว[1] เรือสีดำเหล่านี้ก็จะกลับไปทางเดิม และจะพาพวกเราเดินทางไปยังอีกฝั่งของทะเลดำได้ หรือก็คือจุดเริ่มต้นของเส้นทางโบราณขอรับ”

ได้ยินดังนั้น มุมปากของเย่ฉางชิงก็โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ ออกมา

แม้จะมิรู้ว่าเรือสีดำเหล่านี้มีความหมายเช่นไร

หรือบ่งบอกถึงอันใดกันแน่

แต่ตามปกติแล้ว

เบื้องหลังของเรือสีดำเหล่านี้จะต้องมีความลับ ที่มิสามารถบอกผู้ใดได้ซ่อนอยู่อย่างแน่นอน

จนเวลาผ่านไปประมาณครึ่งชั่วยาม

ระหว่างที่ราตรีค่อย ๆ คืบคลานเข้ามา

เมื่อทอดสายตามองออกไป จะพบว่าบัดนี้ได้มีจุดสีดำมากมายปรากฏขึ้นราง ๆ ที่ส่วนลึกของทะเลดำ

[1] ยามโฉ่ว เป็นการนับเวลาแบบจีน คือช่วงตี1 ถึง ตี 3