เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอเป็นเซียน นิยาย บท 682

ตอนที่ 682 ผลมรรคา ?

จากนั้นมนุษย์สีทองตัวจิ๋วก็กลืนกระบี่เลือดของเสวียหมิงไห่ลงไปอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางสายตาของพวกเย่ฉางชิง

มิเพียงเท่านั้น มนุษย์สีทองตัวจิ๋วยังเหมือนเกิดสติปัญญาขึ้นก็มิปาน

หลังจากสังเกตเห็นสายตาของพวกเย่ฉางชิง มนุษย์สีทองตัวจิ๋วก็รู้สึกเหมือนทั้งสามคนหมายที่จะชิงอาหารของตน จึงอ้าปากกว้างขึ้นและรีบกลืนกระบี่เลือดที่เหลืออยู่ลงไปทันที

และเมื่อเสวียหมิงไห่ได้เห็นภาพเช่นนี้ ดวงตาก็แทบจะถลนออกมาจากเบ้า ใบหน้าที่เคยดุดันเวลานี้กลับเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

ผ่านไปมิกี่อึดใจ

หลังจากที่กระบี่เลือดถูกมนุษย์สีทองตัวจิ๋วกลืนจนหมดแล้ว

เสวียหมิงไห่ที่แต่เดิมจิตใจก็เต็มไปด้วยไฟโทสะ ทั้งยังถูกวิถีกระบี่ครอบงำ ดวงตาพลันวาวโรจน์ร่างกายสั่นเทาในทันที

“อั๊ก ! ”

เมื่อพลังวิญญาณภายในกายเหือดแห้งลงอย่างรวดเร็ว

เสวียหมิงไห่ก็มิสามารถสะกดเลือดลมที่พลุ่งพล่านอย่างรุนแรงเอาไว้ได้อีกต่อไป ดังนั้นจึงกระอักเลือดสีดำออกมา

เย่ฉางชิงได้ยินเสียงก็รีบหันไปมองเสวียหมิงไห่ที่มีสีหน้าซีดขาว ดวงตาหม่นหมอง สภาพแทบจะดูมิได้

“ต้องขออภัยจริง ๆ ข้าเองก็เพิ่งรู้วิธีใช้มนุษย์สีทองตัวจิ๋วนี้ครั้งแรก และมิคิดว่ามันจะกลืนกินกระบี่สีเลือดนั่นได้”

เย่ฉางชิงเอ่ยกับเสวียหมิงไห่ด้วยใบหน้าที่แฝงรอยยิ้มอ่อนโยน

ร่างของเสวียหมิงไห่สะดุ้งน้อย ๆ ก่อนจะกระอักเลือดออกมาอีกครั้ง

เขาพยายามรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย พลางเอ่ยกับเย่ฉางชิงอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟันว่า “เจ้า……ต้อง……มิตายดี……”

ยังมิทันสิ้นเสียง พลังวิญญาณบนกายของเสวียหมิงไห่ก็หายไปจนสิ้น ก่อนที่ร่างจะร่วงลงมาและกระแทกกับพื้น

เห็นดังนั้น หน้าโลหิตที่จำต้องใช้เคล็ดวิชาลับฝืนยันกายของตนเอาไว้ ก็แวบหายตัวไปรับเสวียหมิงไห่เอาไว้

เขาเหลือบมองเสวียหมิงไห่ที่สลบไป พลางเงยหน้าขึ้นมองเย่ฉางชิงที่ยืนอยู่ด้านบน และเอ่ยด้วยเสียงที่แหบแห้งว่า “ท่านทำลายรากฐานปราณของนายน้อย อีกมินานมิว่าจะเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนเชวี่ย หรือว่าเผ่าเสวียจะต้องมาเอาเรื่องท่านให้ถึงที่สุดอย่างแน่นอน ! ”

เอ่ยจบ รอบกายหน้าโลหิตก็แผ่หมอกเลือดออกมา ไอพลังอันบ้าคลั่งขยายออกไปภายในรัศมีร้อยจั้ง ก่อนจะกลายเป็นเงาแสงสีแดงที่ลุกโชนพุ่งไปยังขอบฟ้า

แต่มิว่าจะเจอกับคำสาปแช่งของเสวียหมิงไห่ หรือว่าการข่มขู่ของหน้าโลหิต เย่ฉางชิงกลับมิได้ตอบโต้ใด ๆ และมิได้ขัดขวางเมื่อพวกเขาหลบหนีไป

แต่สิ่งที่เขาคาดมิถึงมากที่สุดก็คือ กระบี่สีเลือดจะมีผลกับรากฐานปราณของเสวียหมิงไห่ด้วย

การที่ผู้บำเพ็ญเพียรวิถีเซียนคนหนึ่งถูกทำลายรากฐานปราณหมายความว่าเยี่ยงไรนั้น มิต้องบอกทุกคนก็ย่อมรู้ดี

อีกอย่างแม้ว่าพวกเสวียหมิงไห่มีท่าทางยโสโอหัง ถึงขนาดต้องการที่จะสังหารเขา

แต่ทั้งสองกลับมิสามารถทำร้ายเขาได้ กลับกันยังทำให้เขารู้แจ้งมนุษย์สีทองตัวจิ๋วนี้อีกด้วย

กล่าวอีกนัยก็คือ มิต่างอันใดกับมดสองตัวมากัดเขาก็เท่านั้น

ทว่าเขากลับมิทันระวังจึงเผลอเหยียบตายไปตัวหนึ่ง แต่ก็ยังปล่อยอีกตัวไป

ดังนั้นเขาจึงมิมีจิตสังหารเลยแม้แต่น้อย

จนเวลาผ่านไปอีกหนึ่งเคอ

เย่ฉางชิงก็กางมือทั้งสองข้างออก จับจ้องฝ่ามือที่มีเส้นชีวิตสองเส้นที่ยาวมาก แล้วก็อดมิได้ที่จะลอบคาดเดาออกมาว่า “ระดับเทวา……ระดับสุขาวดี”

“ตามบันทึกในตำราโบราณเมื่อถึงระดับขั้นนี้แล้ว ต่อให้เป็นการเลื่อนระดับขั้นเล็ก ๆ ก็จะต้องมีทัณฑ์สวรรค์ฟาดลงมา ทว่าข้าบำเพ็ญเพียรมาจนถึงบัดนี้ กลับมิเคยมีทัณฑ์สวรรค์ฟาดลงมาสักครั้ง”

“แม้ที่นี่คือแดนเซียนจื่อฉงหนึ่งในสิบสองแดนเซียนโบราณในตำนาน เมื่อครู่คนทั้งสองก็มิสามารถทำอันตรายใด ๆ ข้าได้ หรือข้าจะไร้พ่ายในแดนเซียนจื่อฉงแล้วเยี่ยงนั้นหรือ ? ”

“มิใช่กระมัง หากเป็นเช่นนั้นจริงการบำเพ็ญเพียรวิถีเซียนของข้าจะน่าเบื่อเกินไปแล้วกระมัง ? ”

หลังจากทอดถอนใจอยู่สักพัก

ขณะที่เย่ฉางชิงเหลือบไปเห็นมนุษย์สีทองตัวจิ๋วที่ยังลอยอยู่มิไกลนัก ก็อดมิได้ที่จะชะงักไปทันที

อาจเป็นเพราะกลืนกินกระบี่เข้าไป

จึงทำให้ใต้ฝ่าเท้าของมนุษย์สีทองตัวจิ๋วปรากฏแท่นดอกบัวที่ดูศักดิ์สิทธิ์แท่นหนึ่งขึ้นมา

ใช่แล้ว !

เป็นแท่นดอกบัวที่ดูเลือนรางและมีขนาดประมาณหนึ่งฝ่ามือ

แต่การที่แท่นดอกบัวเกิดขึ้นมาเช่นนี่มันเรื่องอันใดกัน ?

ตามบันทึกในตำราเก่าแก่ มีเพียงสุดยอดบุคคลในตำนาน หลังจากบรรลุผลสูงสุดของมรรคาแล้ว ถึงจะทำให้ผลมรรคาปรากฏขึ้นมา และคนผู้นั้นก็จะนั่งสมาธิอยู่บนแท่นดอกบัว

มนุษย์สีทองตัวจิ๋วเกิดจากภาพกระบี่ไร้สิ้นสุด และมีอยู่เพื่อคอยถอดเคล็ดกระบี่

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน