เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอเป็นเซียน นิยาย บท 720

ตอนที่ 720 ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนเชวี่ยนองเลือด

“พวกเราน้อมรับคำสั่งผู้อาวุโส ! ”

พวกซ่งเซียนเฟิงตอบรับด้วยความเลื่อมใส จากนั้นก็ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นเตรียมที่จะลุกขึ้นยืน

ทว่าสุดท้ายเมื่อทุกคนเงยหน้าและบังเอิญเห็นเย่ฉางชิงที่อยู่ไกลออกไปกว่าร้อยลี้ในเวลานี้

เพียงเสี้ยววินาที พวกเขาต่างก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป ดวงตาเบิกโพลง ท่าทางเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

‘นี่มัน ? ? ? ’

‘นี่มัน ! ! ! ’

‘ผู้……ผู้อาวุโสท่านนี้แท้จริงแล้วเป็นใครกันแน่ บนกายถึงมีนิมิตอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้เกิดขึ้นได้ ! ’

‘ที่ปรากฏทางด้านหลังของเขาใช่โลกหกใบหรือไม่ ? ’

‘อีกทั้งไอพลังที่โลกทั้งหกใบแผ่ออกมา เหมือนจะเป็นไอพลังของต้นกำเนิดมรรคาต่าง ๆ อีกด้วย’

‘บริสุทธิ์ ! ’

‘มหาศาล ! ’

‘มิมีที่สิ้นสุด ! ’

‘หากสามารถเข้าไปอยู่ในโลกใบใดใบหนึ่งในหกใบนี้ได้ คงมิต่างอันใดจากการเข้าไปอยู่ในแดนวาสนาเป็นแน่’

อธิบายเช่นนี้ก็แล้วกัน ในแดนวาสนาเช่นนี้เกรงว่าแม้แต่ก้อนหินธรรมก็สามารถเกิดสติปัญญาเองได้ภายในระยะเวลาสั้น ๆ

นานวันเข้าก็มีโอกาสสูงที่จะพัฒนากลายเป็นบรรพบุรุษปีศาจในตำนาน

แค่จินตนาการดูรู้แล้วว่าสิ่งนี้หมายความเช่นไร

ยิ่งไปกว่านั้นยังมีโลกเช่นนี้ถึงหกใบอีกด้วย

และเพราะเหตุนี้จึงยิ่งทำให้เย่ฉางชิงดูโดดเด่นจนคนมิกล้าที่จะจินตนาการ

ทว่าทั้งหมดนี้แม้จะเป็นนิมิตที่เย่ฉางชิงสร้างขึ้น แต่นิมิตทุกอย่างนั้นล้วนมีหลักการของมัน มิเช่นนั้นอยู่ดี ๆ จะปรากฏขึ้นได้เยี่ยงไร ?

ทว่ามิเพียงเท่านั้น สิ่งที่ทำให้ผู้อมตะและผู้แข็งแกร่งระดับจักรพรรดิเซียนเหล่านี้รู้สึกตื่นตระหนกมากที่สุดก็คือ ดอกบัวที่ปกคลุมด้วยไอพลังโกลาหลมีแสงสีเขียวจาง ๆ พ่นออกมา ที่ปรากฏอยู่ทางด้านหลังของเย่ฉางชิงดอกนั้น

มิเพียงดูพิสดารไร้ที่เปรียบ อีกทั้งไอพลังที่แผ่ออกมายังทำให้คนรู้สึกน่าเหลือเชื่ออีกด้วย

พลังหลักเต๋าที่บริสุทธิ์ต่าง ๆ ราวกับพลังต้นกำเนิดหลักเต๋าดั้งเดิมก็มิปาน

คิดถึงตรงนี้ ทุกคนต่างก็เกิดความคิดที่บ้าบิ่นอย่างหนึ่งขึ้นมา

ตามบันทึกในตำนานโบราณ เริ่มแรกที่ฟ้าดินแยกออก ยามที่ทุกสิ่งทุกอย่างเกิดความโกลาหล เคยมีปทุมสูติดอกหนึ่งถือกำเนิดขึ้น

และเพราะการปรากฏขึ้นของปทุมสูติดอกนี้ จึงทำให้สามพันมหามรรคาถือกำเนิดขึ้นในภายหลัง และก่อเกิดเป็นโลกและสรรพสิ่งมากมายในเวลาต่อมา

‘ดอกบัวตรงหน้าดอกนี้ดูพิเศษยิ่งนัก’

‘หรือว่านี่จะเป็นปทุมสูติในตำนานดอกนั้น ? ’

‘เป็นไปมิได้ ! ’

‘เป็นไปมิได้เด็ดขาด ! ’

‘หากดอกบัวมายาดอกนี้คือปทุมสูติในตำนาน เช่นนั้นผู้อาวุโสท่านนี้คือผู้ใดกัน ? ’

‘มิสามารถเอ่ยออกมาได้ ! ’

‘มิสามารถจินตนาการได้ ! ’

เพียงพริบตา เวลาผ่านไปประมาณหนึ่งเค่อ

ซ่งเซียนเฟิงก็ได้สติขึ้นมาเป็นคนแรก

เขาถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก จากนั้นจึงหันไปกวาดตามองทุกคนที่มีสีหน้าตื่นตกใจ

“ทุกท่าน ลืมสิ่งที่ท่านเย่กล่าวเอาไว้ก่อนหน้านี้แล้วเยี่ยงนั้นหรือ ? ”

ซ่งเซียนเฟิงค่อย ๆ เอ่ยขึ้น รอบกายสั่นสะเทือนเกิดคลื่นพลังบางเบา เสียงอันราบเรียบดังขึ้นในโสตประสาทของทุกคนในทันใด

สิ้นเสียง ความคิดของพวกหลี่ฉางหลิงที่กำลังฟุ้งซ่านก็หยุดลง อดมิได้ที่จะสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะสงบสติลงในทันที

จากนั้นพวกเขาก็ชำเลืองมองไปทางซ่งเซียนเฟิง ก่อนจะหมุนกายสะบัดมือให้เหล่าผู้แข็งแกร่งที่อยู่ทางด้านหลัง เป็นสัญญาณให้ถอยกลับดินแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนเชวี่ย

ทว่าในระหว่างที่กลุ่มคนกำลังจะจากไปนั้น

ซ่งเซียนเฟิงกลับมิมีทีท่าว่าจะกลับไปแต่อย่างใด

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน