เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอเป็นเซียน นิยาย บท 764

ตอนที่ 764 สนามรบโบราณ

หลังจากจิตวิญญาณของบรรพบุรุษเผ่าสวรรค์หายเข้าไปในประตูบานนั้น

ทันใดนั้น ความว่างเปล่าก็สั่นสะเทือน เกิดพายุโหมกระหน่ำ

ประตูโบราณบานนั้นก็ค่อย ๆ เริ่มเลือนหายไป

เย่ฉางชิงลังเลเล็กน้อย ก่อนมุมปากของเขาจะโค้งขึ้น

บรรพบุรุษของเผ่าสวรรค์ผู้นี้ถูกเขาบีบ จนแทบมิเหลือทางรอดแล้ว

ในเมื่ออีกฝ่ายกล้าเข้าไปในสนามรบโบราณโดยมิลังเลเช่นนี้ แล้วเหตุใดเขาจะทำบ้างมิได้ !

คิดได้ดังนั้น เย่ฉางชิงก็แวบกายไปและปรากฎตัวขึ้นอีกครั้งที่ด้านหน้าของประตูโบราณ

จากนั้นก็หายตัวเข้าไปภายในประตูโบราณบานนั้น

เพียงพริบตา เย่ฉางชิงก็ปรากฎตัวขึ้นในโลกที่มิคุ้นเคย

บนท้องฟ้ามีดวงดาวนับมิถ้วนร่วงหล่น

และเริ่มใกล้เข้ามา จนกระทั่งมีดาวเคราะห์สีเหลืองเข้มดวงหนึ่งลอยอยู่เหนือศรีษะ

ดวงดาวสีเงินหลายดวงที่อยู่ไกลออกไป ราวกับพระจันทร์เต็มดวง และสะท้อนมายังโลกที่เย่ฉางชิงอยู่

ดังนั้นจึงทำให้โลกใบนี้มิเคยหลับใหล เพราะเป็นเวลากลางวันตลอดเวลา

ท้องฟ้าอาจมืดลงเล็กน้อย แต่มิได้มืดสนิท

เวลานี้เย่ฉางชิงเหมือนอยู่บนบนดินแดนรกร้างอันกว้างใหญ่

ไร้ซึ่งพันธุ์พืชและสิ่งมีชีวิตใดๆ ทุกที่ถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบ

เขากวาดตามองดูดินแดนรกร้าง และเงยหน้าขึ้นมองดาวเคราะห์บนท้องฟ้า

“ความรู้สึกช่างคุ้นเคยยิ่งนัก”

เย่ฉางชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย พลางพึมพำกับตัวเอง “ที่นี่จะมีดาวเคราะห์สีน้ำเงินเหมือนโลกหรือไม่นะ ? ”

เวลาผ่านไปมิกี่อึดใจ เย่ฉางชิงก็เพ่งกระแสจิตออกไป เพื่อค้นหาจิตวิญญาณของบรรพบุรุษของเผ่าสวรรค์ผู้นั้น

ทว่าสุดท้ายแม้ว่ากระแสจิตของเขาจะปกคลุมโลกนี้เอาไว้ทั้งหมด เขาก็มิสามารถหาเบาะแสใดๆ พบ และมิพบสิ่งมีชีวิตใดๆ อีก

“ที่นี่เป็นดาวมรณะ ! ”

เย่ฉางชิงสรุปกับตัวเอง

ขณะเดียวกัน เขาก็อดมิได้ที่จะเริ่มสงสัย

หลังจากก้าวเข้าไปในประตูที่เรียกว่าสนามรบโบราณแล้ว หากมิมีสิ่งใดผิดพลาด ก็จะถูกสุ่มไปยังดาวดวงใดดวงหนึ่ง

ดังนั้นเมื่อมีดาวเคราะห์จำนวนมาก เขาจะทราบได้อย่างไรว่าชายชราจากเผ่าสวรรค์ผู้นั้น ถูกส่งไปยังดาวเคราะห์ดวงใด ?

“มิน่าเล่าเจ้าเฒ่าผู้นั้นจึงก้าวเข้าสู่สนามรบโบราณอย่างมิลังเล ที่แท้ก็เจ้าเล่ห์เช่นนี้นี่เอง”

เย่ฉางชิงขมวดคิ้วมุ่น อดมิได้ที่จะถอนหายใจออกมา

ทว่าทันทีที่สิ้นเสียง เสียงหัวเราะอันชั่วร้ายเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง

เย่ฉางชิงอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบหมุนกายกลับไป

ก่อนจะพบว่าเป็นสิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายมนุษย์ มีเขาสีทองอยู่บนหัว ดวงตาเปล่งประกายสีทอง และมีลวดลายสีเลือดบนตัวเต็มไปหมด กำลังยืนอยู่มิไกล

“ฮี่ฮี่ ที่นี่คือสนามรบโบราณงั้นหรือ ? ”

สิ่งมีชีวิตตนนั้นมีเขี้ยวอยู่เต็มปาก แสยะยิ้มออกมา “ในยุคสมัยนี้หากมิมีสิ่งใดผิดพลาด ข้าน่าจะเป็นราชันมารคนแรกที่เข้าสู่สนามรบโบราณ……”

เอ่ยได้เพียงเท่านั้น สิ่งมีชีวิตตนนั้นก็หยุดลง ดวงตาสีทองคู่นั้นจ้องมองเย่ฉางชิงด้วยความเย็นชา

“เจ้าเป็นผู้บำเพ็ญเพียรของสิบสองแดนเซียนโบราณงั้นหรือ ? ”

สิ่งมีชีวิตคล้ายมนุษย์ตนนั้นพิจารณาเย่ฉางชิงตั้งแต่หัวจรดเท้า และอดมิได้ที่จะถามออกมา

เย่ฉางชิงมิได้ตอบสิ่งใด แต่ถามกลับไปว่า “เจ้าเป็นคนที่นี่งั้นหรือ ? ”

“คนที่นี่ ? ”

สิ่งมีชีวิตคล้ายมนุษย์ตนนั้นมุมปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มดุดัน ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา “ข้า ม๋อเออตัว เป็นเจ้ามารที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในแดนมารเทียนเซวี่ย……”

เอ่ยเพียงเท่านั้น สิ่งมีชีวิตที่มีรูปร่างคล้ายมนุษย์ที่เรียกตนเองว่าม๋อเออตัว ก็แปลงร่างเป็นสายฟ้าที่ห่อหุ้มด้วยพลังมหาศาลพุ่งเข้าหาเย่ฉางชิงทันที

เย่ฉางชิงเห็นดังนั้นก็รีบเพ่งสมาธิ ไอกระบี่สีทองเล่มหนึ่งปรากฏขึ้นกลางอากาศ จากนั้นก็พุ่งเข้าหาม๋อเออตัวมิเร็วและมิช้าเกินไป

เย่ฉางชิงเอ่ยถามยิ้ม ๆ

ม๋อเออตัวแค่นเสียงเย็น แต่ร่างกายกลับสั่นน้อย ๆ แขนที่ถูกเย่ฉางชิงตัดก็งอกขึ้นมาใหม่อย่างรวดเร็ว

“เจ้าแข็งแกร่งก็จริง แต่แม้จะเป็นเช่นนั้นแล้วจะอย่างไรเล่า ? ”

ม๋อเออตัวเผยรอยยิ้มดุดันอกมา “เผ่ามารสวรรค์ของข้าเป็นอมตะ ขอเพียงมีแก่นแท้ของเลือดหยดหนึ่ง ข้าก็สามารถสร้างร่างใหม่ได้ทุกเมื่อ”

แววตาของเย่ฉางชิงมีประกายประหลาดใจพาดผ่าน แต่ไร้ซึ่งความหวาดกลัวใดๆ

แม้เขาจะมิรู้เรื่องเกี่ยวกับเผ่ามารมากนัก และคงมิสามารถสังหารอีกฝ่ายได้ง่าย ๆ แต่หากทำให้อีกฝ่ายกลับกลายเป็นเด็ก จากนั้นค่อยทำลายตบะบารมีของเขา ถึงเวลานั้นเกรงว่าอีกฝ่ายมิตายก็คงเหมือนตาย

หลังจากเงียบไปสักพัก เย่ฉางชิงก็เพ่งสมาธิ ไอกระบี่สีทองที่ลอยอยู่ตรงหน้าพลันพุ่งเข้าใส่ม๋อเออตัว

“บัดซบ ! ”

ม๋อเออตัวคำรามเสียงเย็น เปลวไฟสีเลือดไร้ที่เปรียบก็ลุกโชนขึ้นรอบกาย

มือทั้งสองข้างของเขาบีบเข้าหากันเบา ๆ ความว่างเปล่าในรัศมีร้อยลี้พังทลายลงทันที

ในวินาทีที่ไอกระบี่สีทองใกล้เข้ามา เขากลับมิได้สนใจไอกระบี่สีทองสายนั้น แต่กลับพุ่งเข้าหาเย่ฉางชิง

ขณะเดียวกัน เย่ฉางชิงเองก็มิได้ลังเล และพุ่งเข้าหาเช่นเดียวกัน

เขาหายตัวไปอยู่ข้าง ๆ ม๋อเออตัวอย่างเงียบเชียบ ก่อนยื่นมือไปจับที่เขาสีทองบนหน้าผากของม๋อเออตัว

“ในเมื่อมิสามารถทำลายกายเนื้อเจ้าได้ แต่ข้าสามารถทำลายตบะบารมีเจ้าได้”

เย่ฉางชิงเอ่ยเรียบ ๆ พลังเวทย์ปะทุขึ้นรอบกาย เคล็ดวิชาลับเวียนว่ายตายเกิดพลันสำแดงออกมา

พลันกายเนื้อและตบะบารมีก็ลดลงอย่างรวดเร็ว

ม๋อเออตัวพลันมีสีหน้าตื่นตระหนก ท่าทางของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

“เจ้า……เจ้ายังมิตายงั้นหรือ ! ”

ม๋อเออตัวส่งเสียงคำรามออกมาด้วยความเจ็บปวด

เย่ฉางชิงมิได้พูดอะไร แต่ยังคงสำแดงเคล็ดวิชาลับเวียนว่ายตายเกิดต่อไป ทำให้กายเนื้อและตบะบารมีของม๋อเออตัวถดถอยลงเรื่อย ๆ

เพียงชั่วอึดใจ ม๋อเออตัวก็เอ่ยขอร้องว่า “ราชันเย่ ได้โปรดเมตตาด้วย ม๋อเออตัวยอมสวามิภักดิ์ต่อท่านแล้วขอรับ”