เกิดใหม่ทั้งทีข้าขอเป็นเซียน นิยาย บท 768

ตอนที่ 768 เขามิใช่ราชันเย่ผู้นั้น

พรวด !

ทันทีที่สิ้นเสียง ร่างของมู่ลี่ก็สั่นเทาอย่างรุนแรง ก่อนที่นางจะกระอักเลือดออกมาอย่างหนัก

กฎฟ้าดินของอาณาจักรทะเลโกลาหลอย่างมาก ขณะที่นางพยายามสอดแนมส่วนลึกของอาณาจักรทะเล ย่อมต้องถูกครอบงำเป็นธรรมดา

และนางก็คิดมิถึงว่าคนที่เย่ฉางชิงให้นางตามหา จะหนีเข้าไปยังส่วนลึกของอาณาจักรทะเล

หลังจากผ่านไปมิกี่อึดใจ มู่ลี่ก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ จากนั้นก็มองเย่ฉางชิงด้วยสีหน้าแค้นเคือง

“คนที่เจ้าตามหาอยู่ที่ส่วนลึกของอาณาจักรทะเล กฎฟ้าดินของที่นั่นเต็มไปด้วยความโกลาหล และข้าก็ถูกครอบงำเพราะเหตุนี้”

มู่ลี่เช็ดเลือดที่มุมปากของตัวเอง พลางเอ่ยออกมาด้วยความโมโห

“อาณาจักรทะเล ? ”

เย่ฉางชิงรีบเอ่ยถามออกมาทันทีว่า “อาณาจักรทะเลอยู่ที่ใด ? ”

ใบหน้าที่เย็นชาของมู่ลี่พลันเย็นชาลงกว่าเดิมอีกหลายเท่า ก่อนจะเอ่ยเสียงเข้มว่า “คนที่เก่งกาจเช่นเจ้า มิรู้จักอาณาจักรทะเลอย่างนั้นหรือ ? ”

เย่ฉางชิงหัวเราะออกมาด้วยความเก้อเขิน “เรื่องเกี่ยวกับอาณาจักรทะเล ข้ามิรู้จริง ๆ ”

ตอนนั้นเองความว่างเปล่ารอบกายเย่ฉางชิงพลันสั่นสะเทือน ก่อนที่ร่าง ๆ หนึ่งจะปรากฎสู่สายตา

“ม๋อเออตัวคารวะนายท่าน ! ”

ผู้ที่มาก็คือเจ้ามารของเผ่ามารสวรรค์ ม๋อเออตัว เขาคุกเข่าลงพลางเอ่ยด้วยความนอบน้อม

“ม๋อเออตัว ? ”

มู่ลี่มองม๋อเออตัวด้วยความเหลื่อเชื่อ พลางเอ่ยอย่างมิอยากเชื่อว่า “ม๋อเออตัว เจ้าเป็นถึงเจ้ามารของเผ่ามารสวรรค์ กลับคารวะเขาเป็นนายอย่างนั้นหรือ ? ”

ได้ยินดังนั้นม๋อเออตัวก็หันไปมองยังมู่ลี่ ที่มีสภาพสะบักสะบอมเล็กน้อย ก่อนจะแสยะยิ้มออกมา “แล้วทำไมจะทำมิได้เล่า นายท่านมีพลังสูงส่ง เผ่ามารสวรรค์ของข้าเคารพผู้แข็งแกร่ง ข้าสู้นายท่านมิได้ย่อมเต็มใจที่จะสวามิภักดิ์ต่อนายท่าน”

เอ่ยถึงตรงนี้ม๋อเออตัวก็ชี้ไปยังมู่ลี่ ก่อนจะรายงานเย่ฉางชิงว่า “นายท่าน นางชื่อ มู่ลี่ เป็นเจ้ามารของเผ่ามารรัตติกาลขอรับ”

เย่ฉางชิงพยักหน้ารับรู้ แล้วเอ่ยถามว่า “ข้ารู้ฐานะของนางแล้ว แต่เจ้ารู้หรือไม่ว่าอาณาจักรทะเลอยู่ที่ใด ? ”

ม๋อเออตัวมีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที ก่อนจะเอ่ยด้วยสีหน้าตกใจว่า “นายท่าน คนที่ท่านตามหาอยู่ที่อาณาจักรทะเลหรือขอรับ ? ”

มู่ลี่แค่นเสียงเบา “หากคนที่เขาตามหามิได้อยู่ที่อาณาจักรทะเล ข้าจะถูกเคล็ดวิชาเทพของเผ่ามารรัตติกาลครอบงำได้อย่างไร”

ม๋อเออตัวส่ายหน้าไปมา “นายท่าน ไปอาณาจักรทะเลมิได้นะขอรับ”

“กฎฟ้าดินของที่นั่นเต็มไปด้วยความโกลาหล แม้แต่เจ้าแดนของสิบสองแดนเซียน หรือเจ้ามารของแปดแดนมาร หากก้าวเข้าสู่ส่วนลึกของอาณาจักรทะเลยังมีโอกาสกายสลายเต๋าสูญสิ้นได้ตลอดเวลา”

“ตามบันทึกในตำราโบราณของเผ่ามารสวรรค์ของข้า ส่วนลึกของอาณาจักรทะเลมีเทพจารชนในตำนานท่านหนึ่งหลับใหลอยู่ หากไปรบกวนการหลับใหลของเทพจารชนผู้นั้นเข้า ต่อให้เป็นราชันหรือเจ้ามารก็ยากที่จะเอาชีวิตรอดมาได้”

เย่ฉางชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย พลางเผยสีหน้าเคร่งเครียดออกมา “หากคนที่ข้าตามหาอยู่ที่ส่วนลึกของอาณาจักรทะเลจริง ข้าก็ต้องไปที่นั่น”

เอ่ยถึงตรงนี้เย่ฉางชิงก็หันไปมองมู่ลี่ พลางเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจังว่า “เจ้ามั่นใจหรือไม่ว่าคนที่ข้าตามหา อยู่ที่ส่วนลึกของอาณาจักรทะเลจริง ๆ ? ”

มู่ลี่ปรายตามองเย่ฉางชิง พร้อมเอ่ยเสียงเข้ม “หากข้ารู้ก่อนว่าคนที่เจ้าตามหาอยู่ที่ส่วนลึกของอาณาจักรทะเล ข้ามิมีทางใช้เคล็ดวิชาเทพของเผ่ามารรัตติกาล สืบหาร่องรอยคนผู้นั้นให้เจ้าอย่างแน่นอน”

ม๋อเออตัวเอ่ยสนับสนุนว่า “นายท่าน เคล็ดวิชาเทพของเผ่ามารรัตติกาลพิสดารลึกล้ำ สามารถอาศัยไอพลังของคนผู้นั้น เพื่อแผ่กระแสจิตค้นหาตำแหน่งที่แน่ชัดได้”

“และการที่มู่ลี่ถูกเคล็ดวิชาเทพเผ่ามารรัตติกาลครอบงำ เห็นได้ชัดว่ากระแสจิตได้แผ่ไปยังส่วนลึกของอาณาจักรทะเลขอรับ”

เย่ฉางชิงพยักหน้าให้ ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนั้นเจ้าจงนำทางไป พวกเราจะไปอาณาจักรทะเลกัน”

ม๋อเออตัวได้ยินดังนั้นก็มีสีหน้าตื่นตระหนกขึ้นมาทันที เขาคุกเข่าลงตรงหน้าของเย่ฉางชิง พร้อมกับเอ่ยขอร้องว่า “นายท่าน บัดนี้แม้ผู้น้อยจะมีพลังระดับเจ้ามาร ทว่าหากเข้าสู่อาณาจักรทะเลก็มิต่างอะไรจากมดปลวก”

“ดังนั้นหากผู้น้อยติดตามนายท่านเข้าไปยังอาณาจักรทะเล เกรงว่าจะกลายเป็นตัวถ่วงของท่านเปล่า ๆ หากเป็นไปได้……”

เย่ฉางชิงยกมือขึ้นขัดม๋อเออตัวทันที “มิเป็นไร เจ้าแค่พาข้าไปยังรอบ ๆ ของอาณาจักรทะเลก็พอ มิจำเป็นต้องตามข้าเข้าไปในส่วนลึกของอาณาจักรทะเล”

ม๋อเออตัวจึงยิ้มกว้างออกมา “ม๋อเออตัวขอบคุณนายท่านขอรับ”

เย่ฉางชิงปรายตามองมู่ลี่ จากนั้นก็แปลงกายเป็นลำแสงทะยานขึ้นฟ้าไปทันที

ท่ามกลางโลกมากมาย ทุกคนต่างต่อสู้เพื่อก้าวสู่จุดสูงสุดของวิถีเซียน และมีผู้คนอีกมากมายที่กลายเป็นเถ้าธุลี

และเพราะที่ยึดเหนี่ยวเหล่านี้ ผลักดันให้พวกเขามุ่งมั่นมิหยุด

เขา เย่ฉางชิง ตลอดเส้นทางที่เดินมา จู่ ๆ ก็กลายเป็นผู้ไร้พ่ายโดยมิต้องพยายามทำสิ่งใด

นับตั้งแต่บำเพ็ญเพียรวิถีกระบี่มา เขารู้แจ้งเคล็ดกระบี่เพียงสองท่า ทว่าแทบมิมีผู้ใดสามารถรับกระบี่ท่าที่สองของเขาได้เลย

อีกอย่างเขายังมีเจดีย์เสวียนหวง ตำหนักเทพวาสนา และสมบัติวิเศษอีกมากมาย ที่จนถึงบัดนี้ก็มีไว้เพื่อโอ้อวดเท่านั้น และมิเคยใช้งานจริง ๆ จัง ๆ มาก่อน

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็แค่ไปยังส่วนลึกของอาณาจักรทะเลสักครั้งจะเป็นไรไป ?

เย่ฉางชิงคิดได้ดังนั้น จู่ ๆ ก็หัวเราะออกมา “เงยหน้าหัวเราะพลางก้าวไป ชีวิตนี้ข้าจะเป็นเพียงคนธรรมดาได้อย่างไร ! ”

ยังมิทันสิ้นเสียง เย่ฉางชิงก็แปลงกายเป็นลำแสง และเหาะไปยังส่วนลึกของอาณาจักรทะเลทันที

เห็นดังนั้นม๋อเออตัวก็อึ้งไปเล็กน้อย บนใบหน้าที่ดูดุดันนั้นอดมิได้ที่จะเผยสีหน้าสับสนออกมา

ผ่านไปมิกี่อึดใจ

ร่างอรชรร่างหนึ่งก็ปรากฎขึ้นข้างกายของเขา

ผมสีน้ำเงินของนางปลิวสยาย ดวงตาเฉียบคมนั้นจ้องไปที่ร่างของเย่ฉางชิงที่ค่อย ๆ ไกลออกไป

“ม๋อเออตัว ในเมื่อเจ้าคารวะเขาเป็นนาย เช่นนั้นเจ้ารู้หรือไม่ว่าแท้จริงแล้วเขาเป็นใครกันแน่ ? ”

มู่ลี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะถามออกมาโดยมิหันไปสบตา

ม๋อเออตัวเอ่ยตอบช้า ๆ ว่า “เจ้าจำราชันเย่ที่สามารถเอาชนะเจ้ามารทั้งหมดของแปดแดนมารในยุคเซียนโบราณได้หรือไม่ ? ”

มู่ลี่นิ่งเงียบอยู่นาน ก่อนจะส่ายหน้าน้อย ๆ “ราชันเย่ผู้นั้นข้าเคยได้ยินท่านบรรพบุรุษพูดถึงเช่นกัน แต่ข้าว่าเขามิใช่ราชันเย่ผู้นั้น”

ห๊ะ ?

ม๋อเออตัวมีสีหน้าเปลี่ยนไปในทันที