ฝ่ามิติพลิกชะตาอ๋องผู้ถูกเนรเทศ นิยาย บท 33

ทั้งคู่หามร่างหัวหน้าทหารรักษาพระองค์ขึ้นมาแล้วโยนลงไปในลำธาร

หลังจัดการทั้งหมดนี้เสร็จ เจี่ยนอันอันก็แสดงท่าทางประหวั่นลนลานออกมาแล้ววิ่งไปยังสถานที่ที่ทุกคนพักผ่อนกันอยู่

นางวิ่งพลางร่ำร้องเสียงดัง “แย่แล้ว หัวหน้าทหารรักษาพระองค์ตกน้ำ รีบมาช่วยคนเร็วเข้า!”

ฉู่อันเจ๋อโคจรกำลังภายใน เขาแตะปลายเท้าเบาๆ ก็กระโดดขึ้นไปบนต้นไม้ได้แล้ว

พรางตัวท่ามกลางใบไม้ คนข้างล่างยากจะค้นพบการดำรงอยู่ของเขา

ทหารรักษาพระองค์เหล่านั้นได้ยินเสียงตะโกนของเจี่ยนอันอันดังมาแต่ไกล

พวกเขาล้วนผุดลุกพรวดพราด

เมื่อเจี่ยนอันอันวิ่งกลับมาถึงจุดพักผ่อน นางเอ่ยเสียงกระหืดกระหอบว่า “รีบ...รีบไปช่วยหัวหน้าของพวกเจ้าเร็วเข้า”

หานซื่อเห็นว่ามีแค่เจี่ยนอันอันกลับมาคนเดียว นางยังพร่ำบอกให้พวกเขาไปช่วยหัวหน้า

เขาก้าวยาวๆ ไม่กี่ก้าวมาถึงตรงหน้าเจี่ยนอันอัน ชักกระบี่จากหว่างเอวมาขวางไว้เหนือลำคอของนาง

“พูดมา เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ หัวหน้าของพวกข้าเล่า?”

เจี่ยนอันอันแสดงท่าทางหวาดกลัวออกมา นางสั่นสะท้านไปทั้งตัว “หัว...หัวหน้าเขาตกน้ำไปแล้ว พวกเจ้ารีบไปช่วยเขาเร็วเข้า ชักช้ากว่านี้จะไม่ทันการแล้วนะ”

หานซื่อขมวดคิ้วแน่น เขากล่าวกับเจี่ยนอันอันด้วยสีหน้าเย็นชา “นำทาง!”

เจี่ยนอันอันไม่ได้พูดอะไรอีก นางหมุนตัวเดินกลับไปทางริมลำธารอีกครั้ง

ทหารรักษาพระองค์เหล่านั้นทิ้งคนเฝ้าเหล่าผู้ถูกเนรเทศไว้เพียงสองคน

คนอื่นๆ ตามเจี่ยนอันอันตรงมายังริมลำธาร

หลังจากเหล่าคนสกุลฉู่ได้ยินคำพูดของเจี่ยนอันอัน ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าในใจนึกยินดีแค่ไหน

หัวหน้าทหารรักษาพระองค์ที่คอยหาเรื่องพวกเขา ทั้งยังไม่ยอมหาน้ำและอาหารให้พวกเขาตลอดทางตกน้ำหรือนี่

ถ้าเขาจมน้ำตายไปเลยก็ยิ่งดี แบบนั้นคงสะใจทีเดียว!

เหล่าทหารรักษาพระองค์ก็เห็นว่าหัวหน้าของพวกตนกำลังลอยคว่ำหน้าอยู่กลางลำธาร

“เร็วเข้า รีบเอาตัวหัวหน้าขึ้นฝั่ง!” หานซื่อสั่งทหารรักษาพระองค์คนอื่นๆ ลงไปเคลื่อนย้ายร่างหัวหน้าของพวกตนขึ้นมา

หานซื่อสัมผัสได้ว่าเรื่องนี้ไม่ชอบมาพากล เขาสนิทกับหัวหน้าที่สุดแล้ว เขาย่อมรู้ว่าหัวหน้าว่ายน้ำเก่ง ลำธารทั่วไปไม่สามารถทำให้หัวหน้าจมน้ำเสียชีวิต

แต่เห็นหัวหน้าลอยอยู่ในน้ำเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าคนตายไปแล้ว

จะต้องเป็นเจี่ยนอันอันที่วางแผนทำร้ายหัวหน้าของพวกเขาแน่นอน

หานซื่อหันกลับมาพาดกระบี่บนลำคอเจี่ยนอันอัน

เขาเอ่ยเสียงเกรี้ยว “พูดมา เหตุใดจู่ๆ หัวหน้าข้าถึงจมน้ำตายในลำธารแบบนี้? เขาว่ายน้ำเก่งมาแต่ไหนแต่ไร ลำธารตื้นๆ แค่นี้ เขาไม่มีทางจมน้ำตายแน่! เจ้าสังหารหัวหน้าของพวกข้าแล้วลากเขาลงไปในลำธาร สร้างสถานการณ์ว่าจมน้ำตายใช่หรือไม่? ถ้าเจ้าไม่พูดความจริง ข้าก็จะฆ่าเจ้าเสียตรงนี้!”

เจี่ยนอันอันเอ่ยด้วยสีหน้าหวาดหวั่นลนลาน “ข้าไม่ได้ทำร้ายเขานะ ข้าไม่มีความสามารถพอจะฆ่าเขาได้ด้วย เป็นเขาที่รบเร้าให้ข้าพาเขามาจับปลาที่นี่ ข้าบอกไปแล้วว่าแถวนี้มีงูชุกชุม แต่หัวหน้าไม่เชื่อคำพูดข้า”

“ตอนที่พวกข้าสองคนกำลังจะลงไปในลำธาร ข้าก็ได้ยินหัวหน้าร้องเสียงดัง หลังจากนั้นเขาก็ร่วงลงไปในลำธาร ตอนนั้นข้าตกใจมาก ไม่กล้าลงน้ำไปช่วยเขา จึงได้แต่กลับไปเรียกพวกเจ้ามาที่นี่”