ฝ่ามิติพลิกชะตาอ๋องผู้ถูกเนรเทศ นิยาย บท 34

หานซื่อหาได้เชื่อคำพูดของเจี่ยนอันอันไม่ รอจนทุกคนช่วยกันหามหัวหน้าของพวกเขาขึ้นมาบนฝั่ง

หนึ่งในทหารรักษาพระองค์ร้องเสียงดัง “พวกเจ้าดูนั่น ตรงข้อเท้าของหัวหน้ามีงูอยู่ตัวหนึ่ง”

หานซื่อได้ยินคำพูดนั้นก็เก็บกระบี่ในมือกลับเข้าฝัก เดินไปทางร่างของหัวหน้า

หานซื่อมองไปที่ข้อเท้าของหัวหน้าก็พบว่ามีงูพิษสีดำตัวหนึ่งพันอยู่จริงๆ

ขณะที่สีหน้าของหัวหน้ากลายเป็นสีดำอมม่วง

ร่างกายเปลี่ยนเป็นแข็งทื่อ หมดลมหายใจไปนานแล้ว

แค่เห็นก็รู้ว่าตายเพราะถูกพิษ

หานซื่อใช้กระบี่แทงงูพิษ ดึงมันออกจากร่างหัวหน้าแล้วสะบัดลงบนพื้น

ครั้นทหารรักษาพระองค์เหล่านั้นปราศจากหัวหน้าก็ระส่ำระสายดุจทรายในกระบะ

ต่างคนต่างเริ่มส่งเสียงขึ้นมา

“หัวหน้าตายแล้ว พวกเราควรทำอย่างไรดี?”

“นั่นสิ แล้วพวกเรายังต้องคุมตัวคนของจวนเยียนอ๋องไปส่งอยู่หรือไม่?”

“ทำอย่างไรดี ข้ายังไม่ได้เบี้ยหวัดของเดือนนี้เลยนะ หัวหน้าของพวกเราตายแล้ว ใครจะจ่ายเบี้ยหวัดรายเดือนให้ข้ากันเล่า?”

“ถึงเวลานี้แล้วยังคิดถึงเบี้ยหวัดรายเดือนอันใดอีก รีบคิดว่าหลังจากนี้พวกเราควรทำอย่างไรดีกว่า”

หานซื่อมองทหารรักษาพระองค์เหล่านั้นเล็กน้อย เขาไม่ได้เข้าไปร่วมวงด้วย แต่เดินกลับมาตรงหน้าเจี่ยนอันอัน

“ถึงหัวหน้าจะถูกงูพิษกัดตาย แต่เจ้าก็ปัดความเกี่ยวข้องไปไม่พ้น ที่นี่มีแค่เจ้ากับหัวหน้า ทำไมเจ้าไม่ถูกงูกัด แต่หัวหน้าของพวกข้ากลับถูกงูกัด?”

คำพูดของหานซื่อทำให้ทหารรักษาพระองค์คนอื่นๆ เงียบเสียงไป

สายตาของพวกเขากวาดมองมาทางเจี่ยนอันอันเป็นตาเดียว

เจี่ยนอันอันแสร้งแสดงท่าทีอับจนปัญญาออกมา “ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม ก่อนหน้านี้ตอนข้ามาตักน้ำที่ลำธารก็เห็นแล้วว่าที่นี่มีงูพิษ แต่พองูพิษพวกนั้นเห็นข้าก็รีบเลื้อยหนีไปหมด ข้าคิดว่าอาจเป็นเพราะกลิ่นหอมบนร่างข้าเป็นกลิ่นที่พวกมันไม่ชอบกระมัง”

หานซื่อขมวดคิ้วแน่น สายตาจับจ้องเจี่ยนอันอัน

หลังจากทหารรักษาพระองค์ที่ถูกงูกัดกินยาถอนพิษนั้นไปแล้ว ร่างกายที่ชักกระตุกอย่างรุนแรงก็ค่อยสงบลง

หานซื่อคิดไม่ถึงว่าเจี่ยนอันอันจะแก้พิษงูให้คนอื่นเป็นด้วย

เขารีบเดินเข้ามาหลายก้าว พาดกระบี่ลงบนลำคอเจี่ยนอันอัน

“ในเมื่อเจ้ามียาถอนพิษ ทำไมตอนนั้นถึงไม่ช่วยถอนพิษให้หัวหน้าของพวกข้า?”

คำพูดของหานซื่อทำให้หัวใจของทหารรักษาพระองค์คนอื่นๆ ดิ่งวูบ

เจี่ยนอันอันลุกขึ้นยืนแล้วปัดฝุ่นบนร่าง

นางเปลี่ยนจากท่าทางตื่นตระหนกในตอนแรกมาเอ่ยด้วยสีหน้าเย็นชา “เจ้ารู้หรือไม่ว่าเมื่อครู่นี้หัวหน้าของพวกเจ้าคิดจะทำอะไรข้า? เขาคิดจะล่วงเกินข้า ดีที่ข้าหลบได้ทันเวลา เขาจึงทำไม่สำเร็จ”

คำพูดของเจี่ยนอันอันทำให้หานซื่อพูดอะไรไม่ออก

เขาสนิทกับหัวหน้าขนาดนั้นย่อมรู้ว่าหัวหน้าเป็นคนเจ้าชู้

หลายปีมานี้ หัวหน้าอาศัยตำแหน่งของตัวเอง จ่ายเงินหาความสำราญกับนางคณิกาในย่านหอนางโลมมาไม่น้อย