ฝ่ามิติพลิกชะตาอ๋องผู้ถูกเนรเทศ นิยาย บท 35

ตอนหัวหน้าจากไปพร้อมกับเจี่ยนอันอัน หานซื่อมองเห็นความกระสันในแววตาของเขา

ตอนนั้นหานซื่อก็เดาได้แล้วว่าหัวหน้าคงปรารถนาในความงามของเจี่ยนอันอัน

หัวหน้าคงคิดจะพาเจี่ยนอันอันมาที่นี่เพื่อขืนใจนาง

เห็นหานซื่อไม่พูดไม่จา เจี่ยนอันอันก็แค่นเสียงเย็นชาทีหนึ่ง

นางกล่าวต่อว่า “จากที่เจ้าพูด ข้ายังต้องนำยาถอนพิษมาช่วยคนที่คิดจะทำมิดีมิร้ายข้าด้วยงั้นหรือ?”

วาจาของเจี่ยนอันอันทำให้ทหารรักษาพระองค์บริเวณนั้นมองไปทางหัวหน้าที่สิ้นลมไปนานแล้วเป็นตาเดียว

มือที่กุมด้ามกระบี่ของพวกเขาก็ปล่อยลงมาด้วยเช่นกัน

ถึงหานซื่อจะสนิทสนมกับหัวหน้า แต่เขาก็รู้ว่าการข่มขืนนักโทษเนรเทศคนหนึ่งเป็นเรื่องไร้ยางอายมากเพียงใด

นับประสาอะไรกับที่เขายังเคยเกลี้ยกล่อมหัวหน้าว่าอย่ามัวเมาในนารี

แต่หัวหน้าไม่เคยฟังคำแนะนำของเขา

ตอนนี้เป็นอย่างไรเล่า หัวหน้าได้รับผลจากการกระทำของตัวเองจนตัวตายเพราะพิษงู

ส่วนทหารรักษาพระองค์ที่ควบคุมนักโทษเนรเทศมาอย่างพวกเขาก็พลอยสูญเสียผู้นำไปด้วย

ทหารรักษาพระองค์เหล่านั้นตกลงสู่ความสับสนกระวนกระวายใจอีกครา

ทุกคนถกกันขึ้นมาอีกครั้งว่า

“หัวหน้าตายแล้ว ต่อจากนี้พวกเราจะทำอย่างไรดี?”

“ยังจะทำอันใดได้ ก็ต้องเลือกหัวหน้าคนใหม่สักคนน่ะสิ”

“ความคิดนี้ไม่เลว ข้าสนับสนุนให้เลือกหัวหน้าคนใหม่”

ทหารรักษาพระองค์มัวแต่หารือกันว่าจะเสนอใครเป็นหัวหน้าคนใหม่

ไม่มีใครสังเกตที่เท้า รวมถึงหานซื่อด้วยเช่นกัน

ทันใดนั้น หานซื่อพลันรู้สึกว่าข้อเท้าเจ็บจี๊ดขึ้นมา

เขาก้มหน้ามอง งูพิษตัวลายพร้อยตัวหนึ่งกำลังอ้าปากกัดข้อเท้าเขา

เขาตระหนกจนหน้าซีด แทงกระบี่ใส่ร่างงูพิษ

นางฉีดเซรุ่มเข้าไปในร่างหานซื่อ จากนั้นก็ให้เขากินยาถอนพิษ

หลังจัดการทั้งหมดนั้นเสร็จแล้ว เจี่ยนอันอันก็ออกแรงรีดพิษออกจากข้อเท้าเขา

ไม่รู้ผ่านไปเนิ่นนานเท่าใด หานซื่อจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา

เขาเห็นว่าตัวเองยังนอนอยู่ริมลำธาร มีเพียงเจี่ยนอันอันที่เฝ้าอยู่ข้างกายเขา

“เจ้าฟื้นแล้ว ลองดูว่าเดินได้หรือไม่”

เจี่ยนอันอันคว้าแขนหานซื่อ ช่วยพยุงเขาลุกขึ้นยื้น

หานซื่อรู้สึกเพียงว่าร่างกายอ่อนปวกเปียก ศีรษะยังคงวิงเวียนไม่หาย

เขาออกแรงส่ายหน้า บังคับให้ตนเองมีสติแจ่มใสขึ้นมา

ตระหนักว่าเจี่ยนอันอันช่วยชีวิตตนเองไว้ หานซื่อเอ่ยเสียงแหบพร่า “ขอบคุณเจ้าที่ช่วยข้าไว้ บุญคุณนี้ใหญ่หลวงนัก วันหน้าข้าจะต้องตอบแทนแน่นอน”

เจี่ยนอันอันมองออกว่าหานซื่อต่างจากหัวหน้าทหารรักษาพระองค์ผู้นั้น

ถึงเขาจะสนิทกับหัวหน้าทหารรักษาพระองค์ แต่เขากลับไม่เคยลงแส้กับคนสกุลฉู่เลยแม้แต่ครั้งเดียว