ฝ่ามิติพลิกชะตาอ๋องผู้ถูกเนรเทศ นิยาย บท 38

ฮูหยินใหญ่หยิบปลาที่ย่างเสร็จแล้วส่งมาให้เจี่ยนอันอัน

“หิวแย่แล้วสินะ รีบกินปลาเถิด”

เจี่ยนอันอันรับปลาย่างมาอย่างดีใจ แล้วกินทีละคำโตๆ

แม้ปลาย่างนี้จะไม่ได้ใส่เกลือ แต่กินแล้วก็ยังสดใหม่มาก

ฮูหยินใหญ่มองเจี่ยนอันอันด้วยแววตานิยมชมเชยอย่างยิ่ง

เมื่อครู่ตอนฉู่อันเจ๋อแบกทหารรักษาพระองค์ที่ถูกงูกัดกลับมา นางก็ถามฉู่อันเจ๋อแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น

ฉู่อันเจ๋อจึงเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฮูหยินใหญ่ฟัง

ฮูหยินใหญ่ได้ยินแล้วก็อึ้งไป

นางคิดไม่ถึงเลยว่าเจี่ยนอันอันจะฉลาดเกินคนเช่นนี้

เจี่ยนอันอันไม่เพียงวางแผนสังหารหัวหน้าทหารรักษาพระองค์ที่ยโสโอหังผู้นั้น

นางยังสามารถทำให้ทหารรักษาพระองค์คนอื่นๆ ไม่กล้าแคลงใจในตัวนางอีกด้วย

น่าเสียดายที่นางเป็นสตรีผู้หนึ่ง หากเป็นบุรุษ ในอนาคตนางจะต้องเป็นผู้ปกครองที่ดีได้อย่างแน่นอน

ฉู่อันเจ๋อเล่าเรื่องราวให้ฮูหยินใหญ่ฟังเสร็จก็วิ่งไปหาฉู่จวินสิงกับฉู่จวินหลุน บอกเล่าเรื่องนี้ต่อพวกเขา

ฉู่จวินสิงที่เดิมทียังเข้าใจเจี่ยนอันอันผิด หลังจากฟังเรื่องราวทั้งหมดแล้ว ในใจก็บังเกิดระลอกบางอย่างที่ต่างไปจากเดิม

จนกระทั่งเขาเห็นเจี่ยนอันอันประคองหานซื่อกลับมา แล้วเห็นท่าทางยอมรับนับถือที่ทหารรักษาพระองค์เหล่านั้นมีต่อนาง

ฉู่จวินสิงรู้ว่าตนเองเข้าใจเจี่ยนอันอันผิด จึงคิดว่าหากมีโอกาสจะต้องกล่าวคำขอโทษต่อเจี่ยนอันอัน

หลังจากทุกคนได้พักผ่อนกันสักพัก หานซื่อที่กลายเป็นหัวหน้าคนใหม่ก็ประกาศให้เดินทางต่อ

ทุกคนลุกขึ้นปัดฝุ่นบนร่าง

หานซื่อไม่ได้ไปขี่ม้า เขารู้สึกว่าร่างกายของตนเองไม่เป็นไรแล้วจึงไม่จำเป็นต้องขี่ม้า

เขายกม้าให้ทหารรักษาพระองค์ที่ถูกงูกัดผู้นั้น

จนขณะนี้คนผู้นั้นก็ยังคงไม่ได้สติ ให้เขาเกาะอยู่บนหลังม้าจะได้พักผ่อนอย่างเต็มที่

การกระทำของหานซื่อทำให้ทหารรักษาพระองค์คนอื่นๆ รู้สึกประทับใจ

จากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม เจี่ยนอันอันทราบว่าแคว้นไท่ยวนมีเมืองรองแห่งหนึ่ง

แม้ที่นี่จะห่างไกลจากเมืองจิงโจวมาก แต่แผ่นดินผืนนี้ล้วนเป็นอดีตฮ่องเต้ของแคว้นไท่ยวนไปรบชิงมาได้

เห็นทีที่นี่คงเป็นเมืองรองแห่งนั้นแล้ว

หานซื่อนำอยู่หน้าสุด แสดงหนังสือผ่านทางต่อทหารที่เฝ้าประตูเมือง

ทหารสองนายนั้นเห็นว่าเขาเป็นหัวหน้าทหารรักษาพระองค์ กำลังควบคุมนักโทษที่ถูกเนรเทศไปส่งที่เมืองอินเป่ย

ทหารทั้งสองมองเหล่าผู้ถูกเนรเทศด้วยแววตาเห็นใจ เพียงประกาศว่าเข้าไปได้โดยไม่พูดอะไรอีก

หานซื่อหันหลังมาโบกมือ เจี่ยนอันอันและคนอื่นๆ ก็เดินตามเข้าไปในเมือง

ระหว่างทางมายังที่นี่ ทหารรักษาพระองค์เหล่านั้นไม่ได้ลงแส้กับพวกเขาอีกแม้แต่ครั้งเดียว

เหล่าทหารรักษาพระองค์ยังไม่ได้ตะคอกใส่พวกเขาไม่หยุดเหมือนก่อนหน้านี้อีกแล้ว

ตลอดทางมานี้ ทุกคนเดินทางอยู่ในความสงบเป็นอย่างมาก

เดิมนั้นตุ่มพองที่เท้าฮูหยินใหญ่ถูกเสียดสีจนแตกควรจะเจ็บมาก แต่หลังจากทายาของเจี่ยนอันอัน ฮูหยินใหญ่ก็พบว่าตลอดทางมานี้แผลที่เท้าตนเองไม่เจ็บแม้แต่น้อย ราวกับว่าสมานหายดีแล้ว