ฝ่ามิติพลิกชะตาอ๋องผู้ถูกเนรเทศ นิยาย บท 39

ทุกคนเข้าไปในเมืองเฉาซานแล้ว หานซื่อก็ตั้งใจว่าจะหาโรงเตี๊ยมสักแห่งให้ทุกคนพักผ่อนสักคืนแล้วค่อยเดินทางต่อ

ทหารรักษาพระองค์ที่ถูกงูกัดผู้นั้นได้สติคืนมานานแล้ว

เขาพบว่าตนเองนอนอยู่บนหลังม้า และรู้จากทหารรักษาพระองค์คนอื่นว่าอดีตหัวหน้าตายแล้ว

พวกเขาสนับสนุนให้หานซื่อเป็นหัวหน้าคนใหม่ของพวกตน

เห็นหานซื่อหัวหน้าคนใหม่เดินนำทางอยู่ข้างหน้า เขาก็รู้สึกเกรงใจยิ่งนักจึงจะลงมาจากบนหลังม้า

หานซื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวก็หันกลับมาพูดว่า “เจ้านอนบนหลังม้าไปเถอะ รอพวกเราหาโรงเตี๊ยมได้แล้วค่อยพักผ่อนดีๆ สักคืน”

ทหารรักษาพระองค์ผู้นั้นพยักหน้าอย่างเกรงอกเกรงใจ หมอบลงไปบนหลังม้าตามเดิม

เจี่ยนอันอันเดินเข้ามามอบยาถอนพิษให้ทหารรักษาพระองค์ผู้นั้นกินอีกเม็ด

รอให้ผ่านไปอีกหนึ่งชั่วยาม พิษในร่างกายเขาก็นับว่ากำจัดออกหมดสิ้นแล้ว

เดิมนั้นนักโทษเนรเทศไม่สามารถเดินทางบนทางหลวงได้ ทำได้แค่เดินทางอ้อมไปเมืองอินเป่ย

แต่หานซื่อเห็นแก่บุญคุณของเจี่ยนอันอัน เขาจึงตัดสินใจไม่ทำตามธรรมเนียม แต่เปลี่ยนไปเดินทางบนทางหลวง

ขณะที่เมืองเฉาซานแห่งนี้คือเส้นทางที่จำเป็นต้องผ่านเพื่อไปยังเมืองอินเป่ย

อย่างไรเสียก็อยู่ห่างไกลพระเนตรพระกรรณ พวกเขาเดินทางสายไหน ฮ่องเต้ที่อยู่ทางนั้นก็ไม่มีทางล่วงรู้

การกระทำแสนอาจหาญของหานซื่อทำให้เจี่ยนอันอันนึกชื่นชมมาก

ถ้าเป็นอดีตหัวหน้าทหารรักษาพระองค์ เขาไม่มีทางพาทุกคนมาเดินทางบนทางหลวง

เขาคงจะใช้เส้นทางที่อ้อมที่สุดและไกลที่สุด ทำให้นักโทษเนรเทศเหล่านี้เหนื่อยตายเสียกลางทางเป็นแน่

พวกเขายังหาโรงเตี๊ยมเหมาะๆ ไม่พบ

อย่างไรเสียพวกเขาก็มีคนจำนวนมาก ในโรงเตี๊ยมยังมีแขกคนอื่นพักอยู่

ไม่มีโรงเตี๊ยมที่ไหนสามารถรองรับคนที่มาพร้อมกันร้อยกว่าคนได้

หานซื่อไร้ทางเลือก สุดท้ายก็หาวัดร้างแห่งหนึ่งให้ทุกคนเข้าไปพักผ่อน

ทุกคนเพิ่งเข้าไปในโถงใหญ่ของวัดร้าง เสียงฟ้าร้องครืนครั่นก็ดังขึ้นบนท้องฟ้า

สายฟ้าหลายสายกรีดผ่านท้องฟ้าลงมา สาดแสงส่องวัดร้างที่เดิมทีมืดมิดจนสว่างวาบ

เขาหันหน้ามองมาทางเจี่ยนอันอัน

เจี่ยนอันอันรู้สึกว่าเด็กคนนี้เงียบเกินไป เงียบจนเหมือนเด็กออทิสติก[1]อยู่บ้าง

เจี่ยนอันอันหยิบน้ำตาลก้อนออกมาจากในห้วงมิติ เดินไปยื่นให้ฉู่จื่อซี

ฉู่จื่อซีกะพริบดวงตากลมโตเหมือนลูกองุ่นสีดำ จ้องมองน้ำตาลก้อนในมือเจี่ยนอันอัน สลับกับมองมาที่นาง

“กินสิ น้ำตาลนี่หวานมากนะ” เจี่ยนอันอันยิ้มบางพลางยัดน้ำตาลในมือใส่มือน้อยของฉู่จื่อซี

ฉู่จื่อซียังคงไม่พูดจา เขาเพียงกะพริบดวงตากลมโต มองดูเจี่ยนอันอัน

ฟางอิ๋งที่อยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้นว่า “น้องสะใภ้อย่าแปลกใจไปเลย จื่อซีลูกข้าพูดไม่ได้”

“เขาพูดไม่ได้?” เจี่ยนอันอันมองไปทางฉู่จื่อซีด้วยความประหลาดใจ

มิน่าเล่าตลอดทางมานี้ นางถึงไม่เคยได้ยินเสียงพูดของเด็กคนนี้เลยสักครั้ง

----------------------------------------------

[1] ลักษณะหนึ่งของโรคออทิสติกคือมีพัฒนาการด้านการสื่อสารช้า ไม่พูดเลยหรือสื่อสารไม่เข้าใจ