ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1004

บทที่ 1004 ความเจ็บปวดและความสุข

แม่ทัพหมีขนดำสนิทราวกับหมึก ในใจของคิดไม่ต่างจากแม่ทัพเสือเท่าไรนัก

จ้าวอู่หยางเป็นพี่ชายที่ราชาหมาป่าให้ความเคารพจริง ๆ แต่ก็เป็นมนุษย์จริง ๆ เช่นกัน การจะแช่ตัวในสระปีศาจสวรรค์ที่เต็มไปด้วยพลังปีศาจและพลังความเย็นอันมหาศาลราวกับเป็นของแข็งได้นานเท่าหนึ่งถ้วยชา เป็นไปไม่ได้เลย

อย่าว่าแต่หนึ่งถ้วยชา แม้แต่ครึ่งถ้วยก็ยาก มันคิดว่าแค่เสี้ยวถ้วยก็คงเป็นขีดจำกัดของจ้าวอู่หยางแล้ว

แต่เหตุผลที่มันยอมพนันก็เพราะไม่อยากให้สหายจมอยู่กับเรื่องน่าหงุดหงิดในอดีต และต้องการช่วยให้สหายผ่านการทดสอบขั้นจักรพรรดิระดับสอง ด้วยการมอบยาเม็ดเพลิงทิพย์สองเม็ดให้แม่ทัพเสือ อาหู่

ไม่เช่นนั้น ด้วยนิสัยดื้อรั้นของอาหู่ที่ชอบรักษาหน้า แม้จะต้องทนทุกข์ทรมาน เมื่อถึงวันทดสอบจริง ๆ การจะยืมยาเม็ดเพลิงทิพย์หรือไม่ก็ยังไม่แน่นอน แม้จะยืมไปก็คงจะเกาหูเกาตาหาทางคืนให้ได้ พี่น้องแท้ ๆ ต้องคิดบัญชีให้ชัดเจน นั่นเป็นเหตุผลที่ถูกต้อง แต่แม่ทัพหมี ซยงสือหมิง ทายาทรุ่นที่สองที่ร่ำรวยที่สุดของเขาซยงไม่ชอบเหตุผลนี้ มันไม่เคยมองว่าสหายที่คบด้วยมีทรัพยากรมากมายเท่ามันหรือไม่ เพราะไม่มีใครมีทรัพยากรมากมายเท่ามันอยู่แล้ว

มันชอบที่จะไม่คิดบัญชี เพราะแบบนี้มันถึงรู้สึกว่า พี่เสือสนิทกับมันจริง ๆ

อาหู่มองด้วยสายตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง กอดอกจ้องมองจ้าวอู่หยางพลางนับเวลาในใจ

แม่รองหยิบไหดินใบใหญ่ออกมาจากที่ไหนไม่รู้ ข้างในบรรจุของเหลวสีเหลืองทองเหนียวข้น กลิ่นหอมหวานลอยฟุ้ง มันเลียของเหลวหวานนั้นอย่างเชื่องช้า

การออกไปเที่ยวเตร่และการขี้เกียจต่างหากที่เป็นเรื่องปกติ ส่วนการทุ่มเทสุดชีวิตผิดปกติ มันได้รับเงินเดือนเพียงไม่กี่เหรียญต่อเดือน แทบไม่พอแม้แต่จะกิน หากไม่ใช่เพราะถูเขาแถบนี้เป็นทรัพย์สินของตระกูลมันในระดับหนึ่ง มันคงไม่ยอมเป็นผู้บุกเบิกอะไรทั้งสิ้น

การบุกเข้าสู่แนวรบ หากไม่ระวังก็อาจพ่ายแพ้และจมดิ่งสู่ความพินาศ

เวลาค่อย ๆ ผ่านไปอย่างเงียบงัน เกือบครึ่งถ้วยชาแล้ว จ้าวอู่เจียงยังคงไม่ขยับเขยื้อน ของเหลวสีดำจากสระปีศาจสวรรค์ยังคงซัดกระแทกร่างวิญญาณของเขาอย่างต่อเนื่อง

เจ็บปวด!

เป็นความเจ็บปวดที่ยากจะบรรยายออกมาเป็นคำพูด!

และมันเป็นความรู้สึกสบายใจอย่างล้นเหลือ

ขณะที่รู้สึกเจ็บปวด เขาสามารถรู้สึกได้ว่าตนเองกำลังเติบโตอย่างรวดเร็ว นับว่าเป็นผลตอบรับในทางบวกกระมัง

เวลาในการฝึกฝนของมันต้องมากกว่าจ้าวอู่หยางอย่างแน่นอน แต่ในระดับเดียวกัน เมื่อมันแปลงร่างเป็นปีศาจดั้งเดิมก็สามารถบดขยี้ผู้ฝึกฝนส่วนใหญ่รวมถึงจ้าวอู่หยางได้อย่างง่ายดาย

นี่คือความแตกต่างระหว่างมนุษย์กับปีศาจส่วนใหญ่

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้มันจำเป็นต้องประเมินพลังพี่ใหญ่ของราชาหมาป่าอีกครั้ง

แม่ทัพหมีปิดปาก ดวงตาเล็ก ๆ ที่ล้อมด้วยขนสีดำสนิทเบิกกว้างขึ้น ม่านตาสีดำสั่นไหวเล็กน้อย มันมองดูจ้าวอู่หยางที่ยืนนิ่งไม่ขยับเขยื้อนโดยไม่มีร่องรอยของพลังที่อ่อนแอลงแม้แต่น้อยด้วยความสนใจ แล้วพยักหน้าอย่างอดไม่ได้สมกับเป็นพี่ชายผู้ได้รับการยกย่องว่าเป็นราชาหมาป่า

อย่างไรก็ตาม ก็ควรจะถึงเวลาแล้ว จ้าวอู่หยาง ไม่มีทางทนได้นานถึงหนึ่งถ้วยชาแน่นอน

เพราะมันเห็นทุกอย่างแล้ว

แม้ดวงตาของมันจะเล็ก แต่สายตาดี มันเห็นจ้าวอู่หยางขมวดคิ้วแล้ว แสดงว่า จ้าวอู่หยางกำลังจะทนไม่ไหว…