ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1087

ตอนที่ 1087 มีคนเลวท่ามกลางฝูงชน!

“และภัยพิบัติก็สิ้นสุดลง ผู้คนทั่วหล้าก้าวเข้าสู่ยุคหลังมหันตภัย”

จางซวีคุนทรุดตัวลงนั่งบนเบาะรองนั่งอย่างอ่อนล้า เมื่อกล่าวถึงคำว่า “ยุคหลังมหันตภัย” ดวงตาของเขาสั่นไหวเล็กน้อย

“ไม่ถูกต้อง!” จ้าวอู่เจียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก

“หากเป็นไปตามคำกล่าวนี้ ภัยพิบัตินี้ควรเกิดขึ้นเมื่อหนึ่งหมื่นกว่าปีก่อน แต่ท่านไม่เคยกล่าวเพียงครั้งเดียวว่า นับจากยุคโบราณจนถึงปัจจุบันผ่านมาหลายหมื่นปีแล้วเวลาหลายพันปีหรือหลายหมื่นปีนั้นหายไปที่ใด”

“หากเทพปีศาจปรากฏตัวขึ้นไม่นานก่อนเกิดภัยพิบัติ เมื่อพวกเราพูดถึงเรื่องนี้ ก็ไม่ควรเป็นยุคโบราณเมื่อหลายหมื่นปีก่อน แต่ควรเป็นยุคโบราณเมื่อหนึ่งหมื่นกว่าปีก่อน”

“ฮ่า ๆ…” จางซวีคุนสูดหายใจลึก แล้วหัวเราะเบา ๆ

“เพราะเรื่องนี้ ข้าเพียงแต่ได้ยินมาจากคำบอกเล่า อาจมีรายละเอียดหลายอย่างที่ตกหล่นไป ซึ่งเป็นเรื่องปกติที่สุด อีกทั้งเรื่องนี้ คนต่างคน บันทึกต่างบันทึก ล้วนไม่เหมือนกันทั้งสิ้น จุดเดียวที่เหมือนกันก็คือ เทพปีศาจผู้นำการต่อต้านได้สิ้นชีวิตลงในหายนะครั้งนั้น”

“และยังมีอีกหนึ่งประเด็น เทพปีศาจได้ทิ้งสมบัติล้ำค่าชิ้นหนึ่งไว้ ซึ่งเกี่ยวข้องกับทุกคน”

จางซวีคุนสีหน้าเคร่งขรึม ดวงตาลึกล้ำดุจห้วงมหาสมุทร

“ไม่ว่าจะเป็นบันทึกของบรรพาจารย์สำนักศรัทธาปฐพีทุกยุคสมัย หรือบันทึกที่บรรพาจารย์ลัทธิเต๋าทั้งหมดทิ้งไว้ก่อนแยกตัว กระทั่งประวัติศาสตร์ที่ยังคงอยู่จนถึงทุกวันนี้ของตระกูลหลี่ ตระกูลหวัง และสำนักเติมฟ้าต่างก็เคยกล่าวถึงเรื่องนี้

‘เทพปีศาจทิ้งสิ่งหนึ่งไว้ สิ่งซึ่งสามารถควบคุมความเป็นไปของโลกได้’

เมื่อหนึ่งหมื่นปีก่อนในคืนฝนตก หลู่จงตื่นจากการหลับใหล เขาได้ไปยังเมืองวิญญาณ เหล่าผู้แข็งแกร่งมากมายพยายามจะล่วงรู้ความลับของสวรรค์ พวกเขาต่างได้รับความลับอันหนึ่ง ความลับนี้ได้พลิกกลับความรู้ทั้งหมดที่พวกเราเคยมีมาก่อน

นั่นก็คือ ภัยพิบัติครั้งใหญ่ในอดีตยังไม่สิ้นสุด มันจะกลับมาอีกครั้ง!

เทพปีศาจ พวกเขาไม่ได้เอาชนะภัยพิบัตินี้ได้จริง!

ภัยพิบัติหายไปอย่างกะทันหัน

หลู่จงเปิดเผยว่า การหายไปของภัยพิบัติเกี่ยวข้องกับเทพปีศาจ และยังเกี่ยวข้องกับนักบำเพ็ญเพียรของคนแซ่จางผู้หนึ่งที่ไม่เคยปรากฏในบันทึกใด ๆ มาก่อน

จาง?

จ้าวอู่เจียงพยายามนึกทบทวนถึงนักพรตแซ่จางทุกคนที่เคยรู้จักในความทรงจำ เขาจ้องมองจางซวีคุนอย่างพินิจพิเคราะห์

จ้าวอู่เจียง ชะงักไปเล็กน้อย

“มีคนชั่วร้ายอยู่ในฝูงชน” จางซวีคุนกล่าวช้าชัด

“เรื่องราวบางอย่างผ่านมานานเกินไป ไม่ว่าจะเป็นบันทึกหรือความทรงจำต่างก็มีความไม่สมบูรณ์” จางซวีคุนกล่าวพลางถือถ้วยชาร้อนไว้

“ตอนนั้น มีผู้คนไม่น้อยที่หนีรอดออกมาได้ แต่ส่วนใหญ่สูญหายไปตามกาลเวลา สิ่งที่หลู่จงจำได้มีเพียงคำพูดเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น”

สิ่งที่ผู้คนจดจำและบันทึกที่พวกเขาเห็นมีความคลาดเคลื่อน ซึ่งทำให้การสืบค้นเรื่องราวในอดีตยิ่งยากลำบากมากขึ้น

ส่วนคนชั่วที่หลู่จงกล่าวถึงมีตัวตนอยู่จริงหรือไม่และเป็นใครกันแน่ก็ยากที่จะแยกแยะได้

บางทีเมื่อสิ่งที่ถูกทิ้งไว้ได้เผยโฉมออกมาสู่แสงตะวัน ทุกอย่างอาจจะกระจ่าง

หรืออาจเป็นว่า ตัวเจ้าในปัจจุบัน เมื่อถึงอนาคตก็จะกลายเป็นอดีต

การหมุนเวียนของชะตากรรมและเข็มทิศแห่งโชคชะตาจะหมุนไปอย่างไร ถึงตอนนั้นจะมีหนทางที่ถูกต้องปรากฏเอง