ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 111

บทที่ 111 ความลับของเฉินอันปัง

ครืด…ครืด…

บังเกิดเสียงกลไกทำงานขึ้นใต้พื้นห้อง และสัมผัสได้ถึงการเคลื่อนไหวอันหนักหน่วง

เพียงพริบตาเดียวเท่านั้น หลุมขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นด้านหลังจ้าวอู่เจียง มันเป็นหลุมลึกมืดดำไม่ต่างจากปากของสัตว์ร้ายที่พร้อมกลืนกินผู้คน

จ้าวอู่เจียงยกตะเกียงน้ำมันในมือขึ้น และค่อย ๆ เดินไปที่หลุมลึกนั่น ก่อนจะพบว่าภายในมีบันไดทอดยาวลงไปด้านล่าง

จ้าวอู่เจียงสูดหายใจลึก ยื่นตะเกียงน้ำมันออกไปข้างหน้า พอให้มองเห็นทางในความมืดแม้จะเลือนราง ก่อนจะค่อย ๆ เดินลงบันไดไปอย่างเชื่องช้า

เมื่อลงไปสู่อุโมงค์มืดมิด

จ้าวอู่เจียงก็ได้ยินเสียงสายลมโชยพัดผ่านในทุกย่างก้าวที่เดินไปข้างหน้า

เพียงไม่กี่ลมหายใจ ชายหนุ่มก็ไปถึงปลายสุดของทางเดินใต้ดิน ที่สุดทางเดินปรากฏประตูศิลาขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านขวางทางอยู่เบื้องหน้า

จ้าวอู่เจียงคลำมือไปบนผนัง จนกระทั่งพบกับรูเล็ก ๆ รูหนึ่ง

เขาจึงนำกุญแจทองแดงที่เก็บมาจากร่างของเฉินอันปังเสียบเข้าไป ประตูศิลาค่อย ๆ เปิดออก ชายหนุ่มจึงก้าวเดินเข้าไปด้านใน

สิ่งที่อยู่หลังประตูศิลาเป็นห้องขนาดใหญ่ ด้านในบรรจุด้วยหีบไม้และถุงผ้าจำนวนมาก

จ้าวอู่เจียงเดินไปเปิดหีบไม้ใบหนึ่งออกดูด้วยความระมัดระวัง

สิ่งที่อยู่ในหีบไม้คือจดหมายหลายฉบับ ล้วนแต่เป็นจดหมายลับที่เป็นการติดต่อระหว่างเฉินอันปังกับผู้คนของกรมอื่น และจดหมายแต่ละฉบับก็มีการระบุวันเวลาเอาไว้อย่างชัดเจนอีกด้วย

นี่คือหลักฐานการฉ้อโกงใช่หรือไม่?… จ้าวอู่เจียงพอจะคาดเดาได้อยู่แล้วว่า เฉินอันปังจะต้องมีหลักฐานเอาผิดพวกเดียวกันเองเก็บไว้อย่างแน่นอน แต่เขาก็คิดไม่ถึงว่าเฉินอันปังจะเตรียมหลักฐานไว้อย่างแน่นหนาขนาดนี้

จ้าวอู่เจียงรีบสำรวจดูจดหมายเหล่านี้อย่างรวดเร็ว และพบว่าข้อมูลในจดหมายกินเวลาย้อนกลับไปนับตั้งแต่ห้าปีก่อนจนถึงเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมานี้เอง

หรือกล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ เฉินอันปังนำตัวเองเข้าไปพัวพันกับขบวนการฉ้อราษฎร์บังหลวงมาเป็นเวลาห้าปีแล้ว

จ้าวอู่เจียงเก็บจดหมายเหล่านั้น รายชื่อของขุนนางที่อยู่ในจดหมายส่วนหนึ่งถ้าไม่ได้ถูกปลดออกจากตำแหน่ง ก็เกษียณอายุราชการ หรือบางคนก็ถูกฝังลงดินไปแล้ว

แต่ก็ยังมีอีกไม่น้อยเช่นกันที่ยังดำรงตำแหน่งอยู่ในปัจจุบัน

จ้าวอู่เจียงเดินไปสำรวจดูหีบไม้อีกใบหนึ่ง หีบใบนี้มีขนาดเล็กกว่าใบที่แล้วหลายเท่า และมันมีความยาวเพียงหนึ่งฉื่อเท่านั้น

เมื่อเปิดหีบดูก็พบว่ามีจดหมายถูกเก็บอยู่ด้านในเพียงสี่ฉบับเท่านั้น

จ้าวอู่เจียงหยิบจดหมายขึ้นมาอ่านดูอย่างรวดเร็ว ขมวดคิ้วด้วยความเคร่งเครียดมากขึ้นเรื่อย ๆ ข้อมูลที่ระบุอยู่ในจดหมายเป็นหลักฐานเอาผิดการฉ้อราษฎร์บังหลวงของเสนาบดีกรมคลังตลอดหลายปีที่ผ่านมา ไม่ว่าจะเป็นการยักยอกเงินช่วยเหลือผู้ประสบอุทกภัย การยักยอกงบของกองทัพสำหรับการทำสงคราม มีแม้แต่กระทั่งการยักยอกงบสำหรับโครงการชลประทาน รวมไปถึงการขายทรัพย์สินในกิจการอื่น ๆ อีกด้วย

ความผิดที่ระบุอยู่ในจดหมายเหล่านี้ เพียงพอที่จะทำให้จางทุยผู้เป็นเสนาบดีกรมคลังถูกประหารชีวิตโดยทันที

สิ่งที่อยู่ในถุงผ้าใบนี้คือ จดหมายที่ถูกพับอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

หืม? เฉินอันปังระมัดระวังตัวถึงขนาดนี้เชียวหรือ? ชายหนุ่มค่อย ๆ เปิดจดหมายอ่าน และเมื่อเขาเห็นประโยคแรกในจดหมาย ร่างกายก็ต้องแข็งค้างด้วยความตกตะลึง

เพราะข้อความที่เขาพบก็คือ

[ใครก็ตามที่เปิดจดหมายฉบับนี้ ข้า เฉินอันปัง ก็คงไม่ได้มีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้ว แต่ข้าไม่ต้องการให้ความลับทั้งหมดลงนรกไปพร้อมกับข้า!]

จ้าวอู่เจียงถึงกับตกตะลึง ความลับอะไร?

[นี่คือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อสี่ปีก่อน เป็นช่วงต้นในการขึ้นครองราชย์ของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน]

“ใต้เท้าจ้าวขอรับ! ใต้เท้าจ้าว!”

เสียงตะโกนของกลุ่มเจ้าหน้าที่ดังขึ้นจากด้านนอก กว่าที่เสียงนั้นจะลอยลงมาถึงห้องใต้ดินแห่งนี้มันก็เบามากแล้ว แต่ด้วยความที่จ้าวอู่เจียงมีประสาทสัมผัสไวเป็นเลิศ เขาจึงได้ยินอย่างไม่มีปัญหา

จ้าวอู่เจียงรีบพับจดหมาย ใส่มันกลับคืนลงไปในถุงผ้า และยัดถุงผ้าใบนั้นใส่เข้าไปในแขนเสื้อของตนเอง

ชายหนุ่มจ้องมองไปยังหีบไม้ที่วางอยู่บนชั้นวางของภายในห้องลับ แต่แทนที่จะนำสิ่งของใดไปเพิ่มเติม เขากลับหมุนตัวกลับ และเดินขึ้นไปในห้องอ่านตำราดังเดิม

ของพวกนี้คงต้องเก็บไว้ที่นี่ชั่วคราวก่อน แล้วค่อยให้คนของหน่วยองครักษ์มังกรมาขนย้ายไปเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม