ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1140

บทที่ 1140 ราตรียาวนานนับหมื่นปี

จางซวีคุนยืนกอดอกมองท้องฟ้า

เต่ายักษ์เทียนหยวนในฐานะสัตว์วิเศษที่มีอยู่จริงในยุคโบราณ ถูกเลือกเป็นสัญลักษณ์ประจำเผ่าเซวียนหยวน แสดงให้เห็นถึงความมหัศจรรย์

แม้ว่าเต่ายักษ์เทียนหยวนจะเป็นเพียงรูปปั้นหิน แต่ภายใต้กาลเวลาอันยาวนาน ในความมืดมิดย่อมชี้นำลิขิตสวรรค์บางอย่าง

การที่แสงสองสายพุ่งขึ้นในคืนเดียว บางทีอาจหมายถึงเหตุการณ์สำคัญบางอย่างที่เกิดขึ้นในวันส่งผลกระทบทั้งอดีต ปัจจุบัน และอนาคต

วันนี้จะเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญหรือ? จางซวีคุนใช้นิ้วหัวแม่มือขวาลูบไปมาบนข้อนิ้วนิ้วอื่น ๆ ดวงตาของเขากระจ่างชัดขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับคำนวณบางอย่างออกมาได้

แต่ไม่นานเขาก็คลายมือลงอย่างหมดแรง

ไม่อาจคำนวณต่อไปได้อีก มีชีวิตอยู่ต่อไปอีกสองปีครึ่งก็นับว่าดีแล้ว อย่างน้อยก็ได้ปกป้องราชวงศ์ต้าโจวไปอีกสักพัก

ความลับบางอย่าง เขาไม่จำเป็นต้องไปทำความเข้าใจอีกแล้ว สิ่งที่เขารู้มาก็มากพอแล้ว

……

ผ่านกาลเวลาอันยาวนานนับหมื่นปี

ท้องฟ้ายามราตรีเต็มไปด้วยแสงดาวระยิบระยับ

ภายใต้แสงดาว คือกองไฟที่ลุกโชนและผู้คนของเผ่าโหย่วอวี๋ที่นั่งล้อมวง

เด็กหนุ่มหน้าตาสะอาดสะอ้านอายุราวสิบห้าสิบหกปีนั่งอยู่บนพื้นดิน

เขามีสีหน้าเคร่งขรึม รับถ้วยน้ำขึ้นสู่สวรรค์ที่ชาวเผ่านำมาให้

เขาถือถ้วยพลางจ้องมองของเหลวสีเทาหม่นในถ้วย ไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่

ชาวเผ่าที่ล้อมรอบตัวเขาต่างมีสีหน้าซับซ้อน ไม่มีใครเร่งรัดเด็กหนุ่ม

หลังจากผ่านไปสองสามลมหายใจ เด็กหนุ่มถือถ้วยแล้วดื่มน้ำรวดเดียวหมด ดวงตาหรี่ลง ปากพึมพำ

ชาวเผ่าโหยวอวี๋เริ่มเต้นรำแปลก ๆ ล้อมรอบเด็กหนุ่ม กำลังสวดภาวนาให้เขา

ผ่านไปครึ่งชั่วยาม ใบหน้าสะอาดสะอ้านของเด็กหนุ่มเปลี่ยนเป็นสีคล้ำ มือขวากดหน้าอกตัวเองแน่น มือซ้ายพยายามจะคว้าอะไรบางอย่างบนร่างกาย

เด็กหนุ่มเหมือนกำลังทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส ท่าทางประหลาดขึ้นเรื่อย ๆ สุดท้ายเขาแหงนหน้าตะโกนด้วยความโกรธ ยื่นมือคว้าไปที่ท้องฟ้า

ตู้ม!

เสียงดังสนั่น ร่างของเด็กหนุ่มระเบิด เหลือเพียงแขนขาที่ขาดกระจุยและละอองเลือด

เสียงอุทานที่แฝงความชาชินดังขึ้นจากกลุ่มชาวเผ่าที่ล้อมวง บางคนร้องไห้เสียใจ ปิดหน้าด้วยความเจ็บปวด

“ห้าร้อยสาม ล้มเหลว”

ม่านตาคู่ในดวงตาของเขาสั่นไหว เขามองไปยังราชวงศ์เซียนที่อยู่ไกลออกไป ก่อนจะแย้มยิ้มเมตตา

“ผู้อาวุโสตระกูลกำลังจะได้พบเจ้าแล้ว อาอู่”

……

กระจกทองแดงขนาดเท่าฝ่ามือร้อนขึ้นเรื่อย ๆ พื้นผิวกระจกที่แตกร้าวไม่สามารถสะท้อนเงาได้แล้ว มันแตกเป็นใยแมงมุม

ชั่วขณะ พื้นผิวกระจกทองแดงแตกออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยใสราวกับแก้วคริสตัล

เศษกระจกร่วงหล่นจากกองเสื้อผ้าที่วางระเกะระกะ แต่ละชิ้นลอยไปทางจ้าวอู่เจียงและเซวียนหยวนจิ้งที่กำลังร่วมรัก

จ้าวอู่เจียงรู้สึกตัว รีบโอบจิ้งเอ๋อร์พลางหมุนตัว บังนางไว้ด้านหลัง ฝ่ามือของเขาเปล่งประกายสายฟ้า คว้าเศษกระจกที่ลอยเข้ามา

แต่ใครจะรู้ เศษกระจกทองแดงทะลุผ่านตาข่ายฟ้าดินบนฝ่ามือของจ้าวอู่เจียง แทงทะลุเนื้อ พุ่งไปยังเซวียนหยวนจิ้งที่อยู่ด้านหลังเขา

ชั่วขณะต่อมา เศษกระจกราวกับดวงดาวที่ตกลงสู่พื้นโลก พุ่งเข้าไปในกลางหน้าผากของเซวียนหยวนจิ้ง

เซวียนหยวนจิ้งชะงัก งุนงงเล็กน้อย

“จิ้งเอ๋อร์” จ้าวอู่เจียงขมวดคิ้วด้วยความโกรธ รีบตรวจสอบสภาพของเซวียนหยวนจิ้งอย่างร้อนใจ

เศษกระจกเหล่านั้นราวกับดินที่จมหายไปในทะเล หายเข้าไปกลางหน้าผากของเซวียนหยวนจิ้ง ไม่เหลือร่องรอยไว้ แม้แต่เซวียนหยวนจิ้งเองก็ไม่รู้สึกถึงความผิดปกติใด ๆ