ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1166

บทที่ 1166 หุ่นกระบอกสายชัก

“ไม่… ไม่…ไม่…ข้าคือจักรพรรดิแห่งเซียนต้าโจว!” จีทังผมเผ้ายุ่งเหยิง เขาโบกแขนไปมาไม่หยุด พยายามสะบัดอนุภาคสีดำที่ล่องลอยอยู่รอบกาย

“ข้าจะไม่ยอมประนีประนอมเด็ดขาด ไม่มีวัน!”

แต่เพียงชั่วลมหายใจเดียว จีทังก็พลันเงียบลงทันที

เขากางแขนทั้งสองข้างออกเป็นเส้นตรง หงายฝ่ามือขึ้น ยืนนิ่งอย่างผิดปกติอยู่กับที่ ดูราวกับหุ่นไล่กาในทุ่งนา หรือเหมือนหุ่นกระบอกสายชักในกล่องอุปกรณ์ของคณะละคร

อนุภาคสีดำลอยขึ้นไปอย่างต่อเนื่อง แล้วมุดเข้าไปในตา หู จมูก และปากของจีทังอีกครั้ง

จ้าวอู่เจียงจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ราวกับเขาเห็นเส้นด้ายหลายเส้นที่เชื่อมต่อข้อต่อทุกส่วนบนร่างของจีทังไปยังท้องฟ้า

หุ่นกระบอกสายชัก!

วิชาลับของตระกูลหลี่แห่งจงถู่

บัดนี้กลับมาปรากฏบนร่างของจักรพรรดิแห่งราชวงศ์เซียนต้าโจว ช่างเหลือเชื่อจริง ๆ

จักรพรรดิแห่งราชวงศ์เซียนต้าโจวถูกชักใยอยู่หรือ?

วิชาหุ่นกระบอกสายชักแข็งแกร่งถึงเพียงนี้เชียวหรือ?

ตระกูลหลี่ยังมีแผนการอะไรอีก?

หรือว่าผู้ยิ่งใหญ่แห่งตระกูลหลี่จะรู้ว่าจ้าวอู่หยางในแดนลับเต๋าเหลียนเป็นของปลอม แล้วมาจับตัวข้า?

“ลูกข้า มาหาพ่อสิ”

จีทังปล่อยมือทั้งสองข้างลง พลังฝึกฝนที่เคยแผ่ซ่านทั่วร่างหายไปจนหมด ทั้งร่างกลับกลายเป็นคนที่สงบนิ่งอย่างยิ่ง ดวงตาสีดำสนิทที่ไร้ตาขาวจ้องมองมา บนใบหน้ามีรอยยิ้มอ่อนโยน

‘ตอนนี้แหละ!’ จ้าวอู่เจียงได้รับกระแสปราณจากจางซวีคุนอีกครั้ง คราวนี้เขาได้ยินความร้อนรนในน้ำเสียงอย่างชัดเจน

ตอนนี้? ตอนนี้อะไร? ดวงตาของจ้าวอู่เจียงสั่นไหว ความคิดหมุนวนไม่หยุด จู่ ๆ เขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ พลิกมือทั้งซ้ายและขวา เข็มเงินสิบกว่าเล่มปรากฏขึ้นในมือ

‘เข็มลึกลับไท่อี่!’ จ้าวอู่เจียงตะโกนในใจ พุ่งเข็มเงินออกไป แทงเข้าสู่ร่างของจีทังโดยตรง

ร่างของจีทังแข็งทื่อขึ้นมาทันที สีหน้าตกตะลึง แล้วผุดความอาฆาตขึ้นมา พยายามจะลงมือกับจ้าวอู่เจียงอย่างรุนแรง

แต่พลังที่เพิ่งระดมขึ้นมาก็ดับวูบลงในพริบตา บนใบหน้าของเขาปรากฏความดิ้นรนต่อสู้

ในเวลาเดียวกัน ภายในท้องพระโรงก็แผ่กระจายไปด้วยพลังเวทของยันต์

จ้าวอู่เจียงเห็นดังนั้น จึงยกมือขึ้นยิงเข็มลึกลับไท่อี่อีกครั้ง

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว…

ก่อนที่มันจะเข้าใกล้จ้าวอู่เจียงตุ๊กตาสีดำก็พุ่งชนกำแพงอากาศที่มองไม่เห็น

จากนั้นยันต์สายฟ้าสามแผ่นก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ สายฟ้าพันรอบร่างตุ๊กตา มัดมันไว้

ตึก ตึก ตึก…

เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังก้องภายในตำหนัก จางซวีคุนเดินเข้าไปใกล้จ้าวอู่เจียงและจีทัง เขายกมือขึ้นโบกเบา ๆ ตุ๊กตาที่ถูกพลังสายฟ้าพันธนาการก็ลอยขึ้นมาอยู่เหนือฝ่ามือของเขา

สีหน้าของเขาซีดเซียวเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มพลางกล่าวว่า

“ขอบคุณท่านเทพอสูรมากที่ช่วยให้ข้าจับตุ๊กตาหุ่นเชิดของหลี่เว่ยยางได้”

“ไม่ต้องขอบคุณ” จ้าวอู่เจียงมองด้วยดวงตาลึกล้ำ เขาคาดเดาหลายสิ่งได้ แต่ก็ยังมีอีกหลายอย่างที่ไม่ทันตั้งตัว เช่นเรื่องที่จีทังมีตุ๊กตาหุ่นเชิดอยู่ในร่าง

ดูเหมือนว่าเขาจะถูกใช้งานอีกครั้ง

แต่คิดดูแล้วก็เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล นี่ก็แค่จางซวีคุนกำลังแสวงหาผลประโยชน์เท่านั้น

ตราบใดที่มีผลประโยชน์ และสามารถแบ่งปันให้เขาได้ส่วนหนึ่ง ก็ยังพอเจรจากันได้

เขากล่าวเรียบ ๆ ว่า

“บอกทุกสิ่งที่เจ้ารู้มา คราวนี้ข้าต้องการรู้ทั้งหมด”