ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 118

บทที่ 118 การสมคบคิด!

“บุรุษไร้หน้ามีลักษณะเป็นเช่นไร?” จ้าวอู่เจียงสอบถาม

หลี่หยวนเจิ่งก็ถามเช่นกัน “ศิษย์น้อง ยามเจ้าเผชิญหน้ากับเขาเจ้ารู้สึกอย่างไร?”

“ไร้เทียมทาน!” เจียงเมิ่งลี่เกริ่นตอบเพียงสั้น ๆ ด้วยสีหน้าจริงจังยิ่ง ก่อนบอกกล่าวถึงสิ่งที่รู้สึกทั้งหมด

“บุคคลผู้นี้มีปริศนามากเกินไป ไม่มีผู้ใดทราบมี่มาที่ไปของเขา เพียงจ้องมองจากระยะไกล ก็ทำให้เกิดความรู้สึกแปลกประหลาดแล้ว เขาเหมือนคนที่เดินผ่านภูเขาแห่งซากศพและมหาสมุทรโลหิตมาอย่างยาวนาน แต่กลับมีความสง่างามไม่ต่างจากบัณฑิตผู้สูงส่ง แม้ว่าความรู้สึกนั้นจะขัดแย้งกันมากเกินไป แต่มันกลับหลอมรวมอยู่ในตัวเขาได้อย่างลงตัวจริง ๆ”

จ้าวอู่เจียงพยายามนึกถึงคนที่ตนเองเคยพบเจอมาในอดีต แต่ก็ไม่พบว่ามีผู้ใดบุคลิกลักษณะตรงตามที่เจียงเมิ่งลี่อธิบายเลยสักคน

เจียงเมิ่งลี่หันกลับมามองหน้าจ้าวอู่เจียงด้วยดวงตาคู่งาม แววตาของนางสั่นไหวเล็กน้อย นางไม่ได้บอกให้จ้าวอู่เจียงกับหลี่หยวนเจิ่งฟังว่านางเกิดความรู้สึกบางอย่างกับบุรุษไร้หน้า เช่นเดียวกับที่มีความรู้สึกกับจ้าวอู่เจียง

ซึ่งนั่นก็คือความรู้สึกอันหลากหลายที่หลอมรวมอยู่ในตัวคน ๆ เดียว

จ้าวอู่เจียงก็มอบความรู้สึกที่แปลกประหลาดให้นางเช่นกัน เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นคนเจ้าเล่ห์และกะล่อน แต่เพียงพริบตาเดียว เขาก็กลายเป็นคนที่จริงจังหนักแน่นมั่นคงดั่งปฐพี

เวลาที่เขายิ้ม เจียงเมิ่งลี่ก็รู้สึกเหมือนเขากำลังแยกเขี้ยว

“มีอะไรอีกหรือไม่?” จ้าวอู่เจียงถาม หลี่หยวนเจิ่งก็ยังคงมีสีหน้าพิศวงอยู่เช่นกัน

เจียงเมิ่งลี่พยายามทบทวนความทรงจำ แล้วดวงตางามก็วาวโรจน์ขึ้นด้วยความโกรธแค้น

“ความสง่างาม! แม้ว่าบุรุษไร้หน้าจะใช้ผ้าคลุมหน้าปิดบังโฉมหน้าที่แท้จริง แต่ข้าก็รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าเขาเป็นคนที่มีความสง่างาม และไม่ใช่ความเพียงสง่างามแบบผู้คนทั่วไป แต่เป็นความสง่างามของผู้ที่มีอำนาจ ความสง่างามของผู้ที่กุมชะตาชีวิตของคนอื่น ๆ ไว้ในมือของตนเอง!”

“เช่นนั้นเจ้ารู้หรือไม่ว่าเพราะเหตุใดเขาจึงต้องฆ่าอาจารย์ของเจ้าด้วย?” จ้าวอู่เจียงถามเข้าประเด็นสำคัญ

เจียงเมิ่งลี่สูดหายใจเข้าลึก ๆ

“น่าจะเป็นเพราะกระบี่มังกรฟ้า”

“กระบี่มังกรฟ้า?” จ้าวอู่เจียงขมวดคิ้ว เขาจำได้ หลี่หยวนเจิ่งเคยบอกเขาว่ากระบี่เล่มนั้นมีความลับสำคัญซ่อนอยู่

“กระบี่มังกรฟ้าเก็บซ่อนความลับใดเอาไว้กันแน่?” หลี่หยวนเจิ่งถามอย่างตรงไปตรงมา

เจียงเมิ่งลี่หันกลับมามองหน้าจ้าวอู่เจียง นางเพิ่งพบเจอกับชายผู้นี้เป็นครั้งแรก และนางก็ไม่รู้ว่าเขาเป็นคนอย่างไร แม้เขาจะเคยช่วยเหลือศิษย์พี่หลี่ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจ้าวอู่เจียงจะเป็นคนดี ไม่มีเจตนาแอบแฝง

เจียงเมิ่งลี่ลังเลอยู่นานก่อนจะถอนหายใจออกมา

“ศิษย์พี่เจ้าคะ ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากจะบอกความลับของกระบี่เล่มนั้นให้ท่านรู้ แต่หากข้าบอกท่านเมื่อไหร่ ท่านก็คงไม่อาจหนีพ้นวังวนอันชั่วร้ายนี้ได้อีกแล้ว มีแต่ไม่รู้เท่านั้นท่านถึงจะปลอดภัย!”

[อาจเป็นเพราะว่าเซียวเหยาอ๋องเป็นบุคคลที่ทุ่มเทให้กับการศึกษา เชื่อมั่นในสันติภาพ ห่วงใยราษฎรอย่างแท้จริง ช่างมีความเหมาะสมที่จะขึ้นเป็นฮ่องเต้องค์ต่อไปเหลือเกิน! แต่ถึงกระนั้น แม้ทั้งสองพระองค์จะทรงมีความไม่ลงรอยกันจากการหารือเรื่องกองทัพทางแดนใต้ แต่พวกท่านก็ยังคงรักใคร่กลมเกลียวไม่เปลี่ยนแปลง]

[จนกระทั่งทุกอย่างเปลี่ยนไปเมื่อพายุฝนผ่านพ้น]

[พายุฝนครั้งนั้นกินเวลานานนับเดือน ด้วยความที่อากาศเปลี่ยนแปลงอย่างรุนแรง ฮ่องเต้จึงทรงประชวรและต้องพักรักษาพระวรกายอยู่ตลอดเวลา เรื่องราวกิจการบ้านเมืองและการบริหารแผ่นดินจึงถูกส่งมอบให้แก่เซียวเหยาอ๋อง หลังจากนั้น บรรดาขุนนางที่อยู่ในราชสำนักต่างก็สนับสนุนเซียวเหยาอ๋อง จนกระทั่งเกิดข่าวลือว่าฮ่องเต้ทรงเชื่อมั่นในตัวของพระอนุชาจนไม่คิดจะกลับมาขึ้นครองบัลลังก์อีกต่อไปแล้ว]

[หรือว่าเซียวเหยาอ๋องมีความคิดที่จะขึ้นครองบัลลังก์ต่อจากพระเชษฐา? การขึ้นครองบัลลังก์เพียงชั่วครู่ชั่วคราวของท่านกลับสามารถเอาชนะใจประชาชนและได้รับคำชื่นชมจากขุนนางหลายร้อยชีวิต]

[แต่เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เพียงไม่ถึงครึ่งเดือนต่อมา องค์ชายใหญ่ก็ล้มป่วยจนเสียชีวิต ตามด้วยฮ่องเต้ผู้เป็นพระราชบิดา ซึ่งสิ้นพระชนม์ก่อนเทศกาลไหว้พระจันทร์เพียงวันเดียวเท่านั้น ส่งผลให้ผู้ที่จะได้ขึ้นครองบัลลังก์คนต่อไปกลายเป็นองค์ชายเซวียนหยวนจิ้ง หรือก็คือฮ่องเต้องค์ปัจจุบันของพวกเรา!]

[ข้าสามารถจดจำรายละเอียดได้เป็นอย่างดีว่า ราชบัลลังก์ที่กำลังจะตกอยู่ในมือของเซียวเหยาอ๋องอยู่แล้ว แต่สุดท้าย ราชบัลลังก์กลับตกมาอยู่ในมือขององค์ชายเซวียนหยวนจิ้งโดยที่ไม่มีผู้ใดคาดคิด! และการสิ้นพระชนม์ของฮ่องเต้องค์ก่อนก็มีความบังเอิญมากเกินไป จึงมีความเป็นไปได้ว่าจะมีการสมคบคิดแผนการร้ายในการยึดครองราชบัลลังก์!]

[เซียวเหยาอ๋องไม่ได้ตั้งคำถามใด ๆ กับเหตุการณ์ครั้งนี้ เพียงถอนตัวออกไปจากนครหลวง ออกเดินทางท่องเที่ยวตามใจปรารถนา ไม่ยุ่งเกี่ยวกับการเมืองอีกเลย]

[และนี่เองก็เป็นจุดเริ่มต้นของยุคสมัยใหม่แห่งฮ่องเต้เซวียนหยวนจิ้ง แม้ว่าขุนนางจำนวนมากจะรู้สึกไม่พอใจ แต่พวกเขาก็เกรงกลัวในอำนาจของฝ่าบาท ทุกคนจึงได้แต่นิ่งเงียบไม่วิพากษ์วิจารณ์ใด ๆ บางคนที่ทนไม่ไหวก็ถึงกับคืนตำแหน่ง ส่วนบางคนก็สั่งสมกองกำลังเพื่อรอวันล้มล้างอำนาจของฮ่องเต้องค์ใหม่!]

[แต่มีสิ่งเดียวที่เหล่าขุนนางล้วนกลัวเกรงก็คือ พวกเขาหวาดกลัวว่าฮ่องเต้องค์ใหม่จะปิดหูปิดตาประชาชน ทำการฆ่ากวาดล้างขุนนางในราชสำนัก และไม่ปล่อยให้ผู้ที่เป็นภัยต่อราชบังลังก์ของตนเองได้มีชีวิตอยู่รอด ฮ่องเต้เซวียนหยวนจิ้งทรงปกครองราชบัลลังก์ด้วยความหวาดระแวง นั่นต้องเป็นเพราะพระองค์ได้ราชบัลลังก์มาจากการก่อกบฏอย่างแน่นอน!]

[ข้าจึงต้องการจะแจ้งไว้ในจดหมายฉบับนี้ ให้ทุกคนได้ทราบโดยทั่วกันว่า องค์ฮ่องเต้เซวียนหยวนจิ้งคือกบฏที่ชั่วร้ายที่สุดแห่งแคว้นต้าเซี่ย!]