ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1210

บทที่ 1210 สืบทอดวิชาของปราชญ์โบราณ

ซูเสี่ยวเหยาสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวบนใบหน้าของตนเอง

ความร้อนแผ่ซ่านไปถึงใบหู เผาผลาญลมหายใจของนาง

ในชั่วขณะนั้น นางคิดถึงเรื่องราวมากมาย ภาพเหตุการณ์ในนิยายรักระหว่างบัณฑิตหนุ่มและสาวงามผุดขึ้นในความคิดไม่หยุด

นางก้มหน้าลงเล็กน้อย ไม่กล้าสบตากับอิ้นอ๋อง

“ขอบพระทัยอิ้นอ๋องเพคะ” นางรีบหมุนตัว แต่กลับชะงักฝีเท้า พูดติดอ่างออกมาไม่กี่คำ

“ยี่… ยี่สิบเอ็ดปี”

พูดเบา ๆ จบ นางก็รีบหนีจากไป

แม้ว่านางจะยังคงเดินอย่างสง่างาม แต่ในใจนางประเมินตนเองว่าเป็นเพียงการหนีอย่างไม่เป็นท่า

นางรู้สึกกลัวขึ้นมาบ้าง

จ้าวอู่เจียงแสดงสีหน้าเรียบเฉยก่อนหัวเราะเบา ๆ

ยี่สิบเอ็ดปี นี่คือวัยอันงดงามของหญิงสาวหรือ

ก่อนหน้านี้เขาเพียงแค่ถามเพื่อเปลี่ยนหัวข้อสนทนาเท่านั้น

ไม่ใช่ว่าอยากรู้จริง ๆ ว่าซูเสี่ยวเหยามีอายุเท่าไร หรือมีคนรักหรือไม่

เพียงแต่ได้ขับร้อง ‘เจียนเจีย’ ที่กล่าวถึงหญิงงามอยู่อีกฝั่งของสายน้ำ ก็เพราะบังเอิญนึกถึงบทกวีอันงดงามจากซือจิงเท่านั้น

ไม่คิดว่าซูเสี่ยวเหยาจะมีปฏิกิริยาเขินอายเช่นนี้

นี่เรียกว่าสิ่งใด?

นี่เรียกว่าตั้งใจปลูกดอกไม้กลับไม่บาน ไม่ตั้งใจปลูกต้นหลิวกลับให้ร่มเงา

อ๊ะ! ไม่ถูก ต้องเป็นตั้งใจปลูกดอกไม้กลับไม่บาน ไม่ตั้งใจปักกิ่งหลิวกลับให้ร่มเงา

ช่างเถอะ… เป็นเพราะเขาปักดอกไม้มามากเกินไป จึงพูดผิดไปชั่วขณะ

หากจะตั้งใจปักดอกไม้ เพียงรดน้ำค้างขาวสักหลายครั้ง ดอกไม้ก็ย่อมบาน

ในท้องพระโรงมีเสียงพูดคุยวุ่นวายจากผู้ที่ชอบเรื่องสนุก ผู้คนต่างพูดถึงอิ้นอ๋องและซูเสี่ยวเหยาโดยตรง

จ้าวอู่เจียงสนทนากับคนข้างกายอย่างเรียบเฉย

หลังจากจีปออิงเข้าใจบางสิ่งแล้ว ก็เข้าร่วมสนทนาด้วย ยังคงแสดงรอยยิ้มอ่อนโยนและใจกว้างเช่นเคย พร้อมกล่าวชื่นชมสองสามประโยค

แน่นอนว่าแขกเหรื่อต่างพากันประจบสอพลอมากมาย ล้วนชื่นชมว่ารัชทายาทมีจิตใจกว้างขวาง

บ้างก็ชื่นชมว่ารัชทายาทใจกว้าง อิ้นอ๋องมีความสามารถ ทั้งสองพี่น้องรักใคร่ปรองดองกัน ทำให้ผู้คนอิจฉา

จ้าวอู่เจียงดูสงบนิ่งและผ่อนคลายทั่วร่าง ไม่สนใจที่จะแข่งขันชิงชัยกับผู้ใด ปล่อยให้บรรดาดอกไม้อิจฉาตามใจชอบ

สิ่งนี้ มิใช่สิ่งที่เขากำลังทำอยู่หรอกหรือ?

ตอนนี้ เขากำลังทำอะไร? เขากำลังแต่งบทกวี เขากำลังอ้างอิงบทกวีของบูรพาจารย์ เขากำลังทำให้บทกวีเหล่านี้ได้รับการขับขานในโลก ไม่สูญหายไปในสายธารแห่งประวัติศาสตร์

หลังจากนี้เขาจะทำอะไร? คือการเป็นเทพอสูร

ต่อต้านภัยพิบัติ เพื่อเปิดทางสู่ความสงบสุขชั่วนิรันดร์

ระหว่างนั้นเขาจะทำอะไร คือเพื่อความปลอดภัยของราษฎร ความสุขสบายของญาติมิตร และความสงบของผู้ล่วงลับ

เขาเข้าใจแล้ว…

นี่ไม่ใช่สี่วจนะแห่งเหิงฉวีของจางเหิงฉวีอีกต่อไป แต่เป็นสี่วจนะอันไร้ขอบเขตที่เขาได้เรียนรู้และเข้าใจ

เพื่อสี่วจนะนี้ เขาต้องเป็นจักรพรรดิแห่งราชวงศ์เซียนต้าโจว

ไม่ใช่ฮ่องเต้ ไม่ใช่ราชครู แต่เป็นจักรพรรดิ

จักรพรรดิผู้สถาปนาจิตใจและชะตาชีวิต!

ให้ราชวงศ์เซียนต้าโจวกลายเป็นรากฐานบนเส้นทางการเดินหน้าของเขา ก้าวไปสู่หนทางอันยิ่งใหญ่ที่เป็นของเขาเอง

เขาดื่มสุราหนึ่งถ้วย ก่อนจะพ่นลมหายใจที่อวลไปด้วยกลิ่นสุราออกมา

เพื่อวันวาน เพื่อวันหน้า และเพื่อวันนี้