ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1211

บทที่ 1211 นักดาบผู้มีดาบสังหาร

หมอกฝนพร่างพราย

ในเมืองผี ฝนกำลังโปรยปราย

นักดาบสวมหมวกกุยเล้ย อุ้มดาบเดินออกจากประตูเมือง

โลกในสายตาของเขาเต็มไปด้วยหมอกหนาทึบ มองไม่เห็นเส้นทางเบื้องหน้า

แต่เขายังคงเลือกที่จะออกจากเมืองผี มุ่งหน้าสู่แผ่นดินกลาง เพื่อไปปกป้องใครบางคน

ปกป้องคนที่เขาเคยสัญญาว่าจะคุ้มครอง แต่กลับผิดคำพูดไม่ได้ทำตามที่รับปากไว้

“น่าเสียดายนัก ที่ไม่ใช่ข้าเป็นผู้ไป”

เบื้องหลังนักดาบ เซี่ยปี้อันในชุดคลุมดำกางร่ม สีหน้าเย็นชา

ด้วยกฎระเบียบของเมืองผี หลายสิ่งเขาไม่สามารถทำได้

การเข้าออกเมืองผีล้วนมีกฎเกณฑ์กำหนดไว้

เขาอยากออกจากเมืองผีไปสังหารเยว่ปู้ฝาน แต่ราชาผีไม่อนุญาต

นักดาบตรงหน้าสามารถออกจากเมืองผีตามคำสั่งได้ ทำให้เขารู้สึกเศร้าใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

“รับด้วย!” เซี่ยปี้อันโยนดาบประจำกายของตนไปให้นักดาบ มันเป็นดาบใหญ่ยาวเรียวที่มีลวดลายปีศาจ

นักดาบใช้มือซ้ายรับดาบใหญ่มา มัดรวมกับกระบี่ที่สะพายอยู่ด้านหลัง พูดเรียบ ๆ ว่า

“ข้าไม่ใช้ดาบ”

เขาไม่ใช้ดาบ แต่เพื่อเป็นการป้องกันไว้ก่อน ดาบเล่มโปรดของเซี่ยปี้อันเล่มนี้ ถ้าพกติดตัวไปก็คงดี

นักดาบสวมรองเท้าฟาง เดินมุ่งหน้าไปในสายฝนและหมอกที่ไม่รู้จุดหมาย

เขาไม่รู้ว่าเส้นทางเบื้องหน้าจะเป็นอย่างไร รู้เพียงว่านี่คือแผ่นดินกลาง เขาไม่รู้ว่าคนผู้นั้นตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง ไม่เป็นไร พลังดาบจะนำทางเขาเอง

เขาเป็นเพียงหนึ่งในผู้บุกเบิก เป็นเพียงคนรู้จักเก่าแก่เท่านั้น

แซ่ของเขาคือหลี่ หลี่ผู้เที่ยงธรรม

……

ค่ำคืนลึกลงเรื่อย ๆ

ที่ตำหนักบูรพาในเมืองหลวงราชวงศ์เซียนต้าโจว โคมไฟสว่างไสว

เหล่าขุนนางทั้งหลายกำลังเมามายด้วยฤทธิ์สุรา ความเกรงกลัวและระมัดระวังลดน้อยลง ต่างพากันถามคำถามจ้าวอู่เจียง

มีคำถามสารพัดประเภท

เรื่องราวการเมืองในราชสำนัก การใช้คำในบทกวี ความรู้เรื่องคาถาอาคม รวมถึงลักษณะสตรีที่ชื่นชอบ

เมื่อพูดถึงข้อบกพร่องของตัวเอง ก็พูดได้อย่างละเอียดถี่ถ้วน จนทำให้แขกเหรื่อทั้งหลายสงสัยว่า ใครกันแน่ที่เป็นศัตรูขององค์ชายสี่

ราวกับว่าตัวการที่ต้องการทำลายชื่อเสียงขององค์ชายสี่ไม่ใช่คนอื่น แต่เป็นองค์ชายสี่เอง

และความสามารถที่แสดงออกมาโดยไม่ตั้งใจผ่านการสนทนาและกิริยาท่าทาง ยิ่งทำให้ผู้คนรอบข้างตะลึง

นี่คือองค์ชายสี่หรือ?

หรือว่านี่ต่างหากคือองค์ชายสี่ที่แท้จริง?

แขกเหรื่อบางคนที่มีไหวพริบ ได้กลิ่นความจริงบางอย่าง

นี่คือองค์ชายสี่ แต่ไม่ใช่องค์ชายสี่คนเดิม แต่เป็นองค์ชายสี่ที่ต้องการแย่งชิงบัลลังก์อย่างแท้จริง

การกระทำ ณ ที่นี้และเวลานี้ เป็นการเพิ่มความเป็นมิตรให้กับตัวเอง

ไม่ว่าจะเป็นจักรพรรดิแบบใด ความเป็นมิตรก็เป็นคุณสมบัติที่ขาดไม่ได้

ปกติอาจจะดูน่าเกรงขาม อาจจะเย็นชา แต่เมื่อจำเป็น ความเป็นมิตรก็ต้องแสดงออกมาได้อย่างเป็นธรรมชาติ

จีปออิงได้กลิ่นอันตรายที่กำลังคุกคามที่พยายามกลมกลืนไปกับบรรยากาศที่เป็นมิตรนี้

แต่เขาก้าวเดินได้อย่างยากลำบาก ไม่เป็นธรรมชาติเลยแม้แต่น้อย

และเขาก็ตกอยู่ในจังหวะการเคลื่อนไหวของจ้าวอู่เจียงอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว…