ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1230

บทที่ 1230 แลกรางวัลกับกาลเวลา

หลินอวี้จ้องมองป้ายชื่อที่วางอยู่บนโต๊ะบูชาอย่างเหม่อลอย

ป้ายชื่อเหล่านั้นล้วนเป็นของสมาชิกตระกูลหลิน

แต่เขากลับไม่พบชื่อของท่านพ่อ

คงเป็นเพราะมีเพียงผู้ที่มีคุณูปการยิ่งใหญ่ต่อตระกูลหลิน และเป็นผู้ที่มีคุณธรรมสูงส่งเท่านั้น ที่จะมีสิทธิ์ให้ป้ายวิญญาณถูกวางบนโต๊ะนี้หลังจากสิ้นชีวิต

ท่านพ่อของเขาเป็นเพียงชาวนาธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น

มือของหลินอวี้ในตอนนี้ถูกชายชราที่หรี่ตามองไม่ค่อยชัดคนหนึ่งจับไว้แน่น

ชายชราผู้นี้ดูเหมือนจะจำเขาได้

หากนับตามลำดับอาวุโสอย่างเคร่งครัดแล้ว เขาถือเป็นผู้อาวุโสของทั้งคนแก่และเด็ก ๆ ที่ยืนอยู่ทั้งในและนอกหอบรรพชนตระกูลหลินในปัจจุบัน

หลายร้อยปีผ่านไป

ตระกูลหลินยังคงอาศัยอยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งนี้ ทุกอย่างไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

เรื่องราวมากมายในโลกนี้ ถูกส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่น

ความมั่งคั่งถูกสืบทอด ความยากจนถูกถ่ายทอด

คนส่วนใหญ่ใช้ชีวิตอย่างธรรมดาสามัญ ไม่สามารถก้าวข้ามชนชั้นที่ตนเองอยู่ได้

หลินอวี้ได้ทำภารกิจที่องค์ชายของเขามอบหมายเสร็จสิ้นแล้ว

เขารีบนำหยกจารึกไปมอบให้กับจูกัดเซี่ยวไป๋ด้วยตัวเอง

แต่เดิมเขาคิดว่าคงต้องใช้เวลาหลายวัน

เพราะการเดินทางจากดินแดนเทพศักดิ์สิทธิ์ตอนกลางไปยังดินแดนเทียนเป่าในดินแดนน้ำศักดิ์สิทธิ์ทางใต้ต้องใช้เวลาเดินทางหลายวัน

แต่เขาไม่คิดว่าจูกัดเซี่ยวไป๋จะคาดการณ์เรื่องนี้ไว้ล่วงหน้าแล้ว

เขาเพิ่งเดินออกจากกู่หวงเทียน หนึ่งในเก้าสวรรค์ ก็ได้พบกับจูกัดเซี่ยวไป๋

หลังจากทำภารกิจเสร็จ เขาก็กลับไปยังบ้านเกิดในความทรงจำอันแสนไกล นั่นคือหมู่บ้านตระกูลหลิน

หมู่บ้านตระกูลหลินเป็นเพียงดินแดนของสามัญชนที่เล็กมากในพื่นที่กว้างใหญ่ไพศาลของมณฑลอู๋ถง ในอาณาเขตราชวงศ์เซียนต้าโจวแห่งกู่หวงเทียน หนึ่งในเก้าสวรรค์

ภูเขาในบ้านเกิดไม่ได้เปลี่ยนแปลงมากนัก แต่เนินดินเล็ก ๆ ที่เป็นที่ฝังศพของท่านพ่อท่านแม่ของเขากลับหาไม่พบ

เขาจึงมาที่ศาลบรรพชนเพื่อสอบถาม

ชายชราเป็นผู้อาวุโสที่มีอายุมากที่สุดในตระกูลหลินปัจจุบัน แม้จะอายุเก้าสิบสามปีแล้ว แม้แต่หัวหน้าหมู่บ้านก็ต้องเรียกเขาว่าปู่ทวด

หลินอวี้มีสีหน้าเคร่งขรึม เขาได้เรียนรู้วิธีแก้ปัญหามากมายจากองค์ชายของเขาเมื่อไม่นานมานี้

หากไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร รู้สึกสับสนกับอนาคต ไร้จุดหมาย

อย่าได้กังวลไป ทุกสิ่งต้องใช้เวลา จงใช้ชีวิตอยู่กับปัจจุบัน ทุกอย่างจะดีขึ้น ทุกอย่างจะผ่านไป

จงพยายามใช้ชีวิตในแต่ละวันให้ดี ไม่ต้องไปเปรียบเทียบกับผู้อื่น เพียงแค่วันนี้ไม่ด้อยไปกว่าตัวเจ้าเมื่อวาน แม้จะแข็งแกร่งขึ้นเพียงน้อยนิด เพียงเศษเสี้ยว เพียงเล็กน้อย เพียงนิดเดียว

สะสมทีละวัน เก็บเกี่ยวทุกวัน

เมื่อโชคดีมาเยือน เมื่อถึงเวลาที่เจ้าจะประสบความสำเร็จ เจ้าจะรู้สึกได้

แล้วจงใช้ความพยายามที่เจ้าสะสมมาทุกวัน แลกรางวัลจากกาลเวลา

นั่นคือสิ่งที่เจ้าสมควรได้รับ และเป็นสิ่งที่เจ้าจะต้องได้รับอย่างแน่นอน

ทั้งหมดนี้คือถ้อยคำดั้งเดิมที่หลินอวี้ ได้ยินมาจากองค์ชายของเขา

ดังนั้นหลินอวี้จึงเลียนแบบน้ำเสียงที่ผ่อนคลายและสบาย ๆ ขององค์ชาย ยิ้มพลางกล่าวกับชายชรา

“หากเจ้าไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร…”