ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1240

บทที่ 1240 คนเสียสติ

“จ้าวเนี่ยนเซี่ย…” มู่เชียนเชียนแสดงสีหน้าแข็งทื่อ ในดวงตามีม่านน้ำเอ่อคลอ แฝงด้วยเส้นเลือดสีแดงฉานวูบไหว

นางเหลือบมองทั้งสามคนที่ถูกกักอยู่ในม่านแสงแก้ว ร่างกายแทบจะทรุดลงไป

ความเจ็บปวดรวดร้าวราวกับถูกฉีกกระชากแล่นผ่านหัวใจ แผ่ซ่านไปตามเส้นลมปราณทั่วร่าง

นางยกมือทั้งสองกุมหน้าอกแน่น ความเจ็บปวดทำให้ร่างของนางโค้งงอ ปิ่นที่รวบผมดำสลวยหล่นกระทบพื้นแตกเป็นชิ้น ๆ ผมของนางสยายออก ทั้งร่างสั่นระริก

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ… จ้าวเนี่ยนเซี่ย…”

นางหัวเราะ… หัวเราะอย่างเจ็บปวด

ไม่รู้ว่าหัวเราะอะไร

บางทีอาจมีเพียงนางเท่านั้นที่รู้

“มู่เชียนเชียนหยุดเถอะ” จูกัดเซี่ยวไป๋มองร่างของมู่เชียนเชียนที่งอตัวเป็นก้อน เขารู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดของนาง ทำให้เขารู้สึกสงสัย

แต่เขาก็ไม่ได้ลดความระแวดระวังลง กลับเอ่ยเสียงทุ้มว่า

“ตราบใดที่เจ้าไม่ทำร้ายพวกนาง ข้าจะไม่ลงมือกับเจ้า”

“มิเช่นนั้นอย่าโทษว่าข้าไร้น้ำใจ”

“แม้เจ้าจะมีพลังสามกัลป์ และข้ามีเพียงหนึ่งกัลป์ เจ้าก็ไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของข้าได้ เจ้าก็รู้ดี”

“ตอนนี้ยังไม่สายเกินไปที่จะยอมแพ้ ไม่ต้องก่อความผิดพลาดที่ใหญ่กว่านี้…”

มู่เชียนเชียนนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น ผมเผ้ายุ่งเหยิง ดูเหมือนหญิงวิกลจริตที่มักพบเห็นได้ตามหมู่บ้านชาวบ้านทั่วไป

รอบกายนางเริ่มมีควันสีสันต่าง ๆ ลอยออกมา นั่นคือพิษ

“ระวัง!” จูกัดเซี่ยวไป๋โบกมือใหญ่ ร่างพุ่งทะยาน ไปยืนขวางหน้าตู๋กูหมิงเยว่และอีกสองคน

ในชั่วขณะถัดมา ร่างของเขาก็แข็งค้างอยู่กับที่

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใด คมมีดอันเย็นเยียบได้แทงทะลุร่างเขาจากด้านหลัง ทะลุหัวใจ ปลายมีดโผล่ออกมาทางอกเสื้อ แสงวาบเย็นเยียบ

……

จ้าวอู่เจียงยืนอยู่กับที่ด้วยสีหน้าเย็นชา

สายลมหนาวพัดพาเสื้อคลุมยาวของเขาพลิ้วไหว แขนเสื้อสะบัดพั่บ ๆ

ด้านหน้าข้างกายเขามีหลินอวี้ผู้มีสีหน้าเคร่งขรึม

และด้านหน้าของเขากับหลินอวี้มีบุรุษผู้มีอาภรณ์พลิ้วไหวงดงามดั่งหยกยืนอยู่ด้วย

บุรุษผู้นั้นสวมเสื้อคลุมสีฟ้าอ่อนแบบบัณฑิต รูปโฉมหล่อเหลาอ่อนโยน ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายของนักปราชญ์ผู้คงแก่เรียน

อันตรายนี้มาจากอีกทิศทางหนึ่ง

เมื่อเทียบกับการแก้แค้นในตอนนี้ เขากลับห่วงความปลอดภัยของคนใกล้ชิดมากกว่า

เขาเหยียบปลายเท้าแล้วพุ่งตัวไป ตามสัญชาตญาณและแววตาเล็ก ๆ ของเยว่ปู้ฝานที่เขาสังเกตเห็นก่อนหน้านี้ มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้อย่างรวดเร็ว

เท้าของเขาเหยียบย่างดั่งสายฟ้า เร็วราวกับเสียงฟ้าร้อง

……

จูกัดเซี่ยวไป๋เสื้อผ้าด้านหน้าเปื้อนเลือดสด เขากำใบมีดแน่น ตรึงลมหายใจจับจ้องคนที่แอบโจมตีด้านหลัง ร่างกายถอยหลังอย่างบ้าคลั่ง หวังจะจับตัวคนผู้นั้นให้ได้

ปัง!

เขาชนเข้ากับม่านแสงแก้ว จึงพบว่าด้านหลังไม่มีผู้โจมตี มีเพียงภรรยาและลูกสาวสองคนของจ้าวอู่เจียงที่ถูกปกป้องอยู่

“ฮ่า ๆ”

เสียงหัวเราะประหลาดดังมา

เขามองตามเสียงนั้น เห็นชายหนุ่มผมสีดำคล้ำ รอยยิ้มเยาะหยัน นั่งยอง ๆ อยู่บนกำแพง ในมือถือมีดสั้นที่เปื้อนเลือดสด กำลังมองมาที่เขา

ชายหนุ่มทักทายพร้อมรอยยิ้ม

“นานแล้วที่ไม่ได้พบกัน เจ้าจูกัดบ้านนอก”