ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1241

บทที่ 1241 ดุร้ายและบ้าคลั่ง

“หวังปิ่ง!”

จูกัดเซี่ยวไป๋อาเจียนเลือดออกมาพรวด

ใบมีดที่อกของเขาหายไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้

ชายที่นั่งยอง ๆ อยู่บนกำแพงกระโดดลงมา รอยยิ้มเยาะหยัน ดวงตาเปล่งประกายตื่นเต้น แฝงไว้ด้วยความวิปลาสและชั่วร้าย

“จุ๊ ๆ หนึ่ง สอง สาม สตรีงามสามคน โอ้ไม่สิ ยังมีอีกคน สี่คน…

“แล้วยังมีเจ้าจูกัดบ้านนอกที่ผิวขาวเนียนละเอียด ก็ไม่เลวเหมือนกัน”

“หวังปิ่ง เจ้าออกมาได้อย่างไร! ตระกูลหวังของพวกเจ้ากำลังทำลายข้อตกลงในตอนนั้น!” จูกัดเซี่ยวไป๋บีบลูกเต๋าแก้วที่เหลืออยู่ในมือจนแตก

ของเหลวจากลูกเต๋าแก้วไหลผ่านฝ่ามือ ไต่ขึ้นหลังมือ ข้อมือ แขน และสุดท้ายก็ไหลไปทั่วร่าง

“หากเจ้าตายก็จะไม่มีใครรู้มิใช่หรือ?” หวังปิ่งจ้องมองหญิงสาวที่มีรูปร่างอวบอิ่มที่สุดในบรรดาสามสาวที่ถูกคุ้มครองด้วยสายตาเร่าร้อน พลางถูมือด้วยความตื่นเต้น

จูกัดเซี่ยวไป๋รอให้ของเหลวจากลูกเต๋าไหลไปทั่วร่าง สีหน้าของเขาหนักอึ้งยิ่งนัก

หวังปิ่งเป็นบุตรชายคนเล็กของหวังอ่าย ผู้อาวุโสตระกูลหวังและผู้เฒ่าแห่งสำนักเมตตาธรรม ได้รับความรักและตามใจมาตั้งแต่เด็ก

นิสัยเลวทรามและชั่วช้า รังแกคนอ่อนแอแต่กลัวคนแข็งแกร่ง ชอบย่ำยีผู้อ่อนแอ

เมื่อสิบปีก่อน หวังปิ่งได้ข่มขืนและสังหารธิดาเทพจากสำนักเล็ก ๆ สองคนในงานประชุมเก้าสวรรค์แห่งดินแดนเทพศักดิ์สิทธิ์ตอนกลาง เรื่องนี้ถูกเปิดเผยและแพร่กระจายไปทั่วทุกสำนักที่เข้าร่วมงานประชุมเก้าสวรรค์

ผู้ฝึกบำเพ็ญมากมายต่างเรียกร้องให้ลงโทษหวังปิ่ง

แต่หวังอ่ายพยายามปกป้องหวังปิ่งผู้เป็นบุตรชายคนเล็กสุดอย่างสุดความสามารถ โดยยอมจ่ายค่าชดเชยมหาศาล และกำหนดข้อตกลงว่าหวังปิ่งจะไม่ออกจากตระกูลหวังตลอดชีวิต จึงทำให้ความโกรธแค้นของผู้คนสงบลงชั่วคราว

ตลอดสิบปีที่ผ่านมา ไม่มีใครพบเห็นหวังปิ่งภายนอกจริง ๆ

แต่วันนี้จูกัดเซี่ยวไป๋ได้พบเขาเข้าแล้ว

สิบปีก่อน หวังปิ่งอยู่ในระดับจักรพรรดิขั้นห้า แม้พื้นฐานจะไม่มั่นคงแต่ก็ถือว่าไม่ธรรมดา

บัดนี้เวลาผ่านไปสิบปี ด้วยทรัพยากรของตระกูลหวังและการบำเพ็ญอย่างหนักที่ถูกบังคับ เพียงแค่จูกัดเซี่ยวไป๋สัมผัสวรยุทธ์ของหวังปิ่งเบา ๆ ก็รู้ว่าไม่ด้อยไปกว่าขั้นหกแน่นอน

นี่เป็นระดับที่เขาไม่อาจต่อกรได้

แต่เขาก็จะไม่ถอยหนี

เขาได้รับปากพี่ชายร่วมตระกูลไว้แล้ว นี่คือภารกิจของเขา

“โอ้โห… โมโหแล้วสิ ร้อนใจแล้วสิ” หวังปิ่งกระโดดลงมาอีกครั้ง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความอำมหิต

“อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ ปีนั้น เจ้านั่นแหละที่เป็นคนแจ้งความลับ”

“วันนี้ไม่มีใครมาช่วยเจ้าหรอก ข้าจะทำลายปากของเจ้าให้ย่อยยับ!”

“ดูมันสิ ชอบยุ่งเรื่องของคนอื่นนัก ในเมื่อว่างมากนัก ข้าจะทำให้มันไม่มีเวลาว่างเลย!”

สามสาวที่อยู่ภายใต้การปกป้องของแสงนั้น ตู๋กูหมิงเยว่กอดเสี่ยวเนี่ยนเซี่ยแน่น ปากก็พร่ำพูดคำปลอบโยนไม่หยุด

ชิงเอ๋อร์เหลือบมองท้องฟ้าสีเทาทะมึนที่ขอบฟ้า

หวังปิ่งยกมือคว้าไปในอากาศว่างเปล่า ดึงดาบยาวที่เปล่งประกายสีทองออกมา เขาค่อย ๆ เดินเข้าไปหาจูกัดเซี่ยวไป๋

“ข้าจะตัดเส้นเอ็นแขนขาเจ้าก่อน แล้วผนึกวิชาของเจ้า เช่นนี้เจ้าก็หนีไม่ได้ เวลาข้าลูบไล้เจ้า เจ้าจะได้ดิ้นรนได้บ้าง จะได้สนุกขึ้น”

จูกัดเซี่ยวไป๋เงียบไม่พูดจา เพียงแค่ยิ้มเท่านั้น

พรวด!

เสียงดังแผ่วเบาดังขึ้น คลื่นพลังใสบริสุทธิ์แผ่ซ่าน แขนขวาที่ถือดาบของหวังปิ่งร่วงลงพื้นดังเพล้ง