ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1264

บทที่ 1264 ความรู้และการกระทำเป็นหนึ่งเดียว

จ้าวอู่เจียงจูงมือของชิงเอ๋อร์ที่เย็นเฉียบดั่งหยกเย็น เข้ามาในห้อง

เมื่อก้าวเข้าไปในห้อง จ้าวอู่เจียงก็เจอกับสายตาที่เซวียนหยวนจิ้งจ้องมาทันที

เขามองเห็นเสี่ยวเนี่ยนเซี่ยที่หลับสนิทและตู๋กูหมิงเยว่ที่หลับตาพักผ่อน จึงเกาศีรษะอย่างเก้อเขิน

“เจ้าพูดโดยไม่กลัวว่าคนอื่นจะได้ยินก็แล้วไป แต่เจ้าไม่กลัวว่าจะปลุกสองแม่ลูกนี้ให้ตื่นหรือไร?” เซวียนหยวนจิ้งกดเสียงต่ำลง แล้วจ้องมองจ้าวอู่เจียงอย่างดุดันอีกครั้ง

“แค่ก แค่ก…” จ้าวอู่เจียงส่งสัญญาณให้ชิงเอ๋อร์ไปพักผ่อนบ้าง หลังจากเดินทางมาไกล ทั้งหวาดกลัวและกังวล คงเหนื่อยล้าทั้งกายและใจแล้ว

ชิงเอ๋อร์หยิบเก้าอี้มาตัวหนึ่ง นางวางเก้าอี้ไว้ข้างหัวเตียง จากนั้นก็นั่งลงบนเก้าอี้ สองแขนกอดดาบไว้ แล้วหลับตาลงในท่านั้น

จ้าวอู่เจียงค่อย ๆ ดึงดาบออกจากอ้อมกอดของชิงเอ๋อร์ ชิงเอ๋อร์จึงลืมตาขึ้นพร้อมขมวดคิ้ว

จ้าวอู่เจียงพูดอย่างเอ็นดู

“นอนเถิด ข้าอยู่ตรงนี้ ไม่จำเป็นต้องกอดดาบนอน”

“ข้าระวังก็เพราะท่านนี่แหละ” ชิงเอ๋อร์พูดด้วยน้ำเสียงค่อนข้างน้อยใจ แล้วส่งเสียงโกรธเล็กน้อย แต่ไม่ได้พยายามแย่งดาบคืน

“เอ่อ… แค่ก แค่ก… ข้าผิดเอง ข้าผิดเอง…” เสี่ยวจ้าวผู้ต่ำต้อยยอมอ่อนข้อให้

จ้าวอู่เจียงยิ้มอย่างเก้อเขิน

เซวียนหยวนจิ้งจัดให้ตู๋กูหมิงเยว่นอนราบลงอย่างดี ทุกคนในห้องเงียบกริบ ในยามพลบค่ำใกล้ค่ำนี้ ทุกอย่างช่างเงียบสงบและสันติสุข

รอให้ทั้งสามคนเข้านอน

จ้าวอู่เจียงและเซวียนหยวนจิ้งจึงเดินออกจากห้องบรรทม ทั้งคู่สบตากันครั้งหนึ่ง ต่างเห็นว่าอีกฝ่ายมีหลายสิ่งที่อยากพูด

ทั้งสองนั่งอยู่ใต้ชายคา มองท้องฟ้าสีเหลืองอ่อนจาง ๆ ในที่ไกล ๆ เซวียนหยวนจิ้งถามว่า “เรื่องทั้งหมดจัดการเรียบร้อยแล้วหรือ?”

“ก็ถือว่าใช่” จ้าวอู่เจียงยื่นมือเข้าไปในเสื้อขนสีขาวของเซวียนหยวนจิ้งเพื่อให้ความอบอุ่น พลางสั่นขาเบา ๆ

“หลังจากนี้มีแผนอะไรบ้าง” เซวียนหยวนจิ้งมีความกังวลในแววตา นางยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแน่ชัด แต่จากการเล่าคร่าว ๆ ของชิงเอ๋อร์และตู๋กูหมิงเยว่ที่กลับมา นางพอจะรู้ว่าครั้งนี้ศัตรูที่จ้าวอู่เจียงเผชิญมีพลังมหาศาล เหนือกว่าที่เคยพบมาก่อน

“ภรรยา ลูก และเตียงอุ่น…” จ้าวอู่เจียงหัวเราะเบา ๆ พลางพิงศีรษะบนไหล่ของเซวียนหยวนจิ้ง

“วันแล้ววันเล่า”

“ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงก็ดีนะ…” เซวียนหยวนจิ้งเม้มริมฝีปาก

ดังนั้น ข้าจึงรอไม่ได้ ไม่อาจรออนาคตที่จะมาถึง ข้าต้องเดินเข้าหามันด้วยตัวเอง”

“แล้วเจ้าจะทำอย่างไร?” เซวียนหยวนจิ้งถามเสียงนุ่ม

จ้าวอู่เจียงยิ้มซุกซนขึ้นมาทันที

“ทำข้างนอกนี่แหละ หากไม่ทำสักวัน เหมือนห่างกันสาม… เอ๊ะ ๆ… เจ้าหยิกข้าทำไม?”

“เจ้านี่ชอบทำตัวเหลวไหล” เซวียนหยวนจิ้งชายตามองจ้าวอู่เจียง

จ้าวอู่เจียงกระแอมกลับสู่ความจริงจัง พูดอย่างเอาจริงเอาจัง

“ต้องการอำนาจ ต้องการพลัง ต้องการทำตามเส้นทางของตัวเอง”

“ทาง? เส้นทางสู่ความยิ่งใหญ่?” เซวียนหยวนจิ้งสงสัย

“อืม… ใช่ แต่ก็ไม่ใช่” จ้าวอู่เจียงทำหน้าทะเล้น เขาไม่บอกหรอก

ก่อนจะกระซิบข้างหูเซวียนหยวนจิ้ง “เจ้าอาจเข้าใจว่าเป็นการนำความรู้มาปฏิบัติ”