ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1337

บทที่ 1337 ความตายของเสิ่นเหอ

เสิ่นเหอต้องการทำให้เกิดความประหลาดใจ เพื่อเปิดโปงใบหน้าที่แท้จริงของอิ้นอ๋องในปัจจุบัน

แต่สิ่งที่เขาเห็นมีเพียงผ้ายันต์เหลืองแผ่นหนึ่ง

บนกระดาษนั้นสลักลวดลายที่ซับซ้อนอย่างยิ่ง ราวกับเป็นหลักการสูงสุดของสวรรค์และโลก ต้นกำเนิดของสรรพสิ่ง ประทับตรงเข้าสู่จิตวิญญาณของเขา

เขาไม่อาจต้านทานได้เลย ดวงตาอันคมกริบของเขาพลันถูกเผาไหม้ราวกับไฟลุกโชน เจ็บปวดอย่างแสนสาหัส

ทั่วร่างของเขาเหมือนถูกเปลวไฟที่มองไม่เห็นลุกไหม้ เผาผลาญวิญญาณของเขาไม่หยุด

เขาได้แต่กลิ้งไปมา พยายามดับไฟที่ลุกไหม้ร่างกาย

แต่เขาไม่มีทางรู้ว่า ไฟที่มองไม่เห็นซึ่งเผาไหม้วิญญาณของเขานั้น มาจากผ้ายันต์ที่ราชครูวาดให้จ้าวอู่เจียงด้วยตนเอง

นี่ไม่ใช่สิ่งที่เสิ่นเหอผู้เป็นเพียงคนตัวเล็ก ๆ จากเมืองหวงเมาจะต้านทานได้

เพราะจางซวีคุนเป็นบุคคลเพียงผู้เดียวในราชวงศ์เซียนต้าโจวที่มีอำนาจเทียบเท่าฮ่องเต้ อย่าว่าแต่เสิ่นเหอเลย แม้แต่เจ้าเมืองหวงเมาออกมาเอง ก็ทำได้เพียงก้มหัวยอมรับเป็นขุนนาง และคุกเข่าคำนับเท่านั้น

เสิ่นเหอร้องครวญครางไม่หยุดในห้องหนังสือของรัชทายาท ความเจ็บปวดที่ดวงตายังเป็นเรื่องเล็ก ความเจ็บปวดจากเปลวไฟที่เผาไหม้วิญญาณของเขาต่างหากที่เป็นความทรมานถึงกระดูก

เขารู้สึกเสียใจ แต่สายเกินไปแล้ว

เขาพยายามสอดแนมความลับที่ไม่ควรล่วงรู้

จนสิ้นใจ…

รัชทายาทจีปออิงรู้สึกหนาวเยือกอย่างฉับพลัน เขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ พึมพำว่า

“เสิ่นเหอ… สิ้นใจแล้ว…”

……

“ถ้าเช่นนั้นข้าก็วางใจได้แล้ว”

จ้าวอู่เจียงพยักหน้าเบา ๆ

ชิงเอ๋อร์ใช้เวลาประมาณหนึ่งถ้วยชา ตรวจสอบร่างกายของเขาอย่างละเอียดว่ามีบาดแผลภายนอกหรือไม่ โดยเฉพาะการตรวจสอบบริเวณช่วงล่างของร่างกาย นางเอาใจใส่เป็นพิเศษ

ผู้ฝึกวิชา หากช่วงล่างมั่นคง จิตใจก็มั่นคง นั่นคือความมั่นคงที่แท้จริง

หลังจากชิงเอ๋อร์ตรวจเสร็จ นางเช็ดริมฝีปากเล็ก ๆ ที่ชื้นของนาง แล้วบอกเขาอย่างเขินอายว่าการตรวจเบื้องต้นไม่พบปัญหา จึงทำให้เขาหัวเราะและพูดว่า “ถ้าเช่นนั้นข้าก็วางใจได้แล้ว”

“ยังตรวจไม่เสร็จเลยนะ…” ชิงเอ๋อร์ตอบอย่างออดอ้อน

“บาดแผลภายนอกไม่มี แล้วบาดแผลภายในล่ะ?”

“แล้วจะตรวจบาดแผลภายในได้อย่างไร?” จ้าวอู่เจียงไม่เข้าใจจริง ๆ เขาเป็นหมอ รู้วิธีรักษาบาดแผลภายในตามหลักการ แต่ตอนนี้เขาไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าชิงเอ๋อร์จะรักษาบาดแผลภายในได้อย่างไร

เสียงดังตุบตับ

“พี่เขย ข้ากำลังจะตายแล้ว…” ชิงเอ๋อร์ขมวดคิ้ว ส่งเสียงครวญครางน่าสงสาร อ่อนระทวยอยู่ในอ้อมกอดของจ้าวอู่เจียง

“ถ้าเช่นนั้นเจ้าร้องเพลงให้ข้าฟัง ข้าจะปล่อยเจ้าไป” จ้าวอู่เจียงมีจิตใจของหมอ ทนเห็นคนงามร้องไห้ไม่ได้

“บนเตียงมีหมาป่าเดียวดายนามว่าอู่เจียง…” ชิงเอ๋อร์ร้องเบา ๆ อย่างอ่อนหวานด้วยใบหน้าแดงก่ำ

“เกิดมาหล่อเหลาและใจดี มีดวงตาคู่งามที่ดึงดูดผู้คน…”

“ไม้กระบอง…”

“เอ๊ะ… ท่าน!”

“ไม่เล่นกับท่านแล้ว…”

ชิงเอ๋อร์ผู้งดงามและอกหวานรู้สึกอายไม่หยุด เลือกที่จะขอความเมตตา

นางหนีพ้นมังกรของจ้าวอู่เจียงหลังจากพักผ่อนสั้น ๆ ความไม่ยอมแพ้ในใจก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง นางเลือกที่จะต่อสู้กับมังกรอีกรอบ

เพียงแต่เสิ่นเหอตายแล้ว อู่เจียงต้องขึ้นครองบัลลังก์ ไร้ผู้ใดในโลกเทียบได้

หญิงสาวผู้สังหารมังกร ในที่สุดก็ถูกแทงทะลุจิตวิญญาณ ทั้งร่างกายและจิตใจอ่อนล้า ไร้เรี่ยวแรงที่จะต่อสู้อีกต่อไป ได้แต่ปล่อยให้ลมหายใจของมังกรโถมเข้าใส่