ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1365

บทที่ 1365 การตัดสินใจ

ภายใต้ท้องฟ้าเดียวกัน กลับมีเกล็ดหิมะที่แตกต่างกัน ร่วงหล่นลงบนไหล่ของจ้าวอู่เจียง

เขากุมมือของหลินหลางแน่น ก่อนจะสัญญากับผู้อาวุโสเทียนหลานว่า

“ข้า… จ้าวอู่เจียงจะดูแลหลินหลางให้ดีแน่นอน และร่วมเป็นร่วมตายด้วยกัน”

ผู้อาวุโสเทียนหลานถอนหายใจอยู่บนซากปรักหักพัง ก่อนเอ่ยถามออกไป

“แล้วเสี่ยวเค่อเล่า?”

ทุกคนไม่ได้พูดถึงเรื่องเต่าศักดิ์สิทธิ์อีก ผู้อาวุโสเทียนหลานรู้ว่าจ้าวอู่เจียงจะไม่อยู่บนเกาะนี้นานนัก นางจึงอยากฝากฝังหลินหลางและหลินเสี่ยวเค่อให้กับจ้าวอู่เจียงก่อนที่เขาจะจากไป

หลินเสี่ยวเค่อเอามือไพล่หลัง และหันหน้าไปทางอื่น พวกเขาจึงมองไม่เห็นสีหน้าของนาง

“เสี่ยวเค่อถูกเจ้าเอาพรหมจรรย์ไปแล้ว… ใช่หรือไม่?” เมื่อเห็นจ้าวอู่เจียงไม่ตอบ ผู้อาวุโสเทียนหลานก็ถามต่อ

จนในที่สุด…จ้าวอู่เจียงพยักหน้าอย่างยอมรับ

“ใช่”

“แต่เป็นเพราะสถานการณ์บังคับ ตอนนั้นเหตุการณ์คับขัน และจำเป็นต้องทำเช่นนั้น”

“แต่เจ้าก็เป็นชายของนางแล้ว” ผู้อาวุโสเทียนหลานพูดอย่างเป็นห่วง

นางมองออกว่าแท้จริงแล้วเสี่ยวเค่อนั้นมีใจให้จิ้งจอกจากเผ่าหลินหลาง เมื่อเป็นเช่นนั้นก็ควรรีบคว้าไว้ หรือหากพลาดไปก็จะเป็นที่น่าเสียดาย

“ท่านย่า” จ้าวอู่เจียงจับมือของผู้อาวุโสหลินหลางแล้ววางไว้บนดวงใจของตัวเอง ก่อนจะเอ่ยอย่างจริงจังว่า

“ความชอบเป็นเรื่องที่ต้องมีให้กันและกัน พื้นฐานของการอยู่ด้วยกันก็คือความชอบ และความชอบก็เป็นสิ่งที่บังคับกันไม่ได้”

“หลินหลางมากับข้าเพราะนางอยากอยู่กับข้า และข้าก็อยากปกป้องนาง”

“แต่หลินเสี่ยวเค่อมีความคิดของตัวเอง เช่นนั้นการบังคับความคิดของตัวเองให้กับผู้อื่น…ไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้อง”

“นางมีทางเลือกของตัวเอง…”

“แล้วเจ้า…” ผู้อาวุโสเทียนหลานถอนหายใจ

“เจ้าเคยถามหรือไม่ว่านางเต็มใจไปกับเจ้าหรือไม่?”

ร่างของหลินเสี่ยวเค่อสั่นเทา ทว่าจ้าวอู่เจียงกลับเงียบปากไปชั่วขณะโดยที่ไม่รู้จะพูดอย่างไร

เพราะการปฏิเสธของเขาอาจทำร้ายจิตใจของหลินเสี่ยวเค่อ

แต่อย่างที่เขาพูด… ความชอบคือพื้นฐานของการอยู่ด้วยกัน

ทั้งเขากับหลินเสี่ยวเค่อเป็นเพียงความบังเอิญ และเป็นเหตุการณ์คับขัน แต่ไม่ใช่ความชอบ

ทว่าจ้าวอู่เจียงกลับตบมือของหลินหลางเบา ๆ พลางส่ายหน้าเล็กน้อย

“สตรีสวรรค์เผ่าจิ้งจอกชิงชิว หลินเสี่ยวเค่อขอรับคำสั่ง” ผู้อาวุโสเทียนหลานมองทุกอย่างเข้าไปในดวงตา นางค่อย ๆ ดึงปิ่นสีหยกขาวออกจากเส้นผม และทันใดนั้นผมของนางก็กระจายสยายอย่างสลวย

นางส่งปิ่นให้หลินเสี่ยวเค่อ

“ข้า ในนามของไป๋หลาน หัวหน้าเผ่าจิ้งจอกชิงชิว ขอมอบตำแหน่งหัวหน้าเผ่าให้แก่เจ้าอย่างเป็นทางการ”

“นับจากนี้เป็นต้นไป เจ้าคือหัวหน้าเผ่าจิ้งจอกชิงชิว”

“เจ้าต้องฟื้นฟูเผ่าจิ้งจอกชิงชิว และรับช่วงภารกิจ ปกป้องท่านผู้อาวุโสเต่าศักดิ์สิทธิ์จนกว่าจะตื่นขึ้น”

หลินเสี่ยวเค่อก้มหน้า น้ำตาไหลอาบแก้มจนหยดลงบนซากปรักหักพัง จากนั้นนางยื่นมือรับปิ่น

ถึงแม้มือของนางจะสั่นเทา แต่กลับดูมั่นคงและโดดเดี่ยวในเวลาเดียวกัน

ขณะนี้เกล็ดหิมะตกลงมาจากท้องฟ้าอันมืดมิด และปกคลุมบนบ่าอันบอบบาง กระทั่งตกลงบนเส้นผมดุจน้ำตกของนางในที่สุด

เฉกเช่นกับน้ำตาลเกล็ดที่ฟ้าดินโปรยปรายให้นาง

เพียงแต่ว่า…

น้ำตาลเกล็ดนั้นไม่หวาน แต่มีเพียงความขมขื่นเจืออยู่ทั้งหมดเท่านั้น