ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1368

บทที่ 1368 โลกไม่หยุดนิ่ง

ทุกคนล้วนมีทางเลือกของตัวเอง

หัวหน้าสำนักศรัทธาปฐพี จางซวีคุนที่เดิมทีมีชีวิตอยู่ได้อีกเกือบพันวันหรือสองปีครึ่ง กลับเลือกที่จะเดินสู่ความตายเร็วขึ้น

ในวันนี้เขาได้ตัดสินใจว่า

“ข้าไม่อยู่แล้ว!”

เขาทำนายด้วยกระดองเต่าครั้งแล้วครั้งเล่า จนกระทั่งกระดองแตกร้าว ผมบนศีรษะของเขากลายเป็นสีขาวโพลนไปหมด

แม้แต่ก่อนจางซวีคุนจะเป็นแค่ตาเฒ่า แต่ก็ดูแก่กว่าคนวัยกลางคนทั่วไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ทว่าตอนนี้ เขานั่งหลังค่อมอยู่ข้างเตาหลอมยา ผมขาวแห้งกรังกระจายไม่เป็นระเบียบ ดูเหมือนคนชราที่อยู่ในวัยใกล้ตายอย่างแท้จริง

“บัดซบ…” จางซวีคุนจ้องเปลวไฟที่ลอยวนในเตาหลอมด้วยดวงตาที่ไม่มีจุดรวมแสง

ตึง! ตึง! ตึง!

มีคนเคาะประตูสามครั้ง แล้วผลักประตูเข้ามา

“ข้าเพิ่งกลับมา เจ้าก็ตามหาข้าแล้ว มีเรื่องใหญ่…” ชายที่เปิดประตูเข้ามาเดิมทีมีสีหน้าเรียบเฉย เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

แต่เมื่อเขาเห็นตาเฒ่าที่นั่งอยู่ข้างเตาหลอมยา เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบก้าวเข้าไปถามอย่างสงสัย

“เจ้าเป็นอะไรไป?”

“หืม?” จางซวีคุนเหลือบมองด้วยดวงตาที่หรี่ลง บนใบหน้ามีจุดกระสีน้ำตาลประปราย และมุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้ม ทั้งดูใจดีและอบอุ่น

“รู้ธรรมะยามเช้า ตายยามเย็นก็ไม่เสียดาย”

จ้าวอู่เจียงมองจางซวีคุนอย่างลึกซึ้ง ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยฝุ่นจากหิมะและลม เขานั่งลงบนเบาะข้างจางซวีคุน

เขาพาหลินหลางกลับมายังต้าโจว และยังไม่ทันได้พักผ่อน แต่ก็ได้รับข่าวว่าจางซวีคุนกำลังตามหาตัวเขา จึงรีบมาอย่างเร่งรีบ

ทันทีที่เข้าประตูมา ก็เห็นจางซวีคุนผมขาวโพลนดูราวกับตะเกียงที่น้ำมันหมด

เขาออกจากราชสำนักเซียนต้าโจวไปเพียงหกวัน จางซวีคุนเป็นอะไรไปถึงได้กลายเป็นเช่นนี้?

“อันที่จริงเจ้าควรไปที่สำนักเติมฟ้าก่อน แล้วค่อยกลับมาที่ราชสำนักเซียนต้าโจว” ร่างจางซวีคุนแทบจะแนบติดกับเตาหลอมยา เขาหลับตาลงราวกับง่วงนอน พลางพูดช้า ๆ ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึก

“งานประชุมเก้าสวรรค์แห่งดินแดนเทพศักดิ์สิทธิ์ตอนกลางกำลังจะจัดขึ้นไม่ใช่หรือ? ถึงเวลานั้นข้าก็จะไปเอง” จ้าวอู่เจียงยื่นมือออกไปจับข้อมือของจางซวีคุน

ทว่าข้อมือของจางซวีคุนผอมแห้ง เหมือนกับท่อนไม้ไผ่แห้งเหี่ยวสีเหลืองซีด

“สำนักเมตตาธรรมได้ปลดหวังอ่ายจากตระกูลหวังออกจากตำแหน่งผู้อาวุโส และปลดผู้อาวุโสกับผู้พิทักษ์อีกหลายคนที่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับหวังอ่าย”

“เยว่ปู้ฝานก็ถูกขับออกจากสำนักเมตตาธรรม ตระกูลเยว่และตระกูลหวังเคยมีการโต้เถียงกัน สงสัยว่าความขัดแย้งอาจขยายวงกว้าง แต่ในปัจจุบัน ความร่วมมือยังคงดำเนินต่อไป”

“ภายในตระกูลหวังก็มีการแย่งชิงอำนาจระหว่างฝ่ายต่าง ๆ แต่ไม่ได้ใช้วิธีการรุนแรงเหมือนตระกูลหลี่ และปัจจุบันสถานการณ์ของตระกูลหวังยังค่อนข้างมั่นคง”

“ในอิ๋วหมิงเทียน เกิดสงครามระหว่างอาณาจักรเทียนเป่าและอาณาจักรชิงจู๋ ซึ่งเป็นหนึ่งในสิบราชวงศ์เซียนที่ยิ่งใหญ่ อีกทั้งกลุ่มอำนาจใหญ่น้อยอื่น ๆ ก็เกิดความขัดแย้งไม่หยุดหย่อน”

“และอาณาจักรต้าเฉียนที่มีพรมแดนติดกับราชวงศ์เซียนต้าโจวของพวกเรา ช่วงนี้ก็มีความเคลื่อนไหว แต่ไม่ใช่สงคราม น่าจะเป็นการเจรจาสงบศึก”

“วันที่เจ้าออกจากราชวงศ์เซียนต้าโจว เจ้าเพิ่งจะก้าวเท้าออกไป ทูตจากอาณาจักรต้าเฉียนก็มาถึงแล้ว และได้สัญญาว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องช่างฝีมือระดับชาติทั้งสิบสามคนอีก แต่หวังว่าราชวงศ์เซียนต้าโจวของพวกเราจะส่งบุคคลที่มีฐานะสูงส่งไปเจรจาเรื่องราวที่อาณาจักรต้าเฉียน”

“เพราะเรื่องนี้มีความสำคัญมาก จึงหวังว่าจะได้เจรจากันต่อหน้า”

“…”

จางซวีคุนพูดออกมาอย่างรวดเร็วมากมาย เขาเหลือบมองไปทางจ้าวอู่เจียงด้วยดวงตาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า

“นี่คือเรื่องใหญ่น้อยที่เกิดขึ้นในจงถู่ช่วงนี้ ส่วนนอกดินแดน ข้าไม่ทราบ”

“หากเจ้ามีข้อสงสัยอะไรก็ถามข้าได้…”