ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1370

บทที่ 1370 เจ้าจะยอมประนีประนอมหรือไม่?

“พลังของเต่าศักดิ์สิทธิ์ไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด แต่อย่างน้อยก็อยู่ในระดับสูงสุด”

ภายในอารามอู๋เหวย จ้าวอู่เจียงนั่งอยู่ข้างกายจางซวีคุนราวกับเป็นคู่ปู่หลานที่กำลังพูดคุยกันอย่างสบาย ๆ ท่ามกลางบรรยากาศอบอุ่น และกำลังอาศัยไออุ่นจากเตาไฟแผ่ซ่าน

จางซวีคุนมีรูปลักษณ์ชราภาพ ซึ่งดูเหมือนบรรพบุรุษของจ้าวอู่เจียง

แม้จ้าวอู่เจียงจะยังหนุ่ม แต่ในทางกลับกัน เขาก็เป็นหนึ่งในอาจารย์ใหญ่ของจางซวีคุนเช่นกัน

“ภัยพิบัติตื่นขึ้นแล้ว และบางทีพลังของมันอาจยังไม่ฟื้นคืนทั้งหมด มันต้องการรวบรวมผู้ติดตามให้มากขึ้น…”

“และผู้ที่อยู่ในระดับสูงสุดหรือเหนือกว่านั้น หรืออาจจะเป็นผู้ที่มีน้ำหนักแห่งโชคชะตาสูง ก็จะถูกจับตามอง…”

จ้าวอู่เจียงอดไม่ได้ที่จะขยับนิ้วมือเป็นจังหวะ อีกทั้งดวงตาเปล่งประกายไม่หยุด

“ผู้แข็งแกร่งอย่างเต่าศักดิ์สิทธิ์ที่ไม่เคยปรากฏตัวในโลก ไม่เคยปรากฏในแผนการใด ๆ ก่อนหน้านี้ ส่วนใหญ่คงเป็นฝ่ายวางตัวเป็นกลางและคอยสังเกตการณ์กระมัง?”

“ภัยพิบัติต้องการดึงเต่าศักดิ์สิทธิ์มาเป็นพวก จึงส่งคนไปตามหาหรือ?”

“ถ้าเช่นนั้น นอกจากเต่าศักดิ์สิทธิ์แล้ว ในโลกนี้ต้องมีผู้อยู่ในระดับสูงสุดที่จำศีลอยู่หรือไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องราวในโลกอีกแน่ พวกเขาคงต้องเผชิญกับการเลือกในอนาคตใช่หรือไม่?”

จางซวีคุนค่อย ๆ พยักหน้า โดยพื้นฐานแล้วเห็นด้วยกับความคิดของจ้าวอู่เจียง

“ตลอดหลายหมื่นปีที่ผ่านมา มีผู้แข็งแกร่งมากมายที่ได้ทำการเลือกแล้ว”

“หลังจากสงครามครั้งนั้น ผู้คนที่หันไปเข้าร่วมกับภัยพิบัติก็มีจำนวนเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ”

“นี่ก็เป็นเรื่องปกติ เพราะในเมื่อเทพปีศาจสิ้นชีพแล้ว ในโลกนี้ก็ไม่มีเทพปีศาจคนที่สองที่จะนำทุกคนต่อต้านภัยพิบัตินี้อีกแล้ว”

“เมื่อภัยพิบัติได้ตื่นขึ้นมา แล้วหากฟื้นคืนอย่างสมบูรณ์ คงไม่มีใครในโลกนี้จะสามารถต้านทานได้”

“บางทีผู้อาวุโสท่านนั้นจากสำนักเติมฟ้าอาจจะต้านทานได้สักหนึ่งหรือสองครั้ง แต่ก็มิอาจช่วยทุกคนไว้ได้”

“จ้าวอู่เจียงในยุคโบราณของข้าได้สั่งการหลายเรื่องเอาไว้” จ้าวอู่เจียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาด้วยสีหน้าแน่วแน่อย่างที่สุด

“ข้าต้องวางแผนไว้มากมาย”

“ข้าต้องเอาชนะภัยพิบัตินี้ได้อย่างแน่นอน”

“ข้าต้องสามารถ…”

“เมื่อสูญสิ้นเทพปีศาจ ภัยพิบัติตื่นขึ้นมา ผู้ที่รู้จักกาลเทศะย่อมรู้ว่าควรเลือกอย่างไร และเหล่าผู้แข็งแกร่งที่รู้จักกาลเทศะเหล่านี้ ก็คือผู้ทรยศ พวกเขาเลือกที่จะทรยศต่อโลกใบนี้ และยืนอยู่ฝั่งของผู้ชนะ”

“และผู้แข็งแกร่งบางคน ไม่สนใจเรื่องราวของโลก หรือกำลังสับสนอยู่ในความจริง กระทั่งเป็นความไม่รู้ เป็นผู้หลงทางที่สับสน”

จางซวีคุนดูเหมือนจะเปิดประเด็นพูดคุยขึ้นเรื่อย ๆ แต่ไม่ได้กล่าวถึงรายละเอียด เพราะเขาไม่กลัวอะไร

แต่เป็นฝ่ายจ้าวอู่เจียงที่รู้สึกสงสัยอยู่บ้าง เขาเข้าใจเรื่องราวผู้ทรยศ ผู้ประนีประนอม ผู้หลงทาง คร่าว ๆ แล้ว

แล้วเหตุใดจางซวีคุนยังต้องอธิบายซ้ำอีกรอบด้วย?

จางซวีคุนมองดูจ้าวอู่เจียงอย่างลึกซึ้ง

“ยังมีผู้แข็งแกร่งบางคนที่ไม่กล้าเชื่อว่าโลกกำลังจะพินาศ ไม่กล้าเชื่อว่าญาติมิตรจะตายหมด เพราะมันคงเจ็บปวดมากเกินไป ร่างกายของพวกเขาจึงกระตุ้นกลไกป้องกันทำให้ลืมทุกอย่าง และสร้างภาพมายาที่สวยงามให้จมอยู่ในนั้น นี่ก็คือผู้หลงทาง”

“ส่วนผู้ประนีประนอมนั้นมีเหตุผลมากกว่านั้นอีก” จางซวีคุนหยุดชั่วครู่ เมื่อมองดูจ้าวอู่เจียงแล้วยิ้มอย่างอ่อนโยนพลางกล่าวว่า

“หากวันหนึ่ง คนที่เจ้าใส่ใจเป็นพิเศษตายไป แล้วภัยพิบัติฉวยโอกาสตอนที่จิตใจเจ้าอ่อนแอ ทำให้จิตมารเติบโต มีช่องโหว่มากมาย คอยพร่ำบอกเจ้าว่า หากเจ้ายอมประนีประนอมกับมัน มันจะชุบชีวิตคนผู้นั้น และให้ชีวิตที่สวยงามแก่เจ้าตลอดกาล”

“เจ้า… จะยอมประนีประนอมหรือไม่?”