ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1372

บทที่ 1372 แยกสำนัก แต่ไม่แยกความรู้สึก

‘พูดเหลวไหล!’

‘เจ้าจ้าวอู่เจียงจะไม่รู้บ้างหรือ?’

‘ถ้าข้าไม่ระวังเจ้า แล้วจะระวังใคร?’

‘ปากหวานเจ้าเล่ห์ชอบเกี้ยวพาราสี ทั้งรอบตัวมีสาวงามมากมาย’

‘ยิ่งหน้าตาหล่อเหลาเช่นนี้ สตรีที่ไหนเห็นต้องมองไม่ละสายตา ไม่ระวังเจ้า แล้วจะระวังใคร?’

‘ศิษย์ของข้าจะต้องไม่ตกอยู่ในเงื้อมมือปีศาจของเจ้า!’

หัวใจของจางซวีคุนกระตุกวูบเมื่อได้ยินคำถามของจ้าวอู่เจียง จากนั้นเขาก็บ่นในใจอย่างบ้าคลั่ง แต่แล้วเขาก็ตัดสินใจพูดความจริงด้วยใบหน้าจริงจัง

“ไม่มีอะไรหรอก ข้าเพียงกำชับเจ้า ให้เรื่องสำคัญมาก่อน โดยเฉพาะในยามที่ภัยพิบัติใหญ่เริ่มปรากฏร่องรอย”

“จริงอย่างที่ท่านว่า” จ้าวอู่เจียงพยักหน้า ก่อนจะยิ้มอย่างอ่อนโยน

เขาจะมองไม่ออกได้อย่างไรว่าจางซวีคุนกำลังกังวลว่าเว่ยชิงหลิงอยู่ใกล้เขาเกินไป?

การสอบถามของเขา เป็นเพียงการหยอกล้อกับจางซวีคุนเท่านั้น

เขาก็ไม่อยากให้เว่ยชิงหลิงอยู่ใกล้เขามากเกินไป เพราะหากมีสตรีล้อมรอบตัวมากเกินไปก็ไม่ใช่เรื่องดี

เขาเพียงต้องการรักใครสักไม่กี่คนอย่างจริงจัง…

“เจ้ากลับไปเตรียมตัวเถิด” จางซวีคุนกล่าวอย่างจริงใจ

“คนที่จะไปราชวงค์ต้าเฉียนครั้งนี้ อันที่จริงแล้วไม่มีใครเหมาะสมไปกว่าเจ้า”

“หนึ่ง เจ้าปลอดภัย ตัวเจ้าในช่วงเวลานี้ไม่อาจถูกลบเลือนในเรื่องของเหตุและผล”

“สอง…” มือเหี่ยวย่นของจางซวีคุนแตะเบา ๆ ที่ฝ่ามือของจ้าวอู่เจียงทันใดนั้นในฝ่ามือของจ้าวอู่เจียงก็ปรากฏยันต์สีเงิน

“ผู้ดูแลหอดูดาวของราชวงค์ต้าเฉียนกับข้ามีความสัมพันธ์เก่าแก่ หากนำป้ายนี้ไปเป็นเครื่องยืนยัน นางจะช่วยให้เจ้าก้าวเข้าสู่จุดสูงสุดของสามภัยพิบัติเบื้องบนเอง”

“และเมื่อเจ้าก้าวเข้าสู่ระดับเก้าภัยพิบัติ เจ้าก็สามารถเลือกได้ว่าจะกลับไปราชวงค์ต้าเซี่ยสักครั้งหรือไม่”

“ต้าเซี่ย…” จ้าวอู่เจียงขมวดคิ้วแน่น อีกทั้งดวงตายังคงลึกล้ำและสั่นไหว

“ใช่” จางซวีคุนพยักหน้า

“ราชวงค์ต้าเซี่ย วันที่สิบสามเดือนสุดท้ายของปี”

“ดี” จ้าวอู่เจียงกำป้ายคาถาสีเงินขาวในมือแน่น

ทุกเรื่องที่เกิดขึ้นในราชวงค์ต้าเซี่ยจนถึงการล่มสลายครั้งสุดท้าย เป็นความเจ็บปวดที่อยู่ในใจเขาตลอดกาล

หยางเมียวเจิ้นได้กลายเป็นคู่ครองทางเต๋าของจ้าวอู่เจียงแล้ว เว่ยชิงหลิงจึงไม่สามารถเป็นคนที่สองได้

แม้ว่าหยางเมียวเจิ้นและจ้าวอู่เจียงเพียงแค่ทำสัญญาคู่ครองทางเต๋าเท่านั้น แต่ยังไม่ได้แต่งงาน และยังสามารถทำลายสัญญาคู่ครองได้ทุกเมื่อ เพื่อปล่อยให้ทั้งสองฝ่ายเป็นอิสระ

แต่จางซวีคุนก็จะไม่ทำเช่นนั้น…

ประเด็นสำคัญที่สุดคือ พี่หลินต้าวได้วางแผนให้หยางเมียวเจิ้นได้รับโชคลาภ ซึ่งจะเป็นประโยชน์ต่อทั้งสำนักศรัทธาษฎรและเป็นความหวังในการลุกขึ้นมาใหม่ของสำนัก

เมื่อโชคลาภที่แท้จริงกำลังจะเปิดเผย เขาจะไม่ยอมให้ศิษย์ของตนแย่งชิงโชคลาภที่ควรเป็นของหยางเมียวเจิ้นและสำนักศรัทธาษฎร

แม้ว่าสำนักเต๋าทั้งสามจะแยกกันเป็นสำนัก แต่ความรู้สึกไม่ได้แยกจากกัน

ทั้งหมดนี้เป็นความทุ่มเทของพี่หลินต้าว แล้วเขาผู้เป็นน้องชาย จะกล้าแย่งชิงความทุ่มเทของพี่ชายได้อย่างไร

พี่ชายของเขาหรือประมุขแห่งสำนักศรัทธาษฎร จางหลินต้าวนั้นเป็นผู้ที่คำนวณไม่มีผิดพลาด

และในยามที่สำนักกำลังเสื่อมถอย เขาได้คำนวณทุกคนที่ต้องการแสวงหาโอกาส และวางกลอุบายอย่างเปิดเผยต่อหน้าผู้คน แต่กลับไม่มีใครล่วงรู้

ครั้งนี้ เมื่อพื้นที่ลับของราชวงค์ต้าเซี่ยเปิดอีกครั้ง ทุกอย่างจะถูกเปิดเผยภายใต้แสงสว่าง

เขากับพี่เสี่ยวกั๋วจะปกป้องโชคลาภนี้แทนพี่หลินต้าวที่เสียชีวิตไปแล้ว

เขาจะไม่ยอมให้ใครแย่งชิงไป รวมถึงพวกเขาเอง