ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 139

บทที่ 139 รังสีอำมหิตที่แผ่เข้ามา

ย่านเจียงตู่ ทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ณ จวนที่พักอันหรูหรา

ใบหน้าที่ซีดเซียวของอันผิงเริ่มมีสีเลือดสูบฉีดมากขึ้น อาการบาดเจ็บของเขาทุเลามากแล้ว

อันผิงได้รับทราบข่าวมากมาย และกำลังจะเข้าไปรายงานต่อนายท่าน

เมื่อเดินเข้าไปในห้องตำรา เซียวเหยาอ๋องยังคงวุ่นวายอยู่กับการเขียนอะไรบางอย่าง

“นายท่านขอรับ ข้าน้อยตรวจสอบผู้คนที่เกี่ยวข้องกับฉีหลินทั้งหมดแล้ว” อันผิงคุกเข่าลงข้างหนึ่ง และพูดด้วยความเคารพ

“หนึ่งในนั้นมีนามว่าจ้าวอู่เจียง ปัจจุบันดำรงตำแหน่งขุนนางในหอคัมภีร์หลวง ข้าน้อยได้ยินข่าวมาว่าวันที่ฉีหลินทำการประมูลกระบี่มังกรฟ้าไปจากหอการค้าในวันนั้น จ้าวอู่เจียงมีส่วนสำคัญในการช่วยเหลือเขามาก นอกจากนี้ ข้างกายคนผู้นี้ยังมีองครักษ์ฝีมือดีคอยอารักขา ข้าคิดว่ากระบี่มังกรฟ้าน่าจะอยู่ในมือจ้าวอู่เจียงอย่างแน่นอนขอรับ…”

“จ้าวอู่เจียง…” เซียวเหยาอ๋องรู้สึกว่าชื่อนี้คุ้นหูชื่ออย่างประหลาด

ในเวลาต่อมา ดวงตาของเขาก็ทอประกายระยิบระยับ เขานึกออกแล้วว่าจ้าวอู่เจียงเป็นผู้ใด ที่แท้ก็มดปลวกตัวนั้นนั่นเอง

ซุนอี้ขู่เคยรายงานพฤติการณ์ของจ้าวอู่เจียงให้เขาได้รับทราบมาแล้ว แต่ตอนนั้นเขาไม่ได้ใส่ใจ

เช่นเดียวกับวันนี้

เซียวเหยาอ๋องพูดอย่างเย็นชา

“ฆ่าทิ้งซะ!”

“รับทราบขอรับ!” อันผิงรับคำ ก่อนจะกล่าวต่อ

“เช้าวันนี้ จางทุยถูกร้องเรียนโดยตู๋กูอี้เหอต่อหน้าฮ่องเต้ บัดนี้เขาถูกส่งตัวไปคุมขังอยู่ในคุกของกรมยุติธรรม ไม่ทราบว่านายท่านต้องการจะส่งคนไปช่วยเหลือจางทุยออกมาหรือ…”

“ฆ่าทิ้งซะ” เซียวเหยาอ๋องขัดจังหวะการพูดของอันผิง

อันผิงหยุดชะงักด้วยความตกตะลึงเล็กน้อย ก่อนจะรีบตอบรับอย่างรวดเร็ว “รับทราบขอรับ!”

พู่กันในมือของเซียวเหยาอ๋องไม่เคยหยุดการตวัด

“คนที่เซวียนหยวนจิ้งมอบจวนซิงชิงหยวนให้ใช่จ้าวอู่เจียงผู้นี้หรือไม่?”

“เป็นคนผู้นี้ขอรับ!” อันผิงตอบรับด้วยความเคารพ

เซียวเหยาอ๋องโยนพู่กันในมือทิ้ง น้ำหมึกสาดกระจายบนกระดาษขาว ทำให้ตัวอักษรที่เขียนอยู่บนนั้นแปดเปื้อนเลอะเลือน

“มันไม่สมควรแตะต้องของของข้า” เซียวเหยาอ๋องพูดเสียงเย็น

“พวกเรากลับไปดูจวนของข้ากันเถอะ”

หอการค้าเจียงตู่ หอฝู๋เจี๋ย

รถม้าสีแดงคันใหญ่วิ่งออกมาจากหอการค้า เสียงกระดิ่งที่ผูกติดอยู่กับรถม้าดังตลอดเวลา เมื่อคนขับรถม้ากระตุกสายบังเหียนอย่างต่อเนื่อง

บรรดาผู้คนที่อยู่บนท้องถนนต่างก็ต้องรีบหลบหลีก เฟิงซิ่วเอ๋อร์เป็นผู้ที่นั่งอยู่ในห้องโดยสารของรถม้า นางเลิกม่านขึ้นเพื่อดูสภาพแวดล้อมข้างนอกเป็นระยะ ด้วยหัวใจที่ร้อนรน

นางเพิ่งได้รับทราบข่าวจากท่านพ่อ ตระกูลฉินในหอการค้าได้เปิดเผยข่าวสำคัญเกี่ยวกับจ้าวอู่เจียง พวกเขาบอกว่าบุรุษผู้นี้ได้ไปล่วงเกินผู้ยิ่งใหญ่ และจ้าวอู่เจียงกำลังตกอยู่ในอันตราย

รถม้าเร่งความเร็วมุ่งหน้าไปทางทิศเหนือของตัวเมืองราวกับพายุ

ในเวลาเดียวกันนี้ รถม้าอีกคันหนึ่งก็วิ่งออกมาจากแดนตะวันตกเฉียงเหนือของตัวเมือง และเร่งความเร็วมุ่งหน้าไปยังจวนซิงชิงหยวนซึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันออก และคนขับรถม้าก็ไม่ใช่ใครอื่น เขาคืออันผิง ข้ารับใช้ผู้ซื่อสัตย์ของเซียวเหยาอ๋องนั่นเอง

…

จวนซิงชิงหยวน

จ้าวอู่เจียงและเจียงเมิ่งลี่นั่งพูดคุยกัน หลี่หยวนเจิ่งรู้สึกมีความสุขเป็นอย่างยิ่งเมื่อเห็นว่าทั้งสองคนเริ่มเข้ากันได้ดีแล้ว

หลังจากพูดคุยกันจบ จ้าวอู่เจียงก็นิ่งเงียบไปเนิ่นนาน

เขาเอาแต่ถูนิ้วมือของตนเอง รู้สึกได้ถึงลางร้ายบางอย่างกำลังคืบคลานเข้ามา

หากคนที่ฆ่าพี่ฉีเป็นบุรุษไร้หน้าจริง ๆ นั่นก็หมายความว่าบุรุษไร้หน้ากำลังตามหากระบี่มังกรฟ้า จะเกิดอะไรขึ้นถ้าคนผู้นั้นหากระบี่มังกรฟ้าในสำนักมังกรเกล็ดศิลาไม่พบ?

จ้าวอู่เจียงใช้ความคิดอย่างต่อเนื่อง อาการเหม่อลอยของเขาทำให้เจียงเมิ่งลี่กับหลี่หยวนเจิ่งยิ่งรู้สึกสงสัย และเคร่งเครียดมากขึ้นในเวลาเดียวกัน

ชายหนุ่มลองใคร่ครวญนึก หากตนเป็นบุรุษไร้หน้า ก็คงตรวจสอบคนที่มีความสนิทสนมกับพี่ฉีก่อนเป็นอันดับแรก หลังจากนั้นก็เริ่มเล่นงานคนสนิททีละคนเพื่อตามหากระบี่มังกรฟ้า… จ้าวอู่เจียงหรี่ตาลงช้า ๆ ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ ทันใดนั้น จ้าวอู่เจียงก็อุทานออกมาว่า “แย่แล้ว!”

หากเขาเป็นบุรุษไร้หน้า เขาก็คงเตรียมตัวมาที่นี่ และในกรณีที่เลวร้ายที่สุดเขาก็คงกำลังเดินทางมาที่นี่แล้ว!

จ้าวอู่เจียงรีบผุดลุกขึ้นยืน แล้วพูดอย่างเร่งรีบ

เมื่อประตูเปิดออก เฟิงซิ่วเอ๋อร์ก็เดินเข้ามาด้วยความร้อนรน และสิ่งที่นางพบก็คือกระบี่สองเล่มชี้ใส่หน้าของตน หญิงสาวจึงผงะถอยหลังไปทันที

“ข้าเอง!”

“เฟิงซิ่วเอ๋อร์?”

“แม่นางเฟิง?”

จ้าวอู่เจียงกับหลี่หยวนเจิ่งร้องอุทานออกมาพร้อมกัน หลี่หยวนเจิ่งรีบใช้กระบี่ของตนเองปัดกระบี่ของศิษย์น้องหญิงไปทางอื่น

“คุณชายจ้าว ท่านต้องรีบหนีไปจากที่นี่!”

ใบหน้าที่งดงามของเฟิงซิ่วเอ๋อร์กลายเป็นสีกุหลาบ นางหอบหายใจ พลางรีบเดินเข้ามา และชำเลืองมองไปที่เจียงเมิ่งลี่ซึ่งยืนหน้าตาถมึงทึงอยู่ข้างกายจ้าวอู่เจียง หลังจากนั้น นางก็หันสายตากลับมา และจับชายเสื้อของอีกฝ่ายไว้

“รีบหนีไปจากที่นี่ก่อนเถอะเจ้าค่ะ! กำลังจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ จ้าวอู่เจียงก็รีบคว้าจับข้อมือของเฟิงซิ่วเอ๋อร์

“เจ้ารู้ได้อย่างไร?”

หญิงสาวหน้าตางดงามผู้นี้กับจ้าวอู่เจียงมีความสัมพันธ์อย่างไรกันนะ… เจียงเมิ่งลี่หรี่ตาลง

เฟิงซิ่วเอ๋อร์ฉุดลากชายหนุ่มออกไปข้างนอก

“ท่านพ่อบอกข้ามาว่ามีชายในชุดสีน้ำเงินเที่ยวสอบถามข้อมูลของท่านในหอการค้าของเรา ดูเหมือนเขาต้องการจะทำร้ายท่าน และอีกครึ่งชั่วยาม เขาก็คงจะมาถึงที่นี่แล้ว…”

ว่าแล้วเชียว… จ้าวอู่เจียงเดินออกไปหน้าประตู และพบรถม้าจอดรออยู่ เขาบอกให้หลี่หยวนเจิ่งและคนอื่น ๆ ขึ้นไปบนรถม้า

“พวกท่านกลับไปที่หอการค้าก่อน ข้าจะเข้าวังหลวง!”

จ้าวอู่เจียงออกคำสั่ง ในเมื่อบุรุษไร้หน้าหาตัวเขาพบแล้ว ก็คงหมายจะเล่นงานตนอย่างแน่นอน การที่จ้าวอู่เจียงอยู่ห่างจากพวกเจียงเมิ่งลี่คือวิธีปกป้องที่ดีที่สุด

“น้องจ้าว…” หลี่หยวนเจิ่งส่งตัวเจียงเมิ่งลี่กับฮั่วหรูอี้ขึ้นไปบนรถม้า ส่วนตนมีสีหน้าเคร่งขรึม กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง

จ้าวอู่เจียงตบไหล่เขาเบา ๆ

“ท่านพี่รีบไปก่อนเถอะ รอฟังข่าวจากข้าให้ดี แต่ถ้ารอไม่ไหว ก็หลบหนีออกไปจากนครหลวงซะ!”