ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1396

บทที่ 1396 แต่ละคนมีจุดยืนของตัวเอง

หากเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นกับท่านเจ้าสำนักจริง ๆ และผู้แข็งแกร่งที่ก่อเหตุนี้ยังไม่ปรากฏตัว เช่นนั้นพวกเขาจำเป็นต้องระวังไว้

พวกเขาก็เคยคาดเดาว่าอิ้นอ๋องอาจเกี่ยวข้องกับการแตกสลายและหายไปของแผ่นป้ายชีวิตของท่านเจ้าสำนัก แต่เมื่อคิดให้ดีก็รู้ว่าเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน

เพราะพละกำลังของอิ้นอ๋องกับท่านเจ้าสำนักแตกต่างกันมากเกินไป และเป็นไปไม่ได้เลยที่จะก่อให้เกิดเหตุการณ์ผันผวนนี้ในเวลาอันสั้น

ทว่าขณะนี้หมอกสีม่วงในดวงตาของจ้าวอู่เจียงเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ จนจมลงสู่ก้นดวงตา ซึ่งเป็นสีม่วงลึกล้ำราวกับความมืดสนิท

อีกทั้งบริเวณกลางลำตัวที่ถูกคำสาปกดให้โค้งงอ ได้ยืดตรงขึ้นอย่างสมบูรณ์จนสามารถยืนตระหง่านอย่างสง่างาม

กระทั่งมือที่กำกระจกทองสัมฤทธิ์ไว้ก็ไม่สั่นอีกต่อไป

แม้กระจกทองสัมฤทธิ์จะถูกคำสาปของสำนักโหราศาสตร์หลวงกักขังไว้ แต่จ้าวอู่เจียงยังรู้สึกว่าเขาคือเจ้าของกระจกบานนี้

เหตุใดเขาจึงไม่สามารถหยิบอาวุธศักดิ์สิทธิ์นี้ขึ้นมาได้?

ทว่าขณะนี้เลือดสดในฝ่ามือของเขาและเลือดสีม่วงแดงที่ไหลลงมาถึงข้อศอก เริ่มไหลย้อนกลับไปตามด้ามยาวของกระจกจนถึงผิวกระจก

“ข้าจะพานางไป”

น้ำเสียงของเขาราบเรียบราวกับกำลังพูดถึงเรื่องธรรมดาที่สุดและไม่อาจโต้แย้งได้

“ท่าน!” ขันทีอาวุโสเวินปู๋เซิ่งรู้สึกตกตะลึงอย่างยิ่ง

ไม่เคยมีผู้ใดสามารถทนต่อคำสาปอันมากมายดุจดวงดาวในท้องฟ้าของสำนักโหราศาสตร์หลวง และหยิบอาวุธศักดิ์สิทธิ์นี้ขึ้นมาได้อย่างง่ายดายเช่นนี้

เขาเห็นอิ้นอ๋องยืดตัวตรง และมือหนาที่กำลังถือด้ามกระจกทองสัมฤทธิ์สามารถยกกระจกขึ้นส่องดูได้ราวกับกำลังชื่นชมตัวเอง

“เวินปู๋เซิ่งลงมือ!”

สีหน้าของฮ่องเต้อวิ๋นเหวินเย็นชาลงอย่างสิ้นเชิง

“อิ้นอ๋อง ในเมื่อท่านดื้อรั้นไม่ยอมรับฟัง เช่นนั้นก็อย่าได้ถือโทษโกรธขุนนางเฒ่าผู้นี้เลย!” เวินปู๋เซิ่งรู้สึกเย็นวาบขึ้นมา เขายกแขนขึ้นโบกมือ พลังวิเศษอันมหาศาลพุ่งออกมาอย่างฉับพลัน

บัดนี้การโจมตีของเขาที่มีต่ออิ้นอ๋อง อาศัยเพียงกำลังของอิ้นอ๋องย่อมยากที่จะต้านทานได้ ซึ่งส่วนใหญ่น่าจะเป็นผู้แข็งแกร่งที่ซ่อนตัวอยู่ลงมือขัดขวางเอาไว้

ดังนั้นเขาจึงเข้าไปใกล้ฮ่องเต้ของตนเองทันที เพื่อป้องกันไม่ให้ฮ่องเต้ถูกโจมตีโดยไม่ทันตั้งตัว

หลังจากหนึ่งลมหายใจผ่านไป ทั้งสามคนยืนเป็นรูปสามเหลี่ยมราวกับเจ้าไม่ขยับ ข้าก็ไม่ขยับ เช่นนั้นจึงไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ฮ่องเต้อวิ๋นเหวินจึงมองสำรวจบริเวณรอบ ๆ หอดูดาวด้วยความสงสัย

ขันทีอาวุโสเวินปู๋เซิ่งยิ่งหวาดระแวงมากขึ้น เพราะเขาเห็นอิ้นอ๋องกำลังจะเอาอาวุธศักดิ์สิทธิ์ของราชวงศ์ต้าเฉียนใส่เข้าไปในอก ทันใดนั้นท่าทางของเขาก็ยิ่งดุดันขึ้น นิ้วมือขยับไปมา และทำท่าร่ายคาถาไม่หยุด

“อิ้นอ๋อง คราวนี้ข้าจะไม่ปรานีอีกแล้ว ท่านวางกระจกนั้นลงเถิด”

“ที่นี่คือหอชมดาว ยิ่งไปกว่านั้นยังอยู่ในวังหลวง มีคำสาปต้องห้ามมากมาย อีกทั้งทั้งในและนอกวังหลวงก็มีผู้แข็งแกร่งอยู่ไม่น้อย วันนี้ไม่ว่าอย่างไร ท่านก็พาออกไปไม่ได้หรอก”

จ้าวอู่เจียงเก็บกระจกทองสัมฤทธิ์อย่างใจเย็น ทั้ง ๆ ที่กลิ่นอายของมันเต็มไปด้วยพลังชั่วร้าย ก่อนที่เขาจะค่อย ๆ เลิกคิ้ว และยิ้มอย่างอ่อนโยนมองไปที่เวินปู๋เซิ่ง

“เหตุใดท่านต้องหาทางลำบากให้ตัวเอง และดื้อรั้นไม่ยอมรับความจริงด้วยเล่า?” ขันทีอาวุโสเวินปู๋เซิ่งถอนหายใจพลางยกมือขึ้นคว้า