ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1403

บทที่ 1403 การได้รับสมบัติล้ำค่า

บนหอชมดาว

ฮ่องเต้แห่งราชวงศ์ต้าเฉียนองค์ปัจจุบัน อวิ๋นเหวิน กำลังคุกเข่าก้มกราบจ้าวอู่เจียงด้วยทั้งห้าส่วนของร่างกาย

การตอบสนองของเขาเรียกได้ว่ารวดเร็วเหนือใคร เมื่อบรรพชนของตระกูลปรากฏตัวและคำนับจ้าวอู่เจียง พร้อมทั้งเรียกด้วยคำเรียกอันเคารพว่าเทพปีศาจ เขาก็คุกเข่าลงทันที

บัดนี้หน้าผากเหี่ยว ๆ ได้แนบกับแผ่นหยกสีเขียวอมฟ้าอันเยียบเย็นบนหอชมดาว แต่ดวงตาของเขาเบิกกว้างและจ้องมองแผ่นหินตรงหน้าอย่างแน่วแน่ ทว่าในใจเขาก็ตกตะลึงจนไม่อาจบรรยายได้

อิ้นอ๋องแห่งราชวงศ์เซียนต้าโจวผู้นี้เป็นเทพปีศาจหรือ?!

น่าแปลกใจ…

น่าแปลกใจที่รัชทายาทองค์ที่สี่แห่งราชวงศ์เซียนต้าโจวผู้นี้ไม่เหมือนกับที่บันทึกไว้ในอดีตเลย เพราะเขาช่างแข็งแกร่งเกินใคร แม้แต่เวินปู๋เซิ่งที่อาศัยพลังจากคำสาปต้องห้ามก็ยังพ่ายแพ้ในมือของเขา…

น่าแปลกใจที่เกราะเทพปีศาจที่เชิญมาจากวิหารเทพปีศาจถูกอิ้นอ๋องฉกชิงไปโดยตรง…

น่าแปลกใจที่เกราะเทพปีศาจที่อิ้นอ๋องสวมใส่ยังสามารถยืดขยายออกมาเป็นเกราะแขนได้อีก…

ที่แท้ก็เป็นเทพปีศาจมาเยือนด้วยตนเอง!

เอ๋?

นี่ไม่ถูกต้อง!

ท่านเทพปีศาจมิได้สิ้นชีพไปแล้วในยุคโบราณหรอกหรือ? ไฉนจึงยังคงมีชีวิตอยู่ในโลกนี้ได้เล่า?

ท่านบรรพชนมีเรื่องที่ไม่ได้บอกเขาอีกมากเพียงใด?

แม้ว่าเขาอยากจะถาม แต่กลับไม่กล้าเอ่ยปากออกไป…

อวิ๋นเหวินรู้สึกว่าความคิดของตนกำลังสับสนวุ่นวายจนศีรษะเหมือนจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ จากนั้นเขาก็นึกถึงคำขู่ที่เพิ่งพูดกับเทพปีศาจ และนึกถึงคำที่ตนเองเรียกอีกฝ่ายว่า ‘หลานรัก’ จนเขาอยากจะคุกเข่าลงและไม่ลุกขึ้นอีกเลย

ตอนนี้อวิ๋นเหวินได้คุกเข่าราบกับพื้นอยู่ข้างบรรพชน และหันหน้าไปทางจ้าวอู่เจียง ทว่าความสง่าผ่าเผยที่มีในยามปกติได้สลายหายไปหมดสิ้น กลับเหลือเพียงความตกตะลึงและความนอบน้อมเพียงเท่านั้น

“ข้าน้อยขอคารวะ ท่านเทพปีศาจ ขอคารวะบรรพชน”

แม้ว่าเขาจะรู้สึกสนใจ แต่ก็ไม่ได้เรียกร้องเกราะนี้อย่างชัดเจน

อันที่จริงเกราะนี้เป็นอาวุธศักดิ์สิทธิ์ที่แท้จริง ซึ่งน่าจะได้รับความทุ่มเทและความพยายามมากมายนับไม่ถ้วนในการบำรุงรักษา โดยราชวงศ์ต้าเฉียนมาหลายปี

แต่คนที่มีคุณธรรมไม่ควรแย่งชิงสิ่งที่ผู้อื่นรัก โดยเฉพาะสิ่งที่ผู้อื่นทุ่มเทแรงกายแรงใจสร้างขึ้น

เช่นนั้นเกราะเทพปีศาจที่ถูกตั้งชื่อตามเขา และแม้ว่าเขาจะรู้สึกคุ้นเคยกับมันบ้าง แต่ในท้ายที่สุดแล้วตลอดระยะเวลาอันยาวนานที่ผ่านมา มันก็ไม่ได้เป็นของเขาอีกต่อไป

“ข้า…ข้า…” ฮ่องเต้อวิ๋นเหวินตั้งท่าจะเอ่ยบางอย่างแต่ก็หยุดชะงักไป จากนั้นสีหน้าของเขาเริ่มมีแววซับซ้อน มีทั้งความไม่ยอมรับ ความน้อยใจ ความอดทน ความดิ้นรน และอื่น ๆ อีกมากมาย

หากกระจกทองสัมฤทธิ์ถูกเทพปีศาจนำไป เขาสามารถทนความเจ็บปวดได้ เพราะอย่างน้อยกระจกนี้เป็นอาวุธศักดิ์สิทธิ์ที่แตกหัก แต่เกราะเทพปีศาจเป็นสิ่งที่บรรพชนหลายรุ่นทุ่มเทความพยายามมากมายในการซ่อมแซม แล้วนำไปบูชาไว้ในวิหารเทพปีศาจ

วิหารเป็นของเทพปีศาจ แต่เกราะไม่ใช่เกราะที่เทพปีศาจเคยครอบครอง

เมื่อเกราะเดิมได้ถูกทำลายไปนานแล้ว เช่นนั้นเกราะเทพปีศาจในปัจจุบันเป็นเพียงเศษชิ้นส่วนบวกกับความพยายามของคนรุ่นหลังที่ซ่อมแซมและสร้างขึ้นมาใหม่

มันถูกประทับด้วยพลังของตระกูลอวิ๋นมานานแล้ว และเป็นหนึ่งในสองสมบัติล้ำค่าที่แข็งแกร่งที่สุดของตระกูลอีกด้วย