ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1406

บทที่ 1406 ภูเขาสูงยากจะข้ามผ่าน

ทั้งน้ำค้างยามเช้าที่เย็นเฉียบและลมหิมะขาวโพลน

ณ ดินแดนตะวันตกเฉียงใต้ของราชวงศ์ต้าเฉียน เมืองสู่หวังในขณะนี้กลับมีหมอกหิมะบางเบาปกคลุมยอดเขาสูงที่ทะยานเข้าสู่เมฆา

ภูเขาสูงลูกนี้คือภูเขาศักดิ์สิทธิ์ในใจชาวบ้านแห่งเมืองสู่หวัง และเป็นหนึ่งในสามภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งดินแดนกลาง ซึ่งก็คือภูเขาสู่เต๋า

เพราะภูเขาสู่เต๋าจะไม่มีกลไกป้องกัน ดังนั้นหิมะจากฟากฟ้าจึงสามารถปกคลุมมันจนขาวโพลนได้

แต่ทว่าภูเขาสู่เต๋ากลับมีพลังที่ลึกลับยิ่งกว่ากลไกป้องกันใด ๆ และหากยิ่งเดินขึ้นไปบนภูเขามากเท่าไรก็ยิ่งรู้สึกถึงพลังลึกลับนี้กดทับลงบนร่าง

เมื่อมาถึงกลางภูเขานั้นแล้ว แม้แต่ผู้บำเพ็ญก็ไม่สามารถเหาะข้ามไปได้

ส่วนบนยอดเขานั้น…

นับหมื่นปีมาแล้วที่ไม่เคยมีผู้ใดไปถึงยอดเขา และแทบไม่ต้องพูดถึงการข้ามภูเขาสูงลูกนี้ เพราะแม้แต่ผู้สูงส่งในอาณาเขตราชวงศ์ต้าเฉียนก็ไม่อาจข้ามไปได้!

เหตุเพราะยิ่งเข้าใกล้ยอดเขามากเท่าไร พลังก็ยิ่งถูกลดทอนมากเท่านั้น จนกลายเป็นเพียงคนธรรมดา

และคนธรรมดาย่อมไม่อาจทนต่ออากาศเบาบางบนที่สูง และความหนาวเย็นที่แทรกซึมถึงกระดูกจนทำลายจิตวิญญาณ จนแทบไม่ต้องพูดถึงเรื่องลึกลับอื่น ๆ

ณ ที่แห่งนั้น มีบันทึกประวัติศาสตร์ตลอดหลายพันปีที่ผ่านมาของภูเขานี้บนป้ายหินสูงกว่าสามจั้งที่เชิงเขาสู่เต๋า ซึ่งมีเพียงสองคนเท่านั้นที่ข้ามภูเขาอันยิ่งใหญ่ที่ตั้งตระหง่านระหว่างสวรรค์และพิภพลูกนี้ได้

หนึ่งในนั้นคือผู้แข็งแกร่งสุดยอดตั้งแต่ยุคโบราณหรือแม้แต่ก่อนหน้านั้น ผู้คนจึงเคารพนับถือว่าเป็นเล่าจื๊อ

อีกคนหนึ่งคือผู้แข็งแกร่งในช่วงปลายยุคภัยพิบัติโบราณ ผู้คำนวณทุกสิ่งในใต้หล้า ซึ่งเป็นเฮ่อเฉียงผู้ใช้คันเบ็ดตกคนโง่ทั้งหลายในโลก และเป็นผู้ตกปลาเพียงผู้เดียวตลอดกาล

เขาได้รับสมญานามว่า ‘เพียงคันเบ็ดสะบัดออกไป ก็ท่องไปได้ทั่วทั้งสี่ทะเล เพียงเหยื่อหว่านออกไป ก็ไร้เทียมทาน’

หากพูดให้เข้าใจง่ายตามภาษายุคหลังก็คือนักฆ่าคนโง่ ผู้เชี่ยวชาญการตกคนโง่ในโลก ทำให้คนโง่พากันกินเหยื่อและตายใต้คันเบ็ด

เขาคือเฮ่อเฉียงผู้ตกคนโง่ อีกทั้งผู้คนในเมืองสู่หวังยังเรียกขานเขาด้วยความเคารพว่า ‘จักรพรรดิเฮ่อเฉียง’ เพราะเขาเป็นหนึ่งในสองผู้ที่ข้ามผ่านภูเขาสู่เต๋าได้

จ้าวอู่เจียงยืนอยู่หน้าป้ายหินสีเทาขาว เขาใช้สายตาของตนเองค่อย ๆ กวาดมองตัวอักษรใหญ่อันทรงพลังที่สลักลึกลงไปในหินสามส่วน จากนั้นเขาก็เริ่มเข้าใจเกี่ยวกับภูเขาสู่เต๋าในเบื้องต้น และเริ่มเดินขึ้นบันไดไปทีละขั้น

บันไดหินเหล่านี้ที่ทอดยาวขึ้นไปบนภูเขาสูงล้วนเป็นหินสีเทา

แต่ราวกับว่ามีแขกคนหนึ่งต้องการคำตอบสำหรับความสงสัยอันยิ่งใหญ่ จึงมอบถุงใบหนึ่งที่ข้างในบรรจุคำมั่นสัญญาให้

“ท่านอาจารย์” ศิษย์ตัวน้อยวิ่งจนหอบแฮ่ก ๆ มาถึงห้องโถงด้านหลัง นางวิ่งผ่านระเบียงทางเดิน พลางร้องตะโกนว่า

“ท่านอาจารย์ มีผู้มาสักการะรายใหญ่มาเยือนเจ้าค่ะ!”

นางวิ่งเข้าไปในลานเล็กแล้ว แต่ยังไม่ทันเคาะประตูก็ได้ยินเสียงทะเลาะกันระหว่างศิษย์พี่ร่วมสำนักว่านจื่อกับท่านอาจารย์

นางไม่รู้สึกแปลกใจในเรื่องนี้แต่อย่างใด เหตุเพราะเรื่องแบบนี้เป็นเรื่องปกติในสำนักชิงเฉิงบนภูเขาสู่เต๋า อีกทั้งศิษย์พี่ร่วมสำนักว่านจื่อมักทำให้อาจารย์จางซวีไป๋โกรธจนเคราพองและตาถลนอยู่เสมอ

“จางเซ่าไป๋ ข้าจะบอกท่านนะว่าวันนี้ข้าจะกินอาหารกลางวันให้ได้!”

“เจ้าเด็กบ้านี่! ไสหัวไปให้พ้น! เจ้าเพิ่งกินข้าวเช้าไปเมื่อครู่เอง จะกินมื้อกลางวันแล้วหรือ? เจ้าเป็นหมูหรือเปล่า? เจ้าเป็นหมูใช่หรือไม่? เจ้าอย่าได้ทำตัวเหมือนอาจารย์หญิงของเจ้าตลอดเวลา!”

“เอ๋? จางเซ่าไป๋ ท่านแย่แล้ว ข้าได้ยินหมดแล้ว ท่านว่าอาจารย์หญิงเป็นหมู ข้าจะไปฟ้องอาจารย์หญิง ท่านรอดูเถอะ!”

“เอ๊ะ! เจ้าจะทำอะไร? เจ้าเด็กโง่ เจ้าจะทำอะไร? เจ้าอย่าไปนะ! ว่านจื่อ! จื่อเอ๋อร์ โอ๊ย! เจ้าเด็กเฮงซวย เจ้ากินไปเถอะ เจ้ากินมื้อกลางวันเดี๋ยวนี้เลย เจ้ากินเข้าไป ข้าจะไม่สนใจแล้ว ได้หรือไม่?”