ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1432
บทที่ 1432 ไม่มีผู้ใดสามารถช่วยทุกคนให้รอดได้
ความรู้สึกหวั่นไหวเมื่อใกล้ถึงบ้านเกิด
จ้าวอู่เจียงกับเซวียนหยวนจิ้งมาถึงดินแดนน้ำศักดิ์สิทธิ์ทางใต้แล้ว แต่ยังห่างจากดินแดนหลิงซีที่เป็นที่ตั้งของเมืองผีอยู่พอสมควร
เดิมทีทั้งสองคนควรจะรีบเร่งเดินทาง กลับชะลอฝีเท้าลง
จ้าวอู่เจียงรู้มานานแล้วว่าแคว้นต้าเซี่ยตั้งอยู่ในดินแดนลับแห่งหนึ่ง เขาได้คาดเดาตำแหน่งที่อาจจะเป็นที่ตั้งของดินแดนลับนี้ไว้แล้ว
บัดนี้เมื่อเขากับเซวียนหยวนจิ้งได้เดินทางมาทางนี้และกำลังเข้าใกล้เขตดินแดนลับ ทั้งสองคนต่างรู้สึกหวาดกลัวและตื่นเต้นไปพร้อม ๆ กัน
ภาพขุนเขาสลาย และประชาชนที่ตายในวันที่ฝนตกหนักยังคงชัดเจนในความทรงจำ
เซวียนหยวนจิ้งในฐานะจักรพรรดินีองค์สุดท้ายของราชวงค์ต้าเซี่ยยิ่ง ความรู้สึกสะเทือนใจมีมากมายเหลือคณานับจนไม่สามารถบรรยายออกมาได้
“ความพ่ายแพ้ของพวกเรา เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ไม่ใช่หรือ?”
หลังจากทั้งสองใช้แท่นส่งวิญญาณเดินทางมาถึงดินแดนหลิงซีในดินแดนน้ำศักดิ์สิทธิ์ทางใต้ เมื่อมองเห็นเมืองผีอยู่ไกล ๆ เซวียนหยวนจิ้งหยุดฝีเท้า ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล คิ้วขมวดด้วยความโศกเศร้า ชวนให้สงสาร นางถามคำถามนี้กับจ้าวอู่เจียง
“อาจเป็นเช่นนั้น” จ้าวอู่เจียงพลางลูบไหล่เซวียนหยวนจิ้งเพื่อปลอบประโลม
“มีผู้เข้ามาเกี่ยวข้องมากมาย สถานการณ์วุ่นวายเกินไป เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่ข้าและเจ้าในตอนนั้นจะสามารถช่วยทุกสิ่งที่กำลังจะพังทลายลงได้”
“ข้าควรจะอยู่ต่อ ข้าควรตายพร้อมกับประชาชนของข้า ข้าควรจะต่อสู้จนถึงที่สุดกับเจ้า” เซวียนหยวนจิ้งดวงตาสั่นไหว ดวงตากลมโตเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา
“เป็นข้าที่ดื้อรั้น เป็นข้าที่เห็นแก่ตัว…” จ้าวอู่เจียงโอบเซวียนหยวนจิ้งเข้าสู่อ้อมอก
“ข้าช่วยทุกคนไม่ได้ ข้าทำได้เพียงพยายามอย่างสุดความสามารถ ช่วยเจ้าให้รอดเสียก่อน แล้วค่อยพยายามหาทางช่วยพวกเขา”
เซวียนหยวนจิ้งซบอยู่ในอ้อมอกของจ้าวอู่เจียง ดวงตาของนางเปียกชื้นด้วยน้ำตาอุ่น ๆ
“ไม่มีผู้ใดสามารถช่วยทุกคนให้รอดได้…”
จ้าวอู่เจียงชะงักไปทันที
“ไม่มีผู้ใดสามารถช่วยทุกคนให้รอดได้!”
“ไม่มีผู้ใดสามารถช่วยทุกคนให้รอดได้!”
‘ไม่มีผู้ใดสามารถช่วยทุกคนให้รอดได้!’ ประโยคนี้ก้องกังวานในห้วงคิดของจ้าวอู่เจียง
พลันใดนั้นมือที่มองไม่เห็นที่กำลังคอยบีบหัวใจเขาอยู่ก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง บีบจนเขารู้สึกเจ็บปวด ชายหนุ่มหายใจอย่างถี่รัว
ในขณะเดียวกัน วิชาของเขาที่หยุดอยู่ขั้นสูงสุดก็พุ่งทะยานขึ้นอย่างบ้าคลั่ง เสมือนกับคลื่นยักษ์ที่ซัดขึ้นจากผิวทะเลอันสงบ ทว่ามันไม่ได้ซัดเข้าหาฝั่ง กลับพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า
แต่ในที่สุดคลื่นยักษ์ก็ตกกลับลงสู่ทะเล เหมือนสายฝนที่โปรยลงมาอย่างหนักหน่วง ชโลมจิตวิญญาณของจ้าวอู่เจียงให้เปียกชุ่ม
วิชาของเขาที่พุ่งทะยานอย่างบ้าคลั่ง เมื่อจิตใจของเขาสงบลง ก็ถอยกลับไปดังเดิม
“พวกเจ้าทั้งสองทายาทรุ่นหลัง คนหนึ่งเชื่อมโยงอดีตและปัจจุบัน เขียนเรื่องราวต่อเนื่องของสรรพชีวิต อีกคนหนึ่งอายุยังน้อยแต่กระทำการโดยไร้ความเกรงกลัว”
“จ้าวอู่เจียงเอ๋ยจ้าวอู่เจียง หากเจ้าเข้าใจอย่างแท้จริง และชนะจริง ๆ…”
“เช่นนั้นข้าจะมอบตั๋วเรืออีกหนึ่งใบให้เจ้า และในวันข้างหน้าเมื่อชีวิตเจ้าแขวนอยู่บนเส้นด้าย ข้าจะออกมือช่วยชีวิตเจ้าด้วยตนเอง!”
เบื้องหลังของจางค่อย ๆ ปรากฏกระแสน้ำวนที่ใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ เพียงชั่วพริบตาก็กลายเป็นหลุมดำที่มืดมิดยิ่งนัก
คำสัญญาของจางเป็นเหตุให้จักรวาลสั่นสะท้าน ก่อเกิดเป็นหลุมดำขึ้นมา ราวกับต้องการกลืนกินและทำลายจาง
หลุมดำกำลังกลืนกินทุกสิ่ง รวมถึงแสงสว่างโดยรอบถูกกลืนกินจนหมดสิ้น ทุกอย่างกำลังบิดเบี้ยวไปอย่างไร้ที่สิ้นสุด
จางยืนอยู่เบื้องหน้าหลุมดำ ที่เล็กราวกับเม็ดทรายในทางช้างเผือก เขาแค่นเสียงเย็นชา
“นี่คือคำสัญญาที่ข้ามอบให้แก่จ้าวอู่เจียง”
“ผู้ที่ได้รับคำสัญญาจากข้า จักรวาลไม่อาจผูกมัดรูปลักษณ์ของเขา กาลเวลาไม่อาจทำลายจิตวิญญาณของเขา!”
จางยื่นมือคว้าไปยังห้วงเหวอันมืดมิดไร้ขอบเขตและแสงสว่าง ราวกับแสงดาวที่วูบไหวเพียงชั่วขณะในท้องฟ้ายามค่ำคืนฤดูหนาว
มันกะพริบวูบหนึ่งก่อนจะหายไป
ห้วงเหวอันมืดมิดค่อย ๆ ยุบตัวลงอย่างต่อเนื่องในมือของเทพผู้สร้างโลก โดยที่มันไม่สามารถกลืนกินเขาได้แม้แต่น้อย
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า