ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1434

บทที่ 1434 พระภิกษุผู้ตามหาวิญญาณ

ร่างที่เดินออกมาจากหมอกสีเทาค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น

ใกล้เข้ามาแล้ว

ผู้มาเยือนเป็นพระภิกษุวัยกลางคน ถือไม้เท้าศักดิ์สิทธิ์ที่สูงเกือบเท่าตัวคน

ศีรษะโล้นมีผมสีขาวสั้นเหมือนเข็มที่ปักอยู่ในดิน

แต่ใบหน้ากลับอ่อนโยน รูปงามไม่ธรรมดา

“ขอเจริญพรแก่ท่านทั้งหลาย อาตมามีนามว่า ขูไห่” พระภิกษุยกมือข้างเดียวไว้ที่หน้าอก โค้งตัวคำนับเล็กน้อยให้กับจ้าวอู่เจียงและคนอื่น ๆ

จ้าวอู่เจียงพยักหน้าโดยไม่แสดงสีหน้าใด ๆ

ตามหลักการแล้ว ด้วยอุปนิสัยของเขาและธรรมเนียมที่ว่า ‘ไม่ตีคนยิ้มแย้ม’ ตอนนี้เขาควรจะยิ้มย่างอ่อนโยนตอบ หรืออย่างน้อยก็ยิ้มเล็กน้อยเพื่อตอบรับ

แต่เขาไม่รู้เพราะเหตุใด เมื่อเห็นพระภิกษุรูปนี้ในแวบแรก เขาก็รู้สึกไม่สบายใจจากส่วนลึกในจิตใจ

บนเส้นทางชีวิต เราจะพบเจอผู้คนและเรื่องราวมากมาย ตอนที่จ้าวอู่เจียงยังเรียนชั้นประถมและมัธยมในประเทศหัวเซี่ย ครูคนหนึ่งของเขาเคยให้คำแนะนำว่า

‘คนที่เราไม่ชอบหรือไม่สบายใจตั้งแต่แรกเห็น ก็อย่าได้บังคับตัวเองไปผูกมิตรด้วย เพราะมีโอกาสสูงมากที่เมื่อติดต่อกันลึกซึ้งแล้วจะทำให้ตัวเองเสียเปรียบ’

นี่อาจเป็นจิตใต้สำนึกของมนุษย์หรือสัญชาตญาณกำลังเตือนให้ปกป้องตัวเอง

“เหตุใดท่านถึงมาที่นี่?” เซี่ยเฉินซู่ก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดื้อรั้นราวกับตอนที่เพิ่งพบจ้าวอู่เจียงครั้งแรก

“ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่ท่านจะมาขอทาน”

“อาตมาไม่ได้มาขอทาน” พระภิกษุขูไห่ยิ้มพลางส่ายหน้า มือซ้ายที่เมื่อครู่ยกขึ้นประนมค่อย ๆ รวบรวมพลังจนกลายเป็นบาตรทองคำ

“อาตมาได้ยินมาว่าเมืองผีมีดวงวิญญาณที่ยังมีความอาลัยอาวรณ์และภูตผีมากมาย จึงตั้งใจมาตามหาสหายเก่า”

จ้าวอู่เจียงพบว่าขณะที่พระภิกษุรูปนี้พูด พลังของเขาได้กวาดไปมาบนร่างของตน

เขาขมวดคิ้วคมเข้าหากัน ก่อนจะค่อย ๆ ก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าวมายืนบังด้านข้างของเซวียนหยวนจิ้ง เพื่อระวังไว้เผื่อว่าพระภิกษุรูปนี้จะลงมือโจมตีอย่างไม่คาดคิด

“ที่นี่ไม่มีวิญญาณของท่านเจ้าอาวาส พระภิกษุหนุ่ม หรือพระภิกษุชราอะไรทั้งนั้น ท่านไปเสียเถอะ” เซี่ยเฉินซู่เท้าเอวเดินเข้ามายืนข้าง ๆ จ้าวอู่เจียงกับเซวียนหยวนจิ้ง พลางจ้องมองพระภิกษุที่ถือไม้เท้าและบาตรทองคำ

เยี่ยเชี่ยนชุนยังคงอุ้มดาบใหญ่ยืนอยู่ข้างประตูใหญ่ แต่ดาบได้ถูกชักออกจากฝักแล้วหนึ่งส่วน

ขูไห่ยังคงยิ้มอย่างอ่อนโยนด้วยท่าทีไม่รีบร้อนไม่โกรธเคือง

“มิฉะนั้น หากอยากไปหลังจากนี้ เจ้าก็จะไปไม่ได้แล้ว!”

พระภิกษุรูปนั้นที่มีนามว่า มู่อวิ๋นไห่ และมีฉายา ขูไห่ ส่ายหน้าและค้อมตัวลงเล็กน้อย เขายังคงรักษามารยาท กล่าวอย่างจริงใจ

“ท่านผู้อาวุโสเจียงไฉ่เหอ อาตมาเพียงต้องการหาวิญญาณที่หลงเหลือของเชียนเชียนและหัวใจดวงนั้น นอกจากนั้นไม่มีความต้องการอื่นใด”

“นอกจากนี้อาจมาก็ไม่ต้องการสิ่งอื่นใด ขอให้ท่านผู้อาวุโสช่วยเหลือด้วย”

“เจ้าไม่คู่ควร! ไปให้พ้น! ไปให้พ้น! ไปให้พ้น!”

นกกระดาษตะโกนด้วยความโกรธ เสียงดังกึกก้องไปทั่วทุกทิศ

นกกระดาษสีม่วงตรงหน้าจ้าวอู่เจียงและนกกระดาษอีกหกตัวที่อยู่รอบ ๆ แตกสลายอย่างรวดเร็ว โดยการกลับคืนสู่รูปแบบดั้งเดิมกลายเป็นกระดาษแผ่นหนึ่ง

กระดาษสีที่เต็มไปด้วยรอยพับลอยอยู่รอบ ๆ เหมือนกระดาษห่อลูกกวาดที่เปล่งประกายระยิบระยับและโปรยปรายลงมาในโลกมนุษย์

ในชั่วขณะถัดมา กระดาษสีพวกนั้นได้รวมตัวกันเป็นมนุษย์ตัวเล็กที่มีสีสันสดใสอันยับย่น

มนุษย์ตัวเล็กที่ทำจากกระดาษสีไม่ได้ประณีตนัก เมื่อเทียบกับนกกระดาษ ความละเอียดช่างแตกต่างกันยิ่งนัก

แต่กระนั้น มนุษย์ตัวเล็กสีสันสดใสกลับแผ่พลังออกมาทั่วร่าง เป็นแรงกดดันของผู้สูงส่ง ปกคลุมท้องฟ้า กวาดไปทั่วทุกทิศ