ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1463

บทที่ 1463 ชีวิตของปวงประชาไม่ควรสิ้นสุด

“ช่างน่ารำคาญนัก!”

นั่นคือประโยคสุดท้ายที่เยว่ซานพูดในโลกมนุษย์

หลังจากนั้นร่างของเขาก็ถูกกระบี่ฟันจนแหลกละเอียด และถูกเทพยามกลางวันดูดเอาสามจิต เจ็ดวิญญาณไป จากนั้นก็ถูกกิเลนใช้หอผนึกปีศาจกดทับไว้ใต้หอคอย

จบสิ้นชีวิตและวิถีเต๋า

หวังอ่ายรู้ว่าวันนี้สถานการณ์เขาไม่มีทางหนีรอดไปได้ จึงเลือกที่จะหยุดการโจมตี และพยายามดิ้นรนอย่างหนักในเฮือกสุดท้าย พลางเอ่ยว่า

“ท่านสหายทั้งหลาย ข้ายินดีที่จะยอมจำนนต่อพวกท่าน”

“ไม่จำเป็น” ลู่จ้งส่ายหน้า พลางวาดมือหนึ่งที ท้องฟ้ากลับกลายเป็นสีดำทมิฬ พร่างพราวด้วยหมู่มวลดารา ภายใต้แสงดาราที่ส่องสว่าง หวังอ่ายไม่มีที่ให้หลบหนี และไม่อาจซ่อนกายได้อีกต่อไป

แม้ภายนอกหวังอ่ายจะดูเหมือนยอมแพ้โดยสิ้นเชิง แต่แท้จริงแล้วเขายังคงพยายามส่งข่าวออกไปอย่างต่อเนื่อง เขากวาดตามองลู่จ้งและคนอื่น ๆ

“ท่านผู้นำของพวกเรายังให้โอกาสแก่พวกท่าน เช่นนั้นแล้ว เหตุใดพวกท่านจึงไม่ยอมให้โอกาสแก่ข้าแก่บ้าง?”

เมิ่งอวี่ที่ลอยอยู่กลางอากาศ ได้ย่างก้าวมาบนแสงดารา

“หมื่นปีที่ผ่านมา เจ้ามีโอกาสมากมายนับไม่ถ้วน แต่เจ้าก็ยังไม่ยอมกลับใจ บัดนี้สายเกินไปเสียแล้ว”

“เจ้ากับข้าไม่ใช่ผู้ที่เดินทางเดียวกัน เจ้ากับพวกข้า มีวิถีที่ต่างกัน” จูกัดอู๋หว่อประสานมือไพล่หลัง นิ้วมือที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อหมุนลูกเต๋าไปมาไม่หยุด

“อยากได้โอกาสหรือ? เจ้าไปถามคนที่เจ้าเคยสังหารดูสิว่าพวกเขาจะยินยอมหรือไม่” นักดาบหัวโล้นลูบศีรษะของตน

ร่างของเทพยามวันพลิ้วไหว

“ข้าได้สัมผัสกระดูกและคำนวณชะตาชีวิตของเจ้าแล้ว เจ้าไม่มีโอกาสอีกต่อไป ยามนี้เจ้าต้องจบชีวิต ร่างดับจิตสลาย แม้แต่ลงสู่ยมโลกก็ไม่คู่ควร”

ฉีหลินแสร้งอุทานราวกับตกใจ “โอ้สวรรค์!”

หวังอ่ายส่ายหน้าถอนหายใจ เขาทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ทั้งร่างดูอ่อนระโหยเหมือนคนชราใกล้ตาย

“สังหารข้าแล้วจะได้อะไรขึ้นมา?”

“เมื่อนายท่านตื่นขึ้น ภัยพิบัติจะถาโถมสู่โลกมนุษย์ เทพปีศาจสิ้นชีพตั้งแต่ยุคโบราณ ไม่มีผู้ใดสามารถช่วยพวกเจ้าได้ ผู้ที่ไม่รู้จักกลับใจที่แท้จริงคือพวกเจ้าต่างหาก”

“ญาติมิตร และคนในตระกูลของพวกเจ้า จะต้องล้วนแล้วแต่ต้องจบชีวิตลง และสูญสลายไปในสายธารแห่งกาลเวลา เพราะการเลือกของพวกเจ้า”

“แม้ข้าจะตาย แต่คนในตระกูลยังอยู่ เปลวเพลิงแห่งชีวิตจะไม่มอดดับ”

“ก็แค่ประทังชีวิตอย่างต่ำต้อยเท่านั้น” ลู่จ้งเอ่ยเสียงเย็นชา

“ฮ่า ๆ ๆ ช่างโง่เขลานัก หรือพวกเจ้าคิดว่าจะสามารถช่วยเหลือทุกคนได้?”

“แม้จะกล่าวถึงวิถีของน้ำที่พยุงเรือและพลิกคว่ำเรือ ทว่าสายน้ำแห่งประชาราษฎร์นี้ ไม่อาจแบกรับพวกเจ้าได้! และพวกเจ้าก็ไม่มีทางแบกรับพวกเขาได้เช่นกัน!

“ทุกอย่างถูกชะตากำหนดไว้แล้ว นี่คือโชคชะตาของพวกเขา พวกเขาสมควรตาย! พวกเจ้ากำลังดิ้นรนอย่างไร้ประโยชน์เท่านั้น!”

‘ฉึก!’

เทพยามกลางวันใช้หมุดตอกวิญญาณขนาดมหึมาแทงทะลุหัวใจของหวังอ่าย

ดวงตาขุ่นมัวของชายชราจ้องมองอย่างไม่วางตา

“เหตุใดเจ้าจึงต้องพยายามโน้มน้าวเป็นครั้งสุดท้าย แลต้องดิ้นรนเป็นครั้งสุดท้ายด้วยเล่า?”

“แต่โบราณกาลมา ชีวิตล้วนเป็นเช่นนี้ วันนี้ข้าได้เห็นแล้วก็ยังไม่อาจเชื่อ! ข้าได้สัมผัสกระดูกชะตาชีวิตมานับไม่ถ้วน คำนวณชะตากรรมมามากมาย ชีวิตของสรรพสิ่งทั้งหลายล้วนมีลักษณะพิเศษหนึ่ง เจ้ารู้หรือไม่ว่าคืออะไร?”

ไดยินเช่นนั้นหวังอ่ายก็พลันเบิกตากว้าง วิญญาณของเขากำลังสลายไปทีละน้อย แต่สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดยังทำให้เขาดิ้นรนเป็นครั้งสุดท้าย

เขาจับหมุดสะกดวิญญาณแน่น ไม่ยอมให้มันถูกดึงออก และในห้วงเวลาใกล้ดับสูญ เขาก็ได้ยินเสียงกระซิบข้างหูจากขอทานเว่ย เทพยามกลางวัน

“สรรพชีวิตในใต้หล้าล้วนต้องตาย แต่ชะตากรรมกลับพลิกผัน เพราะมันยังไม่ถึงเวลาตาย!”