ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1465
บทที่ 1465 ต้องมีความพอดี
“นิรันดร์!”
เทพยามกลางวันค่อย ๆ ส่ายหน้า
“นิรันดร์ หมายความว่าอันใด?
หมายถึงความเป็นไปได้หลายอย่าง
อาจหมายถึงสิ่งดี ๆ อนาคตที่น่าจดจำ
แต่ก็อาจหมายถึงสิ่งเลวร้ายบางอย่าง…
ขอให้ทุกท่านลองคิดดูให้ดี อะไรคือสิ่งดี และอะไรคือสิ่งเลวร้าย…”
เจียงไฉ่เหอมองไปที่ลู่จ้ง
ส่วนลู่จ้งดึงมือกลับเข้าไปในแขนเสื้อ
หญิงสาวเก็บดอกบัวนั่งกลับลงในถังไม้โดยไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด รอบกายนางปราศจากสายน้ำ ถังไม้ลอยอยู่กลางอากาศและแกว่งไปมาเบา ๆ
นางปอกเมล็ดบัวไปเรื่อย ๆ ราวกับไม่สนใจคำพูดของเทพยามกลางวัน และไม่ได้สังเกตเห็นการเคลื่อนไหวเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเจียงไฉ่เหอและลู่จ้ง
จูกัดอู๋หว่อสอดส่องสายตามองพลังวิเศษอันมหาศาลที่แผ่ซ่านอยู่ในโลกลับแห่งภาพม้วนนี้ ในมือถือลูกคิดทองคำบริสุทธิ์ขนาดเล็ก
คอยเลื่อนลูกคิดไปมา
“เวลาเหลือน้อยเต็มที” ลู่จ้งโบกพู่กันขึ้นสะบัดจนหมึกแผ่ซ่านไปทั่วท้องนภา และร่างของเขาค่อย ๆ อันตรธานหายไป
“ทำหน้าที่ในฐานะมนุษย์อย่างสุดความสามารถ แล้วปล่อยโชคชะตาเป็นไปตามที่เจ้ากำหนด
ทุกคนต่างรู้ดีว่าควรทำเช่นไร”
————
“เข้าใจแล้ว ๆ ฮะ ๆ”
หลี่ฉวนจวินพยักหน้าพลางค้อมกายให้หมอที่มีสีหน้าเคร่งขรึม
“ต้องควบคุมเรื่องบนเตียงด้วย!” ชายชราในชุดขุนนางเก่า ๆ ค่อย ๆ ห่อยาสมุนไพรทีละชนิด ใบหน้าแสดงความไม่พอใจเล็กน้อย
“หากเจ้ารักและห่วงใยภรรยา ก็ควรงดเรื่องกามารมณ์ทั้งหมด
ข้าเคยบอกเจ้าแล้วว่า ในสามเดือนแรกของการตั้งครรภ์ ควรลดหรือแม้แต่งดการร่วมหลับนอน!
แต่เจ้ากลับทำสองวันครั้ง?”
หลี่ฉวนจวินเกาศีรษะอย่างเก้อเขิน ส่วนซิ่วเหนียงยกมือปิดปากหัวเราะเบา ๆ อยู่ข้าง ๆ
“เจ้าด้วย ทำไมถึงยอมตามใจเขาเช่นนี้?” ชายชราหันไปมองซิ่วเหนียง
“ท่านหมอ พวกข้า…พวกข้าลดลงแล้วนะ แต่ก่อนหน้านี้วันหนึ่งต้องทำอย่างน้อยสองครั้ง…” ซิ่วเหนียงอธิบาย
“ข้าไม่ได้มาพูดเล่นกับพวกเจ้านะ!” ชายชราหยุดห่อยาก่อนจะปรามด้วยความหวังดี
“พวกเจ้าก็จะได้เป็นบิดามารดาคนแล้ว รู้หรือไม่ว่าควรทำเช่นไร ยังต้องให้ข้าสอนอีกหรือ?”
หลี่ฉวนจวินพยักหน้า ส่วนซิ่วเหนียงก็เม้มปากเบา ๆ
ชายชราพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ แม้ใบหน้าของเขาจะเต็มไปด้วยรอยกระแห่งความชราและดูมีอายุมาก แต่มือและเท้ากลับคล่องแคล่วยิ่งนัก
“ท่านหมอ ขอบคุณท่านมาก”
ชายชราที่แต่เดิมยิ้มแย้ม เมื่อเห็นเงินก้อนนั้น กลับเปลี่ยนสีหน้าทันที และขมวดคิ้วด้วยความโกรธเกรี้ยว
“เอากลับไป!”
“ท่านหมอ นี่คือ…” หลี่ฉวนจวินพยายามอธิบายว่านี่คือของขอบคุณที่มีให้หมอ
แต่ชายชรากลับจ้องเขาอีกครั้งพลางตวาดว่า
“เอากลับไป!”
หลี่ฉวนจวินเก็บเงินก้อนกลับอย่างเก้อเขิน ค้อมศีรษะขอบคุณ แล้วหมุนตัววิ่งตามออกไป
ชายชราจ้องมองเงาร่างที่เรียบง่ายของหลี่ฉวนจวินเขายิ้มพลางส่ายหน้า
“ท่านอาจารย์ ข้ากลับมาจากเก็บสมุนไพรแล้ว!” เงาร่างเล็ก ๆ วิ่งอย่างกระตือรือร้นมาจากประตูด้านข้าง เป็นเด็กชายอายุราวแปดเก้าขวบ
หาบตะกร้าสมุนไพรที่สูงกว่าศีรษะของเขาครึ่งหัว ในตะกร้ามีสมุนไพรอยู่เกือบครึ่ง
ชายชรากำลังจดบันทึกบางอย่างลงในสมุดบัญชี เขายิ้มพลางกล่าวว่า
“อย่าไปถอนหัวผักกาดของผู้อื่นมาอีกนะ…”
เด็กชายทำหน้าครุ่นคิด
“หัวผักกาดก็เป็นสมุนไพรนี่ขอรับ”
“เจ้าถอนมาจริง ๆ หรือ?” มือที่ถือพู่กันของชายชราชะงักค้าง
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า