ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 1473
บทที่ 1473 เคียงข้างตราบนิรันดร์
“อ๊า… ข้าไม่เจ็บ ข้าไม่เจ็บ ข้าไม่เจ็บ…”
จูกัดเสี่ยวไป๋ทั้งร้องไห้ ทั้งกระโดด และเปล่งเสียงตะโกนออกมา เพื่อฝังกลบความหวาดหวั่นของตน
เด็กชายหลบหลีกกิ่งหลิวที่ชายร่างกำยำฟาดเข้ามา เขาลากตัวเสี่ยวฮวาวิ่งเข้าไปในศาลบรรพชน ก่อนจะล้มลงคุกเข่าบนเบาะรองนั่งอย่างกระเซอะกระเซิง
เสียงฟาดของแส้ที่พุ่งตามหลังมาหยุดลงกะทันหัน ตามมาด้วยเสียงฮึดฮัดเบาเบา และเสียงหัวเราะแหบแห้งของผู้อาวุโส
จูกัดเสี่ยวไป๋จับมือเสี่ยวฮวาที่เสื้อผ้าสกปรกที่ขาดรุ่งริ่ง เขาคุกเข่าบนเบาะรองนั่ง พลางร้องครวญครางราวผีร้องสุนัขหอน
“คารวะท่านบรรพบุรุษ หากท่านอยู่บนสวรรค์ ขอได้โปรดมองดูลูกหลานผู้อกตัญญูที่รังแกเสาหลักในอนาคตของตระกูลจูกัดด้วยเถิด ขอท่านโปรดมองดูพวกเขาด้วย”
เหล่าผู้อาวุโสในตระกูลเมื่อได้ยินเช่นนั้น ต่างก็พากรุ่นโกรธและขบขัน
“เจ้าพาคนนอกเข้ามาในตระกูลตามใจชอบ แล้วยังอวดอ้างจะให้ตำแหน่งนาง เจ้าอายุเท่าไรกัน? เจ้าเข้าใจสิ่งใดบ้าง?”
“อีกทั้งยังตั้งชื่อว่าเสี่ยวฮวา เสี่ยวฮวานี่มันชื่อกระไรกัน?”
“ข้าก็ชื่อเสี่ยวไป๋เช่นเดียวกัน ฟังแล้วมิเป็นหัวหน้าหมาป่าก็สุนัข”
จูกัดเสี่ยวไป๋ไม่ยอมแพ้ คุกเข่าอยู่บนเบาะรองนั่งอย่างแน่วแน่ เขามีป้ายวิญญาณของบรรพบุรุษหนุนหลังอยู่ ทำให้รู้สึกหาญกล้าขึ้นไม่น้อย
“เจ้า!”
เมื่อได้ยินคำพูดเช่นนั้น ชายร่างกำยำก็ยกกิ่งหลิวขึ้นเพื่อจะฟาด แต่ทว่าถูกผู้อาวุโสที่อยู่เคียงข้างห้ามไว้
“นางไม่มีสายเลือดตระกูลจูกัด เอาไว้ไม่ได้”
ผู้อาวุโสอีกคนเดินเข้ามาใกล้ มองดูเด็กขอทานตัวน้อย
จูกัดเสี่ยวไป๋กุมมือเสี่ยวฮวาแน่น
“อาสะใภ้สี่ก็ไม่ได้มีสายเลือดตระกูลจูกัดเช่นเดียวกัน แล้วเหตุใดนางจึงอาศัยอยู่ในตระกูลได้เล่า?”
“นางเป็นภรรยาของข้า อาสี่ของเจ้า!” ชายร่างกำยำพับแขนเสื้อขึ้น ตั้งใจจะสั่งสอนหลานชายคนนี้ที่ไม่รู้จักเคารพผู้อาวุโสสักหน่อย
ปากของเด็กผู้นี้ช่างไม่มีหูรูดนัก
จูกัดเสี่ยวไป๋แหงนคอขึ้นแล้วเอ่ย
“ถ้าเช่นนั้น หากเสี่ยวฮวาเป็นภรรยาของข้าเช่นเดียวกัน ก็จะอยู่ในตระกูลได้มิใช่หรือ?”
“…”
ภายในศาลบรรพชนพลันเงียบสงัดในบัดดล ขอทานตัวน้อยลอบมองผ่านเส้นผมที่ยุ่งเหยิง ดวงตากลมโตเป็นประกายจ้องมองจูกัดเสี่ยวไป๋
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าการเป็นภรรยานั้นหมายความว่าอันใด?” สีหน้าของผู้อาวุโสในตระกูลเคร่งขรึมขึ้นมา
จูกัดเสี่ยวไป๋ตอบอย่างไม่ยี่หระ
“แค่เพียงอยู่ด้วยกันเท่านั้นเอง”
“พวกเจ้าพบกันเพียงครั้งเดียว อีกทั้งเจ้ายังไม่ทันได้เห็นโฉมหน้านางชัด ๆ เจ้าก็จะอยู่กับนางแล้วหรือ?”
ผู้อาวุโสกล่าวอย่างจริงจังแต่แฝงความเมตตา
“เจ้าคิดให้ดีแล้วหรือ? นี่เป็นเรื่องของทั้งชีวิต ตระกูลจูกัดมิอาจยอมให้ทอดทิ้งกันเด็ดขาด”
จูกัดเสี่ยวไป๋ครุ่นคิดครู่หนึ่ง
“ท่านอาสี่และภรรยาต่างก็สวมแหวนหยกเพื่อเป็นพันธะสัญญา”
“แหวนหญ้าวงนี้ ข้ามอบให้เจ้า”
จูกัดเสี่ยวฮวารับแหวนหญ้ามา ดวงตาของนางเปล่งประกายด้วยความยินดี
“ข้าจะเป็นภรรยาของท่านแล้วหรือ?”
“อืม” จูกัดเสี่ยวไป๋พยักหน้า
จูกัดเสี่ยวฮวากำแหวนหญ้าไว้ในมือเบา ๆ พลางยิ้มแล้วกล่าวว่า
“จูกัดเสี่ยวฮวาจะอยู่เคียงข้างจูกัดเสี่ยวไป๋ตราบนิรันดร์”
“ตราบนิรันดร์”
จูกัดเสี่ยวไป๋เชิดหน้าขึ้น บุรุษผู้ยิ่งใหญ่เมื่อลั่นวาจาแล้วย่อมไม่คืนคำ แม้ว่าตอนนี้เขายังไม่โตเต็มวัย แต่วันข้างหน้าเขาก็ต้องเติบใหญ่
“มาเกี่ยวก้อย”
จูกัดเสี่ยวฮวายื่นนิ้วก้อยออกมา
“เมื่อโตแล้ว ท่านห้ามลืมนะ”
“ฮึ”
จูกัดเสี่ยวไป๋ส่งเสียงฮึในลำคอ ก่อนจะยื่นนิ้วก้อยไปเกี่ยวกับนิ้วก้อยของจูกัดเสี่ยวฮวา จากนั้นประทับนิ้วหัวแม่มือเข้าด้วยกัน
“ข้าจูกัดเสี่ยวไป๋ จะไม่มีวันลืมเด็ดขาด!”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า